Tom POV.

Wanneer Bill en ik die avond alleen zijn legt Bill z'n hand op mijn been. "Tom, ben je okay?" Vraagt Bill.

"Waarom zou ik niet okay zijn?" Vraag ik.

"Nou ja, je hebt vandaag toch opnieuw heftig nieuws gekregen," zegt Bill.

"Dat wel, maar het is toch makkelijk mee te dealen dan dat het is wanneer het om Connie gaat," beken ik en Bill knikt even.

"Dat snap ik," zegt Bill en hij legt z'n arm om mij heen. "Maar ik hoor je niet heel vaak meer over Connie praten. Denk je er nog veel aan?" Vraagt Bill.

"Ja, behoorlijk veel. Ik had nog steeds gewild dat ik haar zou kennen, maar ja, het gaat gewoon niet. Anders zouden adoptieouders ook continu bang zijn dat ineens de biologische ouders toch op de stoep staan, dus ik snap ook wel dat, dat niet mogelijk is, maar ja, het komt vast wel goed. De gedachte worden al minder," zeg ik en Bill knikt.

"Dat is goed. Ik denk ook wel dat het goed komt. Ik ben blij dat je zo sterk bent," zegt Bill.

"Ik ook," zeg ik, want als ik dat niet was geweest dan was ik gek geworden. Dat betekent niet dat alles nu makkelijk is, maar dat is zoiets horen nooit.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw vind echt zielig voor Tom

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen