Op het moment dat mijn ouders weg zijn pak ik wat te drinken en plof uitgeput neer op de bank. Eerst blijf ik even een paar minuten voor mij uit kijken, waarna ik een berichtje stuur naar het onbekende nummer.
“Ik heb het verhaal over de gewone test aan mijn ouders verteld. Een vraag die zij hadden was hoe ik in Luno moest komen. En dat vond ik zelf ook een goede vraag. Dus hoe wordt dat geregeld?”
Nadat ik het berichtje heb nagelezen en gestuurd drink ik een slok mijn drinken op en ga naar bed.
Op het moment dat ik in bed lig val ik direct in slaap. Ergens rond half twaalf ‘s nachts word ik wakker van mijn ouders die de trap op komen, maar ik val direct weer inslaap.
Op het moment dat ik van mijn wekker wakker wordt kijk ik direct of ik al een berichtje heb van die man. Nog niets, het is misschien ook nog wel vroeg om nu al een reactie te verwachten. Terwijl ik mij aan het klaar maken ben om mijn dagelijkse sportrondje te gaan doen krijg ik een berichtje van Marvin of ik zin heb om zo bij hem te komen chillen. Ik stuur terug dat ik er wel zin in heb, maar eerst wil ik even sporten. Marvin vindt dat goed, hij stuurt: “Dat lijkt mij een goed idee, dan kan ik nog lekker in mijn nest blijven liggen.”
Ik glimlach, Marvin was altijd al de wat luiere van ons twee. “luilak.” stuur ik terug. Zodra ik dat berichtje heb gestuurd loop ik naar buiten om te gaan rennen.
Als ik halverwege mijn hardloopronde ben word ik weer gebeld door het onbekende nummer.
Hijgend neem ik op: “Hallo met Aurora.” “Ben je weer lekker aan het rennen vraagt de stem.”
Het enige dat ik kan uitbrengen is een instemmend gekreun. “Dat is mooi. Om je vraag te beantwoorden hoe je naar Luno moet komen, we zouden vervoer voor je kunnen regelen. Wat we ook kunnen doen is, zorgen dat je vader die dag vroeg een controle moet uitvoeren in de buurt van Luno. Dan zou hij je kunnen brengen.”
Ik ben verbaasd dat ze zo diep in het systeem van Moja zitten dat ze de roosters van de werknemers van het elektriciteitsnet kunnen aanpassen. “Dat zou wel fijn zijn” zeg ik.
“Nou, dan gaan we dat regelen.” Zegt hij opeens met een zachte G. “Mag ik dan nu verder met rennen?”
“uiteraard.” zegt de man. “we zien je morgen.” En weer hangt hij op zonder gedacht te zeggen.
Ondertussen ben ik alweer bijna het bos uit. Ik besluit vandaag de apparaten over te slaan, en een groter stuk te zwemmen. Na ongeveer driekwartier zwemmen ga ik weer terug naar het strand, en loop naar huis. Ik spring snel onder de douche, en ga naar Marvin.
Het verbaast mij wel dat Marvin een keer weer bij hem wil afspreken. Dat is al bijna twee jaar geleden. Ik kleed mijzelf aan, en loop naar Marvin.
Als ik bij Marvin aanklop doet Tygo open. “Oh, hoi Aurora, hoe gaat het?” “Ja het gaat wel goed, maar ik heb gister informatie gekregen over de test, en ik vind het toch wel een beetje beangstigend. Hoe ging de test bij jou in zijn werk. Ze willen via de telefoon er namelijk niets over vertellen.”
“sorry, ik mag er niets over vertellen. Als het goed is hebben ze dat ook tegen jou gezegd.” Ik zucht, “ja dat klopt.”
“onthoudt, praat er met niemand over.” Zegt hij op een nogal dwingende toon. Ik knik. Op dat moment komt Marvin er ook aan. “en Tygo ben je Aurora aan het bang maken?” Met moeite vormt Tygo een lach op zijn gezicht, “nee hoor broertje, ik zou niet durven.”
“Dan is het goed. Kom mee Aurora ik wil je iets laten zien.” Ik loop achter hem aan naar boven waar hij nu op zijn kamer een schaakbord heeft staan. “aha, dat is de rede dat ik hierlangs moest komen. Het is een heel mooi spel Marvin. Mocht het wel van je ouders, ze zijn normaal zo tegen op echte spellen?”
“ik heb er flink voor moeten smeken, en het van mijn eigen geld moeten kopen. Maar het is het wel waard, het is namelijk nog een spel dat gemaakt is op het vaste land.” Mijn ogen worden groot, de meeste van die spullen zijn namelijk inmiddels kapot. Dat ons kookboek nog in goede staat is komt alleen omdat mijn moeder er heel voorzichtig mee omgaat. “dat spel moet een fortuin hebben gekost.”
“Ja dat klopt, maar het is het geld waard. Wil je er mee spelen?”
“Zo’n aanbod sla ik niet af. Ik ga je helemaal inmaken.” Zeg ik met een knipoog. Ik probeer hiervan te genieten, ik weet namelijk niet of dit misschien de laatste keer is dat ik Marvin zie. Ik schut mijn hoofd, dat mag je niet denken Aurora wijs ik mijzelf terecht.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen