dit hoofdstuk is,,, anders. dat merk je aan het feit dat ik de afgelopen tien maanden niet aan deze story heb gezeten.

Licht. Het was zo lang alleen maar zwart geweest voor mijn ogen, dat het plotselinge licht even voelde alsof iemand met een zaklamp in mijn ogen scheen, en ik voelde het achter mijn kassen branden. Toch forceerde ik mezelf om niet mijn ogen dicht te knijpen. Er was een kans dat ik op deze plaats zou sterven, maar die kans werd kleiner als ik wist hoe die plaats eruit zag - als ik wist hoe ik het beste weg kon komen.
      Kalm aan, Chrysa.
      Mijn hart bonsde zo hard dat ik het tot in mijn tenen kon voelen kloppen. Toch probeerde ik mijn best te doen om mijn neiging om voortdurend naar lucht te happen te onderdrukken, en in plaats daarvan zo goed mogelijk mijn best te doen om mijn ademhaling rustig, maar vooral regelmatig te houden.
      Inademen.
      Vasthouden.
      Uitademen.
      Vasthouden.
      Terwijl ik in mijn hoofd de woorden bleef herhalen probeerde ik de omgeving om me heen in me op te nemen. Al gelijk draaide ik mijn hoofd weg van datgene waarvan ik vanuit ging dat het de hoorn was - gemaakt uit een materiaal dat het op zichzelf al scherpe zonlicht direct in mijn ogen scheen. Ik richtte mijn ogen op de grond, en speurde langzaam het veld steeds verder om me heen af. Hoewel ik geen wapens spotte in het veld vond ik wel een aantal rugzakken, wat voedsel, en vooral gras, bloemen, en meer waar ik niks mee kon.
      Ik ging de tributen één voor één af, waarvan Tyler naar me zwaaide. Ik glimlachte en zwaaide terug.
      Ik merkte de galmende, aftellende stem pas op bij een getal ergens halverwege de dertig. De stem kwam niet binnen, ik was te druk bezig met tegelijk focussen op mijn ademhaling en het veld om me heen.
      Ik gluurde over mijn schouder, waar ik verwachtte meer veld te zien, maar werd verrast met een grote portie afgrond. Naar beneden kijkend spotte ik een soort rood water (bloed?).
      Ze wilden toch niet dat we-
      Die vraag werd snel genoeg beantwoord toen ik zag dat het veld ophield achter de tributen. Het was een kleine cirkel, waar we onze spullen konden pakken, maar zouden sterven als we er te lang zouden blijven. Dus, ja, ze wilden zeker dat we sprongen.
      Ik scande het veld voor me en probeerde me voor de geest te halen wat mijn mentoren hadden gezegd. Crystal had me op het hart gedrukt dat hoe goed ik ook met de boog was, ik moest mezelf zo min mogelijk in gevaar brengen. Ik moest me zo ver mogelijk van de hoorn weg houden, misschien een rugzak met wat spullen grijpen voor het geval dat, maar ik had niks aan een boog als ik niet leefde. River daarentegen, had met zijn hoofd geschud, iets in zichzelf gemompeld over eer en trots, en me vervolgens verteld dat die boog mijn enige kans was.
      En voor het eerst in mijn leven was ik het met River eens. Hoewel Crystal’s strategie me misschien levend zou houden in het bloedbad, het moment dat ik daarna oog in oog kwam te staan met een vijandelijke tribuut zou ik weerloos zijn. En gezien het spel wat we speelden, schatte ik dat moment onvermijdelijk.
      De tellende stem naderde de nul, en ik deed mijn best om - tevergeefs - mijn zorgen van me af te schudden.
      Ik zette me schrap, zette mijn rechterbeen achter de linker. Ik was waarschijnlijk niet de snelste, dus ik kon alle voorbereiding gebruiken die ik kon krijgen.
      Zonder de boog had ik geen kans. Ik moest, hoe gevaarlijk ook, de hoorn in.
      En nog terwijl ik het geluid van de gong na voelde galmen in mijn hele lichaam, zette ik het op een rennen.

Reacties (2)

  • Duendes

    GO CHRYSA SUCCES HONEY

    1 maand geleden
  • Samanthablaze

    Ik ging de tributen één voor één af, waarvan Tyler naar me zwaaide. Ik glimlachte en zwaaide terug.
    Deze twee oh my gosh

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen