Bill POV.

"Ga maar op de schommel," zeg ik tegen Shelley en ze knikt waarna ze op de schommel gaat zitten en ik duw haar voorzichtig, ondanks het feit dat ze zelf inmiddels ook kan schommelen en weet hoe ze er bewegen in kan krijgen. Ik kijk dan even naar Gretha die toekijkt, waarna ik Shelley alleen laat schommelen en ik til Gretha op. Wanneer ik haar optil, merk ik dat de plek van de keizersnee nog steeds gevoelig is, maar ik probeer het wat te negeren.

Gretha drukt dan een natte kus op mijn wang en ik glimlach even en wanneer Nicole d'r stem binnen nog meer verheft zucht ik even en Gretha drukt haar gezicht in mijn nek. Hier moet een einde aan komen.

"Shelley, let even op je zusje," zeg ik tegen haar en ik houdt haar schommel voor haar wat stil waarna ik naar binnen loop. "Nicole, stop met zo tegen Tom te schreeuwen, de kinderen leiden eronder," zeg ik zo gecontroleerd mogelijk, want de kinderen hoeven niet nog iemand te zien schreeuwen.

"Waar bemoei jij je mee!?" Roept ze kwaad.

"Ik geef om de meiden. Voor de meiden is het belangrijk dat ze in een rustige en veilige omgeving opgroeien. Dus probeer te kalmeren," zeg ik waarna ik weer wegloop en de meiden kijken mij gelijk aan.

"Mogen we met jou mee?" Vraagt Shelley ineens en ik bijt in mijn lip.

"Dat zal niet gaan lieverd," zeg ik zachtjes. Hoe graag ik de meiden ook wil beschermen en hoe graag ik dat wil doen door ze mee te nemen, ik kan dat helaas niet bepalen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ik snap de meiden
    Ze zijn hun echte moeder beetje zag met dat geruzie

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen