Foto bij 147 - Back and Forth

Joee, sorry! Het schrijven komt en gaat echt met vlagen op het moment.

[Maud P.O.V.]
Uiteindelijk heb je gelukkig Edward Browne van UCLA ervan weten te overtuigen dat Bill en jij echt een serieuze relatie hebben en dat het niet nogmaals zal gebeuren dat jullie ergens gespot worden. Het kostte je iedere laatste greintje zelfbeheersing om niet geheel vuurrood te kleuren, laat staan keihard in de lach te schieten. Het feit dat Bill aan de andere kant van de tafel met de slappe lach zat, hielp natuurlijk ook niet mee. Enfin, uiteindelijk is het je gelukt en je kreeg diezelfde avond nog een bevestiging van je toelating binnen via de mail. Volgens de bevestigingsmail zouden je studentenpas en overige benodigdheden en informatie toegestuurd worden via de post naar jouw correspondentieadres; het huis van de tweeling.
De zenuwen gieren inmiddels door je lijf en je draait je naar Bill, die naast je in het vliegtuig zit. Hoewel zitten misschien niet helemaal het juiste woord is, bedenk je, als je ziet hoe hij onderuit in zijn stoel hangt en slaapt. Je perst je lippen op elkaar en probeert je aandacht dan weer op het schermpje waarop één of andere film afspeelt te focussen. Je begint pas op 3 februari op UCLA, aangezien dan het tweede semester start, maar je bent nu al doods- en doodsbang om te gaan. Natuurlijk ben je ergens wel blij met hoe het gesprek via Skype gelopen is, en ergens ben je super excited om aan de writing minor te beginnen, maar je krijgt het Spaans benauwd bij het idee dat je dit jaar gaat afstuderen. Alsof je er ineens maar klaar voor moet zijn om op je eigen benen te staan en een soort ‘grote mensen’-leven moet gaan leiden. En, hoewel Bill waarschijnlijk geen idee heeft hoe het is om zich zo te voelen, wil je niks liever dan er met hem over praten. Je lippen krullen in een glimlach als je bedenkt hoe blij hij er wel niet mee zal zijn als hij ooit te weten komt dat hij eindelijk zijn zin heeft gekregen – hij heeft het voor elkaar gekregen om jou zo ver te krijgen dat je over alles met hem wil praten. Alsof het in je systeem geglipt is. Je voelt hoe hij zijn hoofd tegen je schouder legt en je drukt zacht een kus op zijn voorhoofd. Je ziet vanuit je ooghoeken hoe ook zijn lippen in een glimlach krullen.
“Have you been awake for long?” gaapt hij, terwijl hij nog iets dichter tegen je aankruipt.
“Haven’t been able to sleep.” Je haalt onverschillig je schouders op. “Enjoyed watching you sleep, though.”
“Any particular reason you couldn’t sleep?” Hij hijst zichzelf overeind en drukt op het knopje om een stewardess te roepen. Ze verschijnt al naast jullie voordat je überhaupt de kans krijgt om zijn vraag te beantwoorden. Je zal waarschijnlijk nooit aan die privé-jet wennen… “Two coffees, please.”
Zodra de stewardess jullie de twee koffie heeft gegeven, draait Bill zich vragend naar je toe. Je zucht. “Actually, yes.” Je ziet de verbaasde twinkeling in zijn ogen die je verwacht had. “I guess I am just really nervous to start at UCLA.”
“Nervous?” Hij trekt vragend zijn wenkbrauwen op. “Are you worried you’re not going to be able to keep up? Because I was actually pleasantly surprised when I heard you speak-“
“No, it’s not that. I mean, yes, it will be a lot, I suppose, juggling work and the minor, but that is not what I am worried about. I, eh, I am scared as hell for my graduation.”
“Really?” Er klinkt een verbaasd lachje uit zijn mond. “Why?”
“I don’t know. It is going to be so weird to suddenly be done with my education and step into the real world. You think I’m weird, huh?”
“No, not really. I mean, I have no idea what it would be like to even go to university, but I can imagine what it feels like to suddenly have to step into the real world. It kinda felt like that when Tom and I first moved to Los Angeles.” Je kijkt hem afwachtend aan. Zo vaak hebben jullie het daar niet over gehad. “When we moved here, I had never even ordered my own food or asked for a bill in a restaurant. Thinking back, that was absolutely insane, but we didn’t really know any better. It was time for us to stand on our own feet, but I was frightened at the same time.”
“Yes,” knik je. “Yes! That is exactly how I feel. It is exciting and I am so done with school, but at the same time it is scary as fuck.”
Hij grinnikt en drukt een kus op je wang. “You will be fine, though. Plus, I’ll be with you. Äh, most of the time, anyway.”

Reacties (2)

  • Pineapple20

    ❤️❤️❤️
    Schrijf op je eigen tempo! 😘

    4 weken geleden
  • Luckey

    Geen zorgen! Als schrijven niet geeft dat helemaal niks!

    Vind dit een heel mooi hoofdstuk!
    Ze komen bij elkaar en zijn eerlijk naar elkaar toe.
    Op een lieve manier

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen