Day kijkt aarzelend van mij naar de dolk en maakt dan een vragend gebaar naar het wapen. "Wil je die zelf-" Zijn stem sterft weg, maar hij steekt zijn hand op. De vraag is duidelijk: 'wil je die zelf houden?'

Nee. Ja. Mijn weerspiegeling in het lemmet lijkt te fluisteren dat ik hem zelf moet houden - in de handen van een van de anderen zou het een gevaar voor mij kunnen zijn, en nu slechts een gevaar voor hen. Maar de het is Augusts dolk, en de jongen in de weerspiegeling zijn moordenaar. Ik wil hem niet vasthouden, en telkens wanneer ik naar het lemmet kijk een moordenaar zien. Ik geef de dolk aan Day, die hem onwennig aanpakt.

Mijn bondgenoot knikt naar mij, terwijl hij het wapen opbergt. "Als je hem terug wil, moet je het zeggen," zegt hij, tot mijn opluchting. De gedachte dat hij het wapen misschien aan Ada had gegeven, die zelf niets lijkt te hebben, maakt me nerveus - als er iemand hier is die me in mijn rug zou willen steken, is zij het wel - maar het lijkt erop dat Day van plan is het wapen zelf bij zich te houden, en hem echt terug wil geven als ik erom zou vragen. Dan richt de jongen zich tot zijn teamgenote. "Wat zit er in jouw tas, Amelia?"

Het meisje ritst een klein heuptasje open, duidelijk nerveus door de plotselinge aandacht op haar. "Ik eh... heb een aantal pleisters. Een zakmes en…” Ze pakt een knijpkat uit het tasje en kijkt er met een verwarde frons naar. “Dit."

"Dit ga je niet menen." Ik zucht en knik naar de zaklamp in haar handen. "Ze willen duidelijk niet dat we ongemerkt door dit labyrint komen." Een lamp maakt dat sowieso al niet makkelijker, maar de herrie die zo’n ding maakt, maakt het helemaal niet ideaal.

"Wat-" Amelia kijkt bedenkelijk naar de zaklamp en knijpt er dan in, waardoor een zwak licht en het gezoem van de dynamo de tunnel vullen. Snel stopt ze weer, terwijl ze een schuldbewuste blik op Day werpt. "Dat is best luid," zegt ze zachtjes. Met een beteuterde blik stopt ze de zaklamp terug in het tasje. "En ik heb ook een katapult."

Day kijkt haar verbaasd aan - hoewel hij de hele tijd in haar buurt geweest is, heeft hij waarschijnlijk niet gezien dat ze een wapen heeft weten te bemachtigen, zelfs als het een behoorlijk nutteloos wapen is - maar glimlacht dan bemoedigend. "Oh, goed gedaan." Dan richt hij zich tot Jade. "En wat heb jij?"

Jade grijnst breed. "Jij mag eerst. Dan kan ik je daarna overtreffen met de mijne."

Day snuift quasi-verontwaardigd naar haar, maar glimlacht dan. "Opschepper,” zegt hij plagend, maar trekt dan zijn rugzak naar zich toe en kijkt erin, terwijl hij naar zijn wapen gebaart. "Ik heb in ieder geval een bijl." Hij vist wat spullen uit de tas en houdt ze omhoog, zodat wij ze allemaal kunnen zien. "Een fles water, crackers, een zakje fruit," somt hij op, waarna hij het eten weer terug stopt. "Een touw. Best lang, maar dunner dan het touw van Chris." Dan vist hij een zakje uit zijn tas, met een verbaasde frons op zijn gezicht. "En-" Als hij het zakje opent, hapert zijn stem, en heel even flitst er paniek als bliksemschichten door de storm in zijn ogen. "Stenen?"

"Oh, cool." Vlug schiet ik naar voren en gris het zakje uit zijn handen. Als ze op Day letten, kunnen ze waarschijnlijk uit zijn reacties afleiden dat hij betrokken was bij het incident tijdens zijn Boete, en zou hij zijn gezin enorm in gevaar brengen. Kijk naar mij, Capitool. Alleen naar mij. "Dat is super handig. Luna heeft verteld dat ze er ooit een paar bijna op een Beroeps heeft laten vallen. Dat wil ik best eens proberen," zeg ik, in stilte biddend dat Luna het me vergeeft dat ik wederom aandacht op haar vestig. Ik open het zakje, pak een hand vol stenen en duw ze in Amelia’s handen, terwijl ik de rest zelf opberg - het is beter als Day ze niet heeft. "En anders is het vast nuttige munitie voor een katapult." Ik zou niet weten waar ze anders mee had willen schieten.

Mijn bondgenoot werpt me vlug een dankbare blik toe, ademt diep uit en leunt achterover. "Gelukkig. Ik was even bang dat ik de hele tijd nutteloos gewicht heb gedragen." Hij schudt zijn hoofd en kijkt dan grijnzend naar Jade. "Goed, laat maar horen hoeveel beter jouw rugzak is.”

"Ik heb hard gewerkt voor een goede rugzak, hoor." Het meisje houdt dramatisch haar hand op, dat bedekt is met opgedroogd bloed. "Ik heb er een Beroeps voor gevloerd en de prijs betaald met bloed."

Ik frons en pak haar arm vast om de wond te bekijken, maar de opluchting overvalt me als ik tot de conclusie was dat het meisje vooral een dramatisch verhaal aan het ophangen was - het is een lange, maar erg ondiepe snee, die inmiddels allang niet meer lijkt te bloeden. "Het is alweer helemaal dicht. Niet eens pleisters nodig," zeg ik, en ik trek een wenkbrauw naar haar op.

"Geen zorgen, ze raakte me amper," antwoordt Jade, met een trotse grijns op haar gezicht. "Maar jullie hadden haar gezicht moeten zien. Alleen dat was het al meer dan waard geweest." Ze trekt haar rugzak naar zich toe en begint hem uit te laden. "Maar goed, ik heb om te beginnen wél een echte slaapzak," zegt ze dan, met een uitdagende blik mijn kant op, die ik beantwoord door met mijn ogen te rollen. "En verder ook een grote fles water, zout, ik denk een soort energierepen en-" Het meisje vist wat zakjes uit haar tas en kijkt er fronsend naar. "Er best veel zakjes. Dit is gedroogd vlees, dit gedroogd fruit en... poedermaaltijden, denk ik?" Ze haalt haar schouders op en bergt het weer op., met nog altijd die tevreden grijns. "Best veel. En ik heb een messenriem."

Ik fluit bewonderend naar haar. "Ik ben blij dat je niet met de volledige voedselvoorraad van de arena weg kon rennen,” zeg ik, maar dan vervaagt mijn glimlach. Als ze besluit niet te delen, wat een hele reële optie is in de Hongerspelen, heb ik een probleem. Ik heb zelf niets te eten bij me. "Tenminste, als je bereid bent om te delen." Mijn stem is niet zo stabiel als ik graag gewild had, maar Jade lijkt de boodschap te begrijpen: hoe graag ik het meisje ook mag, ik ben niet van plan om te verhongeren als zij niet van plan is om vrijwillig te delen.

Ze geeft me een plagerige knipoog. "Als jij je goed kan gedragen, is er een kans." Dan wordt haar gezicht serieuzer, en kijkt ze bedenkelijk de groep rond. "Op dit moment ben ik bereid te delen," besluit ze dan, maar de ondertoon is duidelijk - dat kan ieder moment veranderen. Onze alliantie is tijdelijk, ook al zouden we het allemaal graag anders zien.

"Ik zou ook best graag mijn eten willen delen, dus, eh, jullie horen het wel als ik een dennenboom gevonden heb," zeg ik snel, in een poging de beladen stilte die gevallen is snel weer te doorbreken. Ik grijns naar Day, die zachtjes grinnikt.

"Gaan we dan koekjes bakken?" Dan wendt hij zich tot mijn districtsgenote, die van een afstandje toe staat te kijken. "Heb jij nog iets kunnen pakken, Ada?"

Ze knikt kort naar hem en kijkt even in haar eigen tas, die ze dan snel weer dicht ritst." Ik heb een kleine deken. Een zakje gedroogd fruit en een zakje gedroogd vlees."

"Zo'n grote tas en dan alleen dat?" Ik frons naar haar. Met hoe vol de andere tassen lijken te zitten, is het onwaarschijnlijk dat dit het was. Ada houdt iets achter.

Even staart het meisje me zwijgend aan, maar dan geeft ze zich gewonnen en wendt haar blik af. "En een fles water," voegt ze eraan toe.

Ik hou mijn blik nog even op haar gericht, half verwachtend dat ze meer gaat zeggen, maar als ze zwijgt, richt ik me tot de rest van de groep. "Heeft er nog iemand geheimen waar ik rekening mee moet houden?" Iemand anders dan ik, besef ik me, als ik het mes in mijn mouw voel. Als de anderen dingen achter zouden houden, zou dat alleen maar logisch zijn, maar de gedachte maakt me alsnog pissig. We zijn bondgenoten. We zouden elkaar moeten kunnen vertrouwen. En toch ben ik degene die een mes verborgen houdt, in de wetenschap dat er misschien een moment gaat komen waarop ik een van de mensen hier in de gang ermee zal steken. Onmiddellijk flitst er weer een beeld van Day voorbij, liggend in een plas van zijn bloed, met mijn mes in zijn borst geplant. Snel druk ik de gedachte weg. Dat nooit. Niet Day.

Maar de gespannen stilte van het hier en nu voelt niet veel beter, en de leegte in Days ogen laat me niet meer los.

Reacties (3)

  • Incidium

    het is nooit in me opgekomen dat die stenen nuttig kunnen zijn als munitie voor een katapult. En een lamp is zowaar iets praktisch wat je er bij hebt bedacht, nice.
    Hoera voor paranoia. Waar is die enorme fruitboom als je hem nodig hebt

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ik heb oprecht geen idee wat je met een katapult zou moeten zonder iets als stenen ofzo
      Ja de tunnels vannhet doolhof zijn waarschijnlijk vrij donker, dus het is logisch als je iets hebt om toch nog iets te kunnen zien
      Bovengronds, helaas

      3 weken geleden
  • Megaeraaa

    "Ik heb er een Beroeps voor gevloerd en de prijs betaald met bloed."
    Ik hou zo van haar dramatiekxD

    die ik beantwoord door met mijn ogen te rollen.
    zou het besmettelijk zijn? Hij begint steeds meer op Naeve en Ada te lijken, best ironisch

    een soort energierepen
    een wat?

    Wanneer komt het mes uit de mouw? -Oké, die was echt flauw -_-

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ze is heerlijk extra
      Gelukkig maakt een enkele oogrol je nog geen Naeve
      Een soort speciale granenkoekjes met vaak fruit enzo en veel proteïne, veel koolhydraten, geven energie
      Wie weet

      3 weken geleden
    • Megaeraaa

      Gelukkig maar
      Ah zo, energie-repen ik zag gewoon een paar ketters achter elkaar staan, eerder als energiere-pen of zo:D

      3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Dat verklaart het

      3 weken geleden
  • Duendes

    en hem echt terug wil geven als ik erom zou vragen.

    Yepp want duhu dit is Day en die heeft no self preservation want hij denkt teveel aan anderen en zou hem zo geven ook als het echt wel dom is oeps

    Als hij het zakje opent, hapert zijn stem, en heel even flitst er paniek als bliksemschichten door de storm in zijn ogen. "Stenen?"

    Thanks capitool stenen bij de hoorn was echt wel lullig en kom op het was niet zijn idee pff laat die arme jongen met rust awh gelukkig is Chris echt een icoon hier like damn hij reageert echt heel snel en slim en YES wat een legend

    "Ik heb er een Beroeps voor gevloerd en de prijs betaald met bloed."

    Ik hou gewoon enorm van de gedachte hoe Jade, die tussen de Beroeps stond, stug besloot deze grote opvallende rugzak te willen pakken en was van oké sick ik hoef alleen sneller te zijn yeet - en er een Beroeps voor onderuit gekaratetrapt heeft like lekker puh Naeve ofzo

    Onze alliantie is tijdelijk, ook al zouden we het allemaal graag anders zien.

    Ik sluit me aan bij de "wij allemaal" want ik gun deze kids zoveel beter gosh aahh Jade en Chris zijn zich allebei erg bewust van de realiteit en OEF

    We zijn bondgenoten. We zouden elkaar moeten kunnen vertrouwen.

    Preach what you teach Chris please buddy pff kom op like je mes is slim om verborgen te houden maar also TOE NOU AWH

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Tbh die stenen lagen er probably ook echt gewoon voor de katapult deels
      Jade is gewoon de coolste, wat een queen, en dat was kinda riskant maar gelukkig is ze er mee weggekomen
      Ja awh ze verdienen echt beter dan eh pijnlijk doodgaan

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen