. . .


Haar vingers gleden over Dobby’s vacht; de kleinste buldog-puppy die een beetje gekke oortjes had. Ze voelde zich alleen. Eigenlijk wilde ze heel graag dat Juice weer in hun appartement kwam wonen. Esai was de belangrijkste reden dat hij was weggegaan en die had nu al dagen niets van zich laten horen. Hij had het vast druk, dat geloofde ze best, maar ze voelde zich toch een beetje in de steek gelaten. Zij had de schietpartij ook doodeng gevonden en ’s nachts werd ze vaak met een bonkend hart wakker, ervan overtuigd dat ze schoten hoorde. Alles kraakte dan in huis, alsof er overal indringers waren. Soms zat ze stilletjes te huilen en wenste ze dat Juice er was, zodat ze tegen hem aan kon kruipen. Gewoon, omdat hij haar beste vriend was.
      Als je wil dat hij terugkomt, moet je dat zeggen.
      Jamie wist dat dat waar was. Juice was degene die haar ruimte wilde geven nadat hij geprobeerd had om tussen Esai en haar te stoken. Zij was boos geweest – en zij was ook degene die hem moest vergeven. En op dat punt was ze nu aanbeland; ze wilde gewoon dat alles gewoon weer werd zoals vroeger.
      Jamie tilde Dobby op, drukte hem tegen haar borst en kwam overeind. Ze keek om zich heen. Juice zat aan de andere kant van het clubhuis, waar hij bezig was op zijn laptop. Een zenuwachtige knoop vormde zich in haar maag toen ze naar hem toe liep. Wat als hij helemaal niet terug wilde? Misschien vond hij wel dat ze haar keuze had gemaakt door bij Esai te blijven. Maar ze wilde helemaal niet tussen de twee jongens kiezen. Esai was haar vriendje en Juice was haar beste vriend. Geen van tweeën wilde ze opgeven, dat begreep hij toch wel?
      Juice keek opzij toen ze nog een paar passen bij hem vandaan was. Een ietwat trieste glimlach sierde zijn lippen.
      ‘Hé Jamie.’
      ‘Hoi,’ zei ze zachtjes. Ze drukte Dobby nog dichter tegen zich aan. ‘Wanneer kom je weer naar huis?’
      Zijn hand gleed van de draadloze muis af toen hij zich iets meer naar haar toe draaide. ‘Weet je zeker dat je dat wilt?’
      Jamie knikte. ‘Ik voel me alleen.’
      ‘Oh.’ Juice haalde een hand langs zijn hanenkam. ‘Nou – als je wilt dat ik terugkom dan doe ik dat.’
      ‘Oké.’
      Er viel een ongemakkelijke stilte. Iets waar Jamie zich eigenlijk nooit zo bewust van was, maar nu wel. Vluchtig ontmoetten hun ogen elkaar. Juice’ duim gleed over de zilveren doodskop die om zijn andere duim zat en hij schraapte zijn keel.
      ‘Dus eh… Heb je al wat van Esai gehoord?’ Hij meed haar blik en leek wel zenuwachtig.
      ‘Nee,’ mompelde ze, zich afvragend of dat het antwoord was waar hij op hoopte.
      ‘Zal ik je anders naar Oakland brengen? Wil je dat? Zodat je hem toch even kan zien en kan zeggen dat je, nou ja, niet zo blij bent met hoe dit allemaal gaat?’
      Het voorstel verbaasde haar. Ze had verwacht dat hij weer wat onaardigs over Esai zou zeggen, niet dat hij zijn hulp zou aanbieden. Zou ze dat dat doen? Gewoon naar het clubhuis gaan? Ze betwijfelde of Esai daar blij van zou worden. Aan de andere kant… Ze hadden elkaar nu al zó lang niet gezien… Dat kon toch ook niet zo blijven doorgaan? Ze begreep dat hij druk was en misschien maakte hij zich ook wel zorgen om haar veiligheid na de schietpartij, maar daar wilde ze zich niet door laten tegenhouden. Ze hield van hem. Soms vroeg dat om risico’s. Van deze afstand werd ze ook niet gelukkig.
      ‘Ehm, misschien is dat inderdaad wel een goed idee.’ Ze glimlachte aarzelend naar Juice. ‘Dat is lief, dank je wel.’
      Juice wendde zijn gezicht af.
      Jamie beet ongemakkelijk op haar lip. Had ze dat niet moeten zeggen? Sinds ze wist dat Juice op haar verliefd was, wist ze niet meer zo goed hoe ze met hem moest omgaan.
      ‘Ik breng je er vanavond heen, goed? Na het avondeten.’
      Jamie knikte en drukte een kus tegen Dobby’s kopje. ‘Oké!’

Nerveus vlocht Jamie haar vingers ineen toen ze voor het clubhuis van de Mayans stond. Ze wierp nog een blik over haar schouder, naar Juice. Om niets uit te lokken had hij een zwarte hoodie aangetrokken in plaats van zijn motorjack, maar evengoed leek hij zich niet erg op zijn gemak te voelen.
      ‘Ik blijf hier wachten,’ zei hij toch. ‘Als je me niet meer nodig hebt, stuur je maar een berichtje, goed?’
      Jamie knikte dankbaar en haalde diep adem. Daar gaan we dan
      Ze liep naar de deur toe en trok hem open. Het was druk in het clubhuis, de muziek stond hard en er was blijkbaar een feestje gaande. Het gaf haar een wrang gevoel dat Esai feest vierde terwijl zij alleen thuis zat en hem miste. Op zoek naar haar vriend wrong ze zich door de menigte. Ze was hier nog te weinig geweest om echt gezichten te kunnen herkennen. Ze was net een paar stappen van de bar toen iemand een arm om schouders slingerde.
      ‘Pajarita! Lang niet gezien!’ Kevin keek haar met een grote grijns aan. ‘Ben je op zoek naar het mannetje?’
      Jamie wilde zijn arm van zijn schouder schudden, maar zijn greep was stevig. De vorige keer dat ze hem gesproken had, had hij gezegd dat Esai vreemdging en was ze huilend in de regen geëindigd, terwijl haar vriend niet eens in het gebouw aanwezig was geweest.
      ‘Hij is op z’n kamer, met een lekkere brunette volgens mij.’
      Met een boze frons duwde Jamie de jongen van zich af. Daar trapte ze echt niet nog een keer in. Vlug liep ze verder, maar ze zag Esai nergens. Misschien was hij inderdaad op zijn kamer. Niet met die Brunette waar Danny het over had – ze twijfelde niet aan haar vriend – maar omdat hij niet in de stemming was om te feesten. Omdat hij haar miste.
      Met een vastberaden glimlachje liep ze naar de slaapkamers toe, waar ze die nacht gebleven was nadat Esai haar in de regen had gevonden. De herinnering aan hoe lief hij toen was geweest, vulde haar borstkas met warmte.
      ‘Esai?’ Ze klopte op zijn deur.
      Er klonk een stem, waaruit ze maar opmaakte dat ze binnen mocht komen. Vol verlangen om haar vriendje weer te zien, zwaaide ze de deur open.
      Ze bevroor op de drempel.
      Esai was er inderdaad. Het Mayan-symbool grijnsde haar vanaf zijn blote rug boosaardig toe. Hij lag bovenop een naakt meisje dat inderdaad weelderig bruin haar had. Zijn hand rustte nog op een borst terwijl hij over zijn schouder keek.
      ‘Jamie?’
      ‘W-wat doe je?’ stamelde Jamie. ‘W-waarom…’
      Meer woorden kreeg ze niet over haar lippen. Haar hart knalde uiteen in duizend stukken. Als versteend staarde ze naar de twee naakte mensen die innig verstrengeld waren.
      Inniger dan Esai en zij ooit waren geweest.
      Ze staarde in zijn schuldbewuste blauwe ogen. Snikkend scheurde ze haar blik van hem los, draaide zich om en holde naar buiten toe. Ze merkte het nauwelijks dat ze tegen verscheidene mensen aanbotste; pas toen ze zich huilend in Juice’ armen wierp was het alsof de wereld weer verder ging met bewegen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen