Bill POV.

Ik kijk in de spiegel. Sinds mijn tweelingbroer, Sam, drie jaar geleden is overleden ben ik nooit meer dezelfde geworden. Ik kom amper mijn huis uit, ik zie er onverzorgd uit. Eigenlijk alles wat nu het geval is was dat vroeger niet.

Ik loop dan de badkamer uit en zet mij in mijn slaapkamer op het bed en pak een foto uit mijn nachtkastje. Een foto waarop ik samen met mijn tweelingbroer sta. Een traan loopt over mijn wang. Ik weet dat de meeste mensen zich zouden afvragen waarom ik het nog niet heb verwerkt, maar de meeste mensen snappen dan ook niet de band die iemand met z'n tweelingbroer kan hebben.

Tot de dag van Sam z'n auto ongeluk waren hij en ik bijna onafscheidelijk. We deden bijna alles samen, alleen op date gaan niet en af en toe ging hij zonder mij met z'n beste vriend Tom op stap. En ik was er het dag van het auto ongeluk ook niet bij. Hij was samen met Tom, maar Tom is er goed vanaf gekomen en Sam was op slag dood.

Wanneer mijn telefoon gaat kijk ik wie het is, maar als ik zie dat het mijn moeder is druk ik op het rode knopje. Ik heb haar ook al drie jaar niet gesproken, maar ze blijft het proberen. Ik weet dat ze van mij houdt, maar ik ben gewoon niet sterk genoeg om haar te woord te staan. Ik zet mijn telefoon daarom uit en stop het weg waarna ik in bed ga liggen. Weer even slapen zodat ik weer voor even alles kan vergeten.

Reacties?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen