Na wat voelt als een eeuwigheid lopen over steeds steiler stijgende en dalende paden, die me het gevoel geven dat de uitgang niet eens een beetje dichterbij komt, komen we uiteindelijk bij een splitsing die duidelijk maakt dat we wel degelijk iets van vooruitgang boeken: waar het ene pad steil af lijkt te dalen, en gloeit van de hitte, is het andere pad een nauwe, enorm rotsachtige weg omhoog. De keuze is simpel. Terwijl Jade bij de kruising tot stilstand komt en ons even vragend aankijkt, ben ik al bezig mijn handschoenen aan te doen voor de klim.

"Ik denk dat iedereen het er wel mee eens is dat we hier naar boven gaan, toch?" vraagt Jade, met een knik richting de stijgende tunnel. Ook zij trekt haar handschoenen aan, terwijl ze afwachtend onze kant op kijkt.

Day knikt naar haar en loopt naar voren, om de beide gangen wat beter te bekijken, waarop ik mijn stok iets steviger beet grijp. We weten niet wat er zomaar uit zo’n gang zou kunnen komen, en erover nadenken maakt me nerveus. Day lijkt die zorgen echter veel minder te hebben, en in dit geval blijken ze ook niet echt noodzakelijk te zijn: er gebeurt niets. "Het lijkt nog geen uitgang, maar het is in elk geval een stapje dichter bij frisse lucht." Day glimlacht bemoedigend naar me, wat ik maar als mijn teken zie om de leiding te nemen en voor de rest uit de tunnel in te klimmen.

"Geen tijd te verliezen, dan," zeg ik. De lucht in de gangen begint inmiddels zelfs mij te warm te worden, maar zodra ik eenmaal over de rotsen omhoog klauter, lijkt het alsof ik een klein beetje frisse lucht kan voelen, ook al is het nog altijd muf en heet. Als de tunnel weer vlakker en een heel stuk ruimer wordt, en ik weer normaal rechtop kan lopen, merk ik dat het hier ook lichter is: door hele smalle scheurtjes in het plafond, stroomt af en toe een beetje licht naar binnen. Ik glimlach, terwijl ik Day overeind help, als ook hij boven aangekomen is. We komen dichterbij.

Een paar gangen later, wordt dat licht alleen maar meer, hoewel er nog altijd geen spoor is van een uitgang. Het liefste zou ik me een weg door de rotsen willen slaan, op naar het zonlicht, maar mijn ervaring met muren heeft me geleerd dat dat waarschijnlijk niet de meest zinvolle, maar wel een vrij pijnlijke actie zou zijn - en zelfs als het me op wonderbaarlijke wijze zou lukken om sterker te zijn dan de rotsen, betwijfel ik of het verstandig is om het plafond van een tunnel te slopen.

"Zullen we hier even pauzeren?" Day kijkt de groep rond, en ik volg zijn voorbeeld. Het idee van een pauze was nog niet in me opgekomen, en eerlijk gezegd wil ik verder. Pauzeren kan wel weer als we boven zijn, buiten. Maar één blik op Amelia is genoeg om te concluderen dat het meisje straks vanzelf neer gaat als ze niet snel rust pakt, en als dat zou gebeuren, hebben we een nog veel groter probleem. Eerlijk is eerlijk: ze lijkt niet de enige die wel wat rust - en wellicht iets te eten - kan gebruiken. Jade wrijft met een moeilijk gezicht over haar schouder waarover haar tas hangt, Ada leunt even tegen de muur en bij Day staat het zweet ook op zijn voorhoofd. En nu ik stil sta, merk ik dat ook mijn ademhaling aanzienlijk zwaarder is dan de bedoeling was.

Ik zucht. "Prima,” zeg ik. “Maar niet lang. We moeten in beweging blijven." Wie weet hebben we een of andere grote omweg genomen, en zijn we eigenlijk maar een paar honderd meter van de Hoorn verwijderd. Nu alle overgebleven tributen zich waarschijnlijk ergens in het doolhof bevinden, wordt de kans dat we gevonden worden steeds groter - zeker als we langere tijd stilstaan.

Jade knikt instemmend, maar laat dan snel haar tas van haar schouder glijden en gaat tegen de rotswand zitten. "Zolang we maar blijven opletten, kan even pauze geen kwaad." Even is ze stil, maar dan trekt ze haar tas naar zich toe en begint erin te rommelen. "Daarbij ben ik ook best benieuwd wat ik allemaal aan het meezeulen ben."

Ook Day knikt, terwijl hij zijn spullen neerlegt, waarna hij rustig even rondkijkt. "Ik ben bijvoorbeeld best benieuwd waar jullie allemaal die handschoenen vandaan hebben," grinnikt hij dan, met een blik op mijn handen.

"Oh, die." De bruine rol met het touw eromheen, dat ik over mijn schouders had geknoopt, maak ik los en laat ik op de grond zakken, waarna ik naar Day loop om hem op het zakje te wijzen. "Die zijn gewoon-"

Ik word afgekapt door Jade, die met een hele brede grijns op haar gezicht meteen weer overeind geeft en me een por geeft, alsof zelfs een seconde zitten al wonderen gedaan heeft. "Die heb ik laten verschijnen met behulp van magie." Ze trekt haar gezicht weer in de plooi en werpt Day haar meest ernstige blik toe, maar in haar ogen fonkelen pretlichtjes. "Dat is een van mijn vele verborgen talenten."

Even kan Day zijn verbazing niet verbergen, maar dan knikt hij ernstig, alsof dat de enige logische verklaring is. "Oh, echt waar?" zegt hij, met een glimlach op zijn lippen. "Dat klinkt als een nuttige vaardigheid. Zou je toevallig ook een paar van die magische handschoenen voor mij tevoorschijn kunnen toveren?"

Ik grijns naar hem, en voor het eerst sinds we hier zijn voel ik me echt mezelf, terwijl mijn schouders zich een klein beetje ontspannen. Voor even is het besef dat we in de Hongerspelen zitten ver weg, en ben ik gewoon met mensen die ik graag mag - en Ada en Amelia - in iets dat net zo goed een doolhof in een speeltuin had kunnen zijn. Even zijn we gewoon de kinderen die we altijd hadden moeten zijn. "Dat kan ze zeker,” antwoord ik in Jades plaats, terwijl ik een dramatisch gebaar naar het meisje maak. “Ik presenteer u, de fantastische magiër Jade Hallows!"

Jade maakt een kleine buiging, alsof ze het applaus van de mensen thuis kan horen, en grijnst dan breed. "Dank u, dank u. Dit is een complex staaltje magie en vraagt opperste concentratie," zegt ze, terwijl ze dramatische handgebaren begint te maken. "Houd uw ogen goed open..." Dan stapt ze naar voren en ritst ze de zak op Days mouw open, waar ze zijn paar handschoenen uit vist. "Tadaa!"

Day staart er even verbaasd naar, maar lacht dan hoofdschuddend en klapt zachtjes voor haar. "Wat een wonderbaarlijke magie, oh, grote magiër," zegt hij, terwijl hij de handschoenen aanpakt. "Dank je."

Amelia, die duidelijk vermoeid op de grond geploft was, kijkt verbaasd op en controleert dan haar eigen zakken, waar ook zij met een verbaasde blik een paar handschoenen aantreft.

Mijn districtsgenote, daarentegen, snuift zacht en rolt met haar ogen, terwijl ze haar eigen paar handschoenen, dat ze de hele tijd al aan had, juist weer opbergt. Ik negeer haar sceptische blik en richt me tot de anderen. "In de volgende truc zal ze iemand laten verdwijnen.” Ik werp Amelia en Day een uitdagende grijns toe. “Vrijwilligers?"

"Ik denk dat ik deze ronde liever toeschouwer ben,” lacht Day zachtjes. “Ik was net al vrijwilliger."

Even blijft het stil, maar dan werpt Jade me een onschuldige glimlach toe. "Het lijkt erop dat er geen vrijwilligers zijn, dus ik denk dat ik mijn lieftallige assistent nodig heb voor deze truc," kondigt ze stellig aan, op die toon van haar die duidelijk maakt dat ‘nee’ zeggen niet echt een optie is.

Ik zucht even, maar lach dan naar haar. Ik was niet van plan om nu de spelbreker te zijn. "Oké, is goed, maar tenzij je me uit de arena weet te toveren, moet je me ook snel weer terug toveren." Ik knipoog naar Day en grijns, terwijl ik mijn bruine deken los begin te maken. "Anders zijn de meiden écht teveel in de meerderheid."

"Ik zal het overwegen," antwoordt Jade, met nog altijd die onschuldige glimlach op haar gezicht, waarna ze zich tot haar ‘publiek’ - een glimlachende Day, een erg verbaasde Amelia, en mogelijk miljoenen kijkers thuis - richt. "Let goed op, want ik zal nu mijn assistent laten verdwijnen." Meteen begint ze weer druk te gebaren, waarbij ze mij een betekenisvolle blik toewerpt, en vervolgens dramatisch mijn kant op wijst. "Hokus pokus... verdwijnus!"

Snel ga ik achter Day staan, waar ik snel de deken over mijn hoofd trek om Ada’s erg geërgerde en sceptische blik te ontwijken. Inmiddels kan ik mijn gegrinnik niet meer inhouden, ook al weet ik nog zo goed dat we waarschijnlijk als een stel krankzinnigen overkomen. Misschien heeft onze tijd in het labyrinth ons écht gek gemaakt, maar als dit daar dan het resultaat van is, kan ik daar misschien best mee leven.

Day schiet meteen in de lach, waarna hij vlug zijn ernstige toon weer herpakt. "Indrukwekkend, Jade."

"Kom op, jongens. Focus," bromt Ada.

"Jij hebt écht nog nooit van 'plezier maken' gehoord," mompel ik terug, met de deken nog over mijn hoofd getrokken, wat me meteen een corrigerende tik van Jades voet oplevert.

"Hoorden jullie iets?" vraagt het meisje aan de rest van de groep. "Ik dacht even dat ik wat hoorde van onder een bepaalde deken, maar dat kan niet, want Chris is er niet."

"Misschien is dit wel een geschikt moment om Chris weer terug te toveren, wonderlijke magiër,” suggereert Day. “Dan kunnen we eens bekijken wat er in die tassen zit en misschien een plan proberen te maken."

"Dat kan ook zonder Christian," mompelt Ada.

"Of zonder Ada,” kaats ik meteen terug, “dus misschien kun je die wegtoveren als ze blijft mokken." Snel stap ik aan de kant om nog een tik te ontwijken, maar daarbij had ik geen rekening gehouden met hoe dicht bij Day ik eigenlijk sta. Ik bots tegen hem op en wankel, met de deken nog altijd over mijn hoofd.

Meteen voel ik hoe Day zijn stabiele hand op mijn schouder legt, om te voorkomen dat ik echt val, waardoor er een rilling door me heen trekt en mijn toch al zware ademhaling versnelt. Snel probeer ik het gevoel weer weg te duwen. Het doet er allemaal niet meer toe, dus het heeft geen zin om erbij stil te staan, of me te laten meeslepen door de gevoelens. Het zou alles alleen maar ingewikkelder maken. "Voorzichtig, Chris," zegt Day zachtjes, waarop Jade zucht.

"Danny, Chris is hier niet. Die had ik laten verdwijnen, weet je nog?" Jade klakt overdreven afkeurend met haar tong. "Maar ik zal hem wel weer terug toveren, als je dat graag wil." Ze schraapt haar keel en geeft mij een zachte, waarschuwende por. "Oké, klaar? Hokus pokus simsalabim!" Snel trekt ze de deken van mijn hoofd en zwaait er dramatisch mee in het rond, voor ze hem terug aan mij geeft. "Tadaa, daar is hij weer!" Ze buigt en grijnst breed. "Bedankt voor uw aandacht."

Ik glimlach naar de twee tributen uit District 7, maar zet dan een stap achteruit en kijk om me heen, op zoek naar een plek waar mogelijk een camera zou kunnen hangen. "Dames en heren, applaus voor de magische Jade!" Grinnikend begin ik de deken op te vouwen, terwijl ik tegen ons mogelijke publiek blijf praten. "En dan kunt u nu de reclame starten, want we gaan onze spullen inventariseren. Mocht u dat juist erg interessant vinden en ervoor willen zorgen dat we meer te inventariseren hebben, kunt u doneren bij mijn lieftallige mentor." Het is onwaarschijnlijk dat het daadwerkelijk iets oplevert, maar het is een poging waard - zeker als het ons misschien wel wat sponsorgeld oplevert dat Luna kan gebruiken op een moment dat we het echt nodig hebben.

Day glimlacht hoofdschuddend naar ons, met in zijn ogen de vrolijke twinkeling van onze beste momenten in het Capitool. "Mooie show, maar jullie zijn allebei echt wel idioten."

Jade geeft hem grijnzend een schouderklopje, waarna de beide tributen gaan zitten en hun tassen pakken. "Jij speelde anders net zo goed mee, Day," merkt ze op, maar gebaart dan naar haar tas, die ze open ritst. "Maar laten we nu eerst de buit eens bekijken."

"Eindelijk,” mompelt Ada binnensmonds, waarop ik mijn neus naar haar optrek. Ze beantwoord mijn geërgerde blik enkel met een net zo geërgerde blik terug, en ik zucht. Er valt toch niet fatsoenlijk met haar te communiceren - ze gaat het nooit eens zijn met iets wat ik doe of zeg - dus kan ik haar maar beter negeren.

Ik gebaar naar de deken, terwijl ik ga zitten en het dikke, enkele meters lange touw er weer omheen begin te knopen, zodat ik het straks weer op mijn rug kan binden. "Ik had gehoopt dat dit een slaapzak zou zijn, maar een deken is beter dan helemaal niets," zeg ik. Hoewel het nu zo warm is dat onder een deken liggen vooral vervelend zou zijn, heb ik zo mijn vermoedens dat het hard af kan koelen ‘s nachts - het lag immers niet voor niets best dichtbij de Hoorn. Ik pak mijn stok weer op en draai hem even om in mijn handen. Hoewel ik eerst dacht dat het gewoon een houten stok was, misschien een wandelstok, blijkt dat bij nadere inspectie niet helemaal het geval te zijn. Het is een van de dingen die ik in de rekken heb zien staan tijdens de trainingen, hoewel ik er niemand mee heb zien oefenen - een vechtstok. Het ding voelt licht en wendbaar in mijn handen, vreemd vertrouwd, maar toch een beetje gek. Het is in ieder geval beter dan het zwaard. Ik hou de stok even omhoog, zodat de anderen hem kunnen zien. "En ik heb deze, en-" Mijn gezicht betrekt, als ik het andere wapen waar ze van weten uit mijn zak haal. Het koele metaal onder mijn vingers trekt me keihard terug in de realiteit. Als ik Augusts dolk omdraai in mijn handen en mezelf in het lemmet weerspiegeld zie, kijk ik recht in de ogen van een moordenaar.

Zijn dolk. Zijn moordenaar.

Reacties (3)

  • Duendes

    Mijnhemel ik geniet zo erg van hun stomme mini goochelshow awh het is super cute en adorable en iconic wat een sukkels maar cuties awhhh

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ja ikr, dingen serieus nemen wat is dat

      1 maand geleden
  • Megaeraaa

    Dit is fantistisch!
    Het heeft gewoon gezellige sleepover-vibes
    Jade en Chris die zich half tot de kijkers richten is legendarischxD
    Waar is het plastic zwaard naartoe?

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Er is geen 4th wall in deze Spelen(cool)
      Oh ja die, het schijnt dus dat dit een 'serieus verhaal' is nu. Dus geen plastic zwaarden voor Chris helaas:(

      1 maand geleden
  • Incidium

    ja Chris schop tegen het plafond, dat helpt haha. Was hij maar een earthbender:D

    die ik graag mag - en Ada en Amelia
    chris rude
    hokus pokus verdwijnus Jade mijn god wat een legend. En Chris zijn reclame! Ik zit met een stomme glimlach in de trein:D
    enn nvm daar gaan we weer, de angsttrain vertrekt, tijd om in te stappen.

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Dat zou ideaal zijn
      Hij is gewoon eerlijk, Amelia en met name Ada mag hij niet zo graag
      Helaas zitten we nog steeds in de Hongerspelen. Ik had er toch gewoon een spelshow AU van moeten maken

      1 maand geleden
    • Duendes

      Spelshow AU klinkt Iconic tbh Jade en Chris als presentatie duo? Ohno

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Oh ze zouden zo vibenxD

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen