Tom POV.

Vandaag ga ik samen met de ouders van Bill en mij naar de sportschool. "Weet je zeker dat je dit niet met professionele begeleiding wilt doen?" Vraagt mijn moeder en ik knik.

"Zij hebben mijn benen zo goed als opgegeven. Met jullie erbij is de motivatie groter," zeg ik waarna ik naar mijn vader en schoonvader kijk. "Kunnen jullie mij overeind trekken en zo houden?" Vraag ik waarna de mannen allebei knikken en ze helpen mij uit de rolstoel terwijl ze mij ondersteunen. "Nu naar de loopband," zeg ik.

"Maar Tom, dat is nog veel te vroeg," zegt mijn moeder.

"Ik weet wat ik doe mam," zeg ik waarna de mannen mij op de loopband helpen. "De langzaamste stand," zeg ik en mijn vader zet die aan waarna ik mij op mijn benen probeer te focussen, maar ze geven niet thuis, maar met mijn vader en schoonvader die mij vasthouden val ik gelukkig niet. "Het gevoel moet gewoon terugkomen," zeg ik zachtjes.

"Dat komt het wel Tom. Dat is in jouw armen ook gebeurt en met jouw benen gaat het ook wel lukken," zegt mijn moeder en ik knik even waarna ik met mijn handen over mijn benen wrijf.

"Wacht, ik voel wat, denk ik," zeg ik, maar helemaal zeker ben ik niet. Misschien wil ik ook alleen maar wat voelen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh!!
    Als zou die iets voelen is het een goed teken!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen