dit hoofdstuk is geschreven in de voorafgaande uren aan mijn ce biologie. noem het wat je wil: productiviteit voor de verkeerde dingen, afleiding, uitstelgedrag...

Ik moest snel zijn. Ik moest sneller zijn. Ik had nog nooit in mijn leven zo hard gerend, het voelde alsof ik constant net niet struikelde over mijn benen, maar als ik langzamer zou gaan dan ik kon was er de mogelijkheid dat er iemand voor mij bij de bogen zou zijn, en ik wilde liever niet nadenken over wat er dan zou gebeuren.
      Het geschreeuw, het gekletter van ijzer tegen elkaar, en het harde geluid van voetstappen - hoewel ik het hoorde, hoorde ik het niet. Mijn oren namen het op, maar mijn brein filterde alles weg tot een grote oorverdovende stilte.
      Ik duwde de tafel in de opening opzij, rende langs het rek met zwaarden, toen ik de boog zag. Hoewel ik haast viel greep ik de boog in mijn val, die ik net op wist te vangen met mijn andere hand. Ik zette mezelf rechtop, en griste de pijlenkoker, waarna ik maakte dat ik wegkwam.
      Ik merkte de schouderwond pas op toen ik de pijlenkoker over mijn schouder slingerde, en hoewel de leren band sneed in mijn schouderblad gunde ik mezelf niet de tijd om hem te verplaatsen naar mijn andere schouder. Elke seconde die ik op dit platform bleef, was een extra seconde dat er één van de andere drieëntwintig een zwaard langs mijn keel kon halen.
      Ik stippelde het snelste pad uit naar de rand waarbij ik langs zo weinig mogelijk mensen zou komen, en kwam uit op het platform waar ik gestart was. Daar zou ik springen.
      Ik nam een aanloop.
      Ik stootte tegen iets zachts aan, en zag tegen mijn voet aan een slaapzak liggen. Die kon ik prima gebruiken, dacht ik, en ik griste hem van de grond. Mijn ogen fixeerden zich weer op de plaat, en hoewel ik vanuit mijn ooghoeken het bloed zag spatten, ik mocht er niet over nadenken. Als ik ging nadenken over moorden, zou ik over mijn nek gaan. Dat kon straks nog. Eerst wegwezen hier.
      Toen ik van mijn plaats kwam, schoot er plotseling een gestalte in mijn pad. Wie het was ging me voorbij, en in het moment waarin ik slechts adrenaline voelde zag ik als eerste haar mes gericht op mij, en vervolgens de pijl die zich door haar hart boorde. Mijn boog die navibreerde van de afgeschoten pijl kwam als laatste binnen.
      Ze zakte door haar knieën, en de rode bos haren legde zich bij mijn voeten neer . Maar ik verwerkte het niet, ik moest doorrennen, dat was het enige wat door me heen ging terwijl ik mijn ogen stug op de plaat gefocust hield. Pas toen ik daar stond, en over de rand gluurde naar de rode vloeistof ver onder me, realiseerde ik me wat ik zojuist had gedaan.
      Op dat moment maakte de stilte plaats voor het geluid wat er om me heen klonk, alles tegelijkertijd. Ik maakte de fout om over mijn schouder te gluren. Dit was het deel waar ik zelf altijd wegkeek op tv, en hoewel ik tegen mezelf schreeuwde om hetzelfde te doen, geen deel van mijn lichaam leek te luisteren. En zo forceerde ik mezelf om toe te kijken hoe Holly en Simon, twee mensen waarmee ik de afgelopen dagen misschien wel bevriend mee was geraakt, aan een speer geregen werden.
      Ik keek Simon recht in zijn ogen aan, en hij keek terug. Ik had voor het eerst in mijn leven echt de moeite genomen om hem te leren kennen, en ik had spijt van al die jaren dat ik hem had veracht. Hij glimlachte nog naar me, maar het licht in zijn ogen dat hij vroeger had was allang verdwenen. En op het moment dat ik eindelijk mijn blik van het verschrikkelijke tafereel af kon scheuren, wist ik dat dat voorgoed was.
      De boog voelde zwaar in mijn handen, de pijlenkoker sneed in mijn schouder en het gewicht van bloed aan mijn vingers torste oneindig op mijn rug. En terwijl ik over de rand keek, blijven steken in mijn twee stappen naar achteren bij wijze van aanloop, bleef ik mezelf vertellen dat ik hier weg moest, dat ik moest springen. En mijn hoofd en oren vulden zich steeds verder met die stem, die ene stem die ik nooit had willen horen, die slechts vier woorden sprak maar mijn hele lichaam voorgoed bevroren leek te hebben.
      Je bent een moordenaar.

Reacties (2)

  • Duendes

    Ohmijnhemel ik was vergeten dat Chrysa iemand vermoordde bij het bloedbad maar damn dit is heel erg nice geschreven woah LOVE IT biologie stress werkt in elk geval goed voor schrijven:Y)

    1 maand geleden
  • Samanthablaze

    Ik was kinda vergeten dat de Spelen best wel gruwelijk zijn. En dat Chrysa ook een moordenaar is. Oeps

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen