Tom POV.

Ik zit bij de moeder van Sam en Bill aan tafel. Sinds Sam is overleden kom ik hier nog regelmatig over de vloer. "Heb je Bill inmiddels al een keer gesproken?" Vraag ik aan haar.

"Hij drukt mij altijd weg. Dat wegdrukken is voor mij het enige teken dat hij nog leeft," zegt ze met een zucht.

"Ik kan wel even bij hem langsgaan," zeg ik.

"Hij doet de deur toch niet open," zegt ze.

"Hij komt helemaal het huis niet meer uit, was jouw vermoeden, toch?" Vraag ik en ze knikt. "Dat besteld hij z'n boodschappen dus. Ik hoef alleen maar het juiste moment te vinden om aan te bellen om hem zover te krijgen om de deur te openen," zeg ik.

"Maar als hij ziet dat jij het bent opent hij toch niet," zegt zijn moeder.

"Misschien niet, maar iemand moet hem uit z'n verdriet halen. Het is al drie jaar geleden gebeurt," zeg ik en z'n moeder knikt.

"Ik hoop dat het je lukt, want op dit moment voelt het net alsof ik die dag allebei mijn zoons ben verloren," zegt ze verdrietig en ik knik begrijpend. Ik kan haar niet beloven dat het mij gaat lukken, maar ik kan het wel proberen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme moeder
    Kom op Tom!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen