in dit hoofdstuk yeet val een wilde chrysa over de rand en stel ik uitgebreid denken aan mijn examens uit.

Mijn gedachten werden ruw onderbroken door de plotselinge voet in mijn rug die me direct terug de realiteit in schoot. Ik wankelde naar voren, en zette mijn voet voor me neer in een poging om in evenwicht te blijven, op een plek waar ik net nog dacht dat er grond was. En ongewild deed ik wat logisch was: ik verloor mijn balans, en viel over de rand.
      Nog over mijn schouder kijkend keek ik Valerie recht in haar ogen aan, die me haast triomfantelijk nakeek, iets wat niet aansloot in mijn hoofd bij mijn beeld van haar. Maar ik kon er niet te lang over nadenken, aangezien ik viel, mijn rug brandde, en ik slechts kon wapperen met mijn armen terwijl de wind door mijn oren bulderde. En hoewel ik in mijn hoofd schreeuwde, hield ik mijn kaken op elkaar geklemd. Ik mocht niet zwak lijken. Ik mocht niet zwak zijn.
      Met een klap die voelde alsof ik van een kilometer op de straatstenen van Acht was beland kwam ik in - op het rode bloedwater terecht, en al vrij snel proefde ik zout. Ik had nog helemaal niet stilgestaan bij het feit dat ik niet kon zwemmen, maar aangezien ik bleef drijven bleek dat geen probleem. Ik bewoog mijn armen maar in een soort peddelende beweging, en verrassend genoeg kwam ik snel genoeg bij de kant terecht.
      Mijn ogen speurden de omgeving af, en ik vond het groepje van Valerie en Revan, en hoewel ik met geen van tweeën ooit officieel iets had afgesproken qua bondgenootschappen besluit ik me bij hen, en ondertussen ook Clara die uit het water klautert, te voegen. Clara mocht ik, Valerie wilde ik zo goed mogelijk helpen, zeker nadat ik haar nauwelijks te spreken heb gehad in het Capitool, en Revan - elke kans om dichterbij Revan te zijn was er ééntje.
      “Ehm, hoi,” begroette ik de drie.
      “En daar is nummer twee”, iets aan die zin impliceerde dat ze me verwachtten - dat hij me verwachtte, en ik voelde me ondanks de grimmige sfeer welkom.
      “Ze was eerder dan Clara, stomkop,” verbeterde Valerie Revan, en het feit dat het eerst zo onzekere meisje zich gewoon op haar gemak leek te voelen stelde me gerust.
      “Wachten we nog op die 10?” Ik nam aan dat ze daarmee Holly bedoelde, en het beeld van het meisje met de speer door haar buik deed me slikken. “Waarschijnlijk is ze toch al dood, dus we kunnen beter gaan.”
      “Z-ze is dood, ja,” stamelde ik zacht, terwijl ik het beeld nog voor me zag. Het gesprek dat om me heen plaatsvond verdween langzaam naar de achtergrond, en hoewel ik afwezig het één of ander mompelde zaten mijn gedachten nog volledig in het bloedbad.
      Ik deed mijn best om me met alle moeite aan het gesprek vast te klampen, ik wilde niet denken aan wat ik gezien had. Valerie stelde voor om naar het donkere gedeelte te gaan, Revan gaf haar gelijk. “Dames voor,” zei hij met een knikje tegen me, en ik stamelde intelligent de woorden “Is goed. Denk ik. Hoop ik.” Valerie beval me om op te schieten, en ik versnelde mijn pas om bij te blijven.
      Nadat Valerie bevelen had gegeven aan mijn twee andere bondgenoten, leek het gesprek stil te vallen, dus vroeg ik nog maar gewoon “Moet ik verder nog iets doen?”
      “Niet sterven,” vertelde ze me. “Op je hoede blijven. Je kunt niemand vertrouwen, schat.”
      Ze had gelijk. Ik kon niemand vertrouwen, zelfs mezelf niet.
      En hoewel we door liepen in stilte, was ik met mijn hoofd volledig ergens anders, en werd ik elk moment weer teruggezogen naar het bloedbad.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    elke kans om dichterbij Revan te zijn was er ééntje.
    Cute maar dom

    Wat is het toppunt van naïviteit?
    en het feit dat het eerst zo onzekere meisje zich gewoon op haar gemak leek te voelen stelde me gerust.
    ZE HEEFT HAAR NET LETTERLIJK GEDUWD

    Zij noemt hen bondgenoten, zij noemen haar een wandelende voedselvoorraad

    3 weken geleden
  • Duendes

    Clara mocht ik, Valerie wilde ik zo goed mogelijk helpen, zeker nadat ik haar nauwelijks te spreken heb gehad in het Capitool, en Revan - elke kans om dichterbij Revan te zijn was er ééntje.

    Gosh ze doet zo haar best maar eh mensen inschatten is mogelijk niet haar sterkste kant like schat Clara? Freaking terrifying. Valerie? Freaking terrifying 2.0. En like tbh Revan is misschien mogelijk ook niet helemaal ideaal boyfriend material-

    Ik kon niemand vertrouwen, zelfs mezelf niet.

    Chrysa babe, volgens mij doelt Valerie erop dat je misschien je aandacht erbij moet houden in het bijzijn van zekere bondgenoten

    3 weken geleden
  • Samanthablaze

    in dit hoofdstuk yeet val een wilde chrysa over de rand en stel ik uitgebreid denken aan mijn examens uit.
    Deze zin is een hele wilde rit and I'm here for it

    iets wat niet aansloot in mijn hoofd bij mijn beeld van haar
    Niet piepen schat, dit was nog niets

    Clara mocht ik, Valerie wilde ik zo goed mogelijk helpen, zeker nadat ik haar nauwelijks te spreken heb gehad in het Capitool, en Revan - elke kans om dichterbij Revan te zijn was er ééntje.
    Oh honey

    “Op je hoede blijven. Je kunt niemand vertrouwen, schat.”
    Ze helpt je zelfsxD

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen