Ik ben kennelijk in slaap gevallen, want ik word wakker, door een vreemd geluidje of beter gezegd voetstappen.
Ik stap uit bed en doe het raam dicht, dan hoor ik weer voetstappen, maar dit keer achter me. Ik draai me om en zie............
¨BYRON! Wat doe jij hier! Schreeuw ik geschokt.
Ik kom je een bezoekje brengen. Zegt hij kalm
Dat betekent niet dat je zomaar mijn kamer in moet komen! Gil ik hysterisch.

Ik loop naar hem toe om hem een klap te verkopen.

Maar als ik voor hem sta en mijn hand ophef om hem te slaan, pakt hij mijn hand vast.

Katja. Ik wil je wat vragen. Zegt hij vriendelijk.

Het is de eerste keer dat iemand buiten mijn familie me bij mijn echte naam noemde en niet bij mijn bijnaam. Ik ben zo verward dat ik blijf staan en ik luister.

Vraag maar. Zeg ik afwezig

I-ik wil je vragen of....... opdat moment zwaait de deur open en komt Sue binnen.

Waarom gilde je zo? Vraagt ze
Omdat......Ik kijk naar de plek waar Byron eerst zat, maar daar ztt dus niemand.
Omdat wat?....Vraagt Sue.
Dan flip ik helemaal en begin ik te gillen.

Axel komt aan rennen.
Wat is er? Vraagt hij
Ga weg! Creep! Engerd! Gil ik, terwijl ik een schoen gooi en per ongeluk-expres Sue raak.
Dan flipt Sue en begint zij keihard te gillen.

De andere komen aanrennen.
Ze staan verbijsterd te kijken naar hoe ik Axel uitscheld voor van alles en nog wat en Sue die hysterisch staat te schreeuwen.

Dan komt mijn mentor -Mevrouw Daijdouji- aan en sust de boel.
Ze zegt tegen het team dat ze Sue moeten meenemen en kalmeert mij.
Ze vraagt niet wat er aan de hand is, maar vraagt aan Axel om bij mij te blijven, terwijl zij de directeur gaat halen.

Fijn! Eerst moet ik bij een enge Axel blijven en dan word ik waarschijnlijk geschorst! Mijn dag kan niet beter.

Ik zit hyperactief rond te springen, en stop als Axel zegt dat ik rustig moet blijven.
Ik zet mijn handen in mijn zij en zeg arrogant:
Ik ben rustig wanneer ik dat wil! Niemand bepaal wat ik moet doen! Dus jij ook niet!
En je ouders? Vraagt Axel.
Ik zucht.
Nee. Zij ook niet! Zeg ik
Axel kijkt me raar aan.

Dus was ik gedwongen te vertellen over mijn jeugd:
Over hoe ik werd gemarteld op school en dat alleen Nathan voor me opkwam en dat de hele stad tegen me was en dat ik dagelijks in het ziekenhuis kwam en over mijn familie die meer gaven om mijn tweelingzus Joy dan om mij en dat ik heel weinig vrienden heb en dat niemand ooit heeft gezegd dat hij/zij van me hield en dat de reden is dat ik niemand vertrouw.

Ik ben klaar met vertellen.......
Axel kijkt me aan, loopt naar me toe en geeft me knuffel.
Die heb je wel nodig nu. fluistert hij in mijn oor.
Ik knuffel hem terug en laat mijn tranen de vrije loop.
Hij laat me los veegt mijn tranen weg en leid me naar mijn bed.

Ik denk wel dat je moe bent. Is het enige wat hij zegt.
Ik knik en ga in bed liggen en zeg nog tegen Axel:
Sorry, dat ik je zo uitschold jij valt eigenlijk wel mee.
Hij grijnst.
Vrede? Vraag ik
Hij schud zijn hoofd en zegt:
Vrienden....

Enzo val ik met een warm gevoel in slaap.....

Reacties (2)

  • Samanthablaze

    "Byron! Wat doe jij hier?" schreeuw ik geschokt.
    "Ik kom je een bezoekje brengen," zegt hij kalm.
    Creep alarm
    Je hebt het volste recht om hem in zijn gezicht te stompen

    Ik loop naar hem toe om hem een klap te verkopen.
    Hell yeah ga ervoor meid

    Maar als ik voor hem sta en mijn hand ophef om hem te slaan, pakt hij mijn hand vast.
    Geen zorgen, schoppen is waarschijnlijk toch effectiever

    Ga weg! Creep! Engerd! Gil ik, terwijl ik een schoen gooi en per ongeluk-expres Sue raak.
    Axel? Waar heeft die dat aan verdient?

    gedwongen
    Dat viel toch wel mee? Als je er niet over wil praten, werkt stug negeren ook best aardig

    1 maand geleden
  • ZainaSwift

    (Y)

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen