Foto bij 11 ~ Names

Bedankt voor jullie reacties(flower)

“Wie is Kiro?”
“Onze minuscule, hyperactieve bassist. Hij is de oudste van ons, maar zo gedraagt hij zich niet.” Ik schoot in de lach.

“Dat klinkt bekend. En trouwens, jij gedraagt je ook nog als een klein kind!” Hij keek me beledigd aan en sloeg zijn armen over elkaar.
“Dat valt reuze mee. En ik mag dat, ik ben de jongste.”
“Maar ik ben nog jonger dan jij, dus nu moet jij je als de volwassene gedragen.” Hij trok een moeilijk gezicht. “Laat maar zitten, ik heb twee oudere broers en die doen nog kinderachtiger, dus ik ben het al gewend. Eigenlijk zegt leeftijd al haast niets meer.” Hij knikte instemmend.
“Maar toch is het meestal dat oudere mensen zich hoger voelen dan jongeren.”
“Dus jij voelt je nu belangrijker dan mij?”
“Nee.” Ik grinnikte. Wat hadden wij rare gesprekken. “Weet je, Sarah? Ik mag jou nu al.”
“Ik jou ook hoor, Shin. Maar toch wil ik jouw echte naam weten.”
“Succes. Ik zeg niks.” Ik keek hem onderzoekend aan.
“Hannes!” Hij schoot keihard in de lach. Droogjes keek ik hem aan. Normaal hield ik er niet van als mensen mij uitlachten, maar van hem kon ik het wel hebben. Eerlijk gezegd vond ik het wel grappig. Maar waarom was mijn antwoord nu weer zo raar? “Waarom lach je nou?” zeurde ik.
“Onze gitarist, Yu, heet eigenlijk zo. Maar eigenlijk mag jij dat niet weten.” Ik zette mijn engelengezichtje op. Ergens snapte ik nu wel dat hij zijn naam in Yu had veranderd. Ik vond Hannes echt een belachelijke naam. Welke ouder zou zijn zoon nou zo noemen? Ben ik blij met mijn simpele naam.
“Ik ga hem wel stalken,” glimlachte ik schijnheilig.
“En hoe wil je dat doen?” Ik fronste even en sprong toen bovenop hem. Hij was te overdonderd om iets te doen en al gauw zat ik op mijn eigen bank met zijn telefoon in mijn hand. “Hoe…?” zei hij verbaasd. Hij was nogal traag of ik was gewoon goed in dingen stelen. Misschien moest ik maar zakkenroller worden, wie zou mij daar nou ooit van verdenken? Ik zocht in het telefoonboek en zette het nummer van Yu in mijn eigen telefoon. Ik dacht even na en zette toen ook maar mijn nummer in zijn telefoon. Daarna belde ik met zijn telefoon naar de mijne en sloeg dat nummer toen op. Braaf gaf ik de telefoon weer terug aan Shin.
“Bedankt,” zei ik met een brede grijns op mijn gezicht.
“Als je het maar laat!” bromde Shin toen hij zag dat ik een sms’je begon te typen. Ik typte vrolijk door en meteen voelde ik zijn lichaam bovenop me. Ik gilde.
“Nee, spaar me!” Hij schoot in de lach en pakte mijn telefoon af. “Geef terug! Jij hebt hem nu al lang genoeg gehad!”
“Ja, die berichtjes van Lindsay, Simone, Ruth, Alexa en Arno waren ook zo interessant.” Verontwaardigd keek ik hem aan.
“Heb jij mijn berichtjes gelezen?” vroeg ik met open mond. Hij knikte.
“Zo hoopte ik iets over je te weten te komen.” Ik wiebelde met mijn wenkbrauwen.
“Ben ik zo interessant dan?” Hij knikte heftig.
“Natuurlijk. Ik kom niet iedere dag een gek tegen die in het ijskoude water springt om een onbekend meisje te redden.” Meteen had hij een klap tegen zijn schouder te pakken. Daarna trok ik mijn telefoon uit zijn hand. Hij had het berichtje gesloten, maar Yu’s nummer niet gewist, gelukkig. Waarom dacht ik dat eigenlijk? Ik kende die hele Hannes helemaal niet.
“Waarom mag ik Hannes eigenlijk niet gaan vervelen?” vroeg ik met een schuin gezicht. Shin zat maar een paar centimeter van me af.
“Dat vind ik zielig voor hem. En dan gaat hij me slaan omdat hij dan denkt dat ik zijn echte naam verteld heb.”
“Maar dat heb je ook.” Ik pakte mijn IPod touch en ging op internet.
“Dat is helemaal niet waar. Jij gokte het gewoon.” Google. Cinema Bizarre echte namen.
“Nee, ik gokte naar jouw echte naam, maar toen zei ik maar wat en zei jij weer dat het zijn echte naam was, Tim Baumann.” Verbijsterd keek hij me aan.
“Hoe…?”
“Lang leve internet,” grijnsde ik en zwaaide met mijn IPod. Hij staarde me een paar seconden aan, maar tackelde me toen. Hij begon me te kietelen en ik schaterde het uit. “Nee, stop!” gilde ik.
“Alleen als je me nooit meer zo noemt en Yu niet gaat lastig vallen.”
“Dat kan ik niet beloven!” Ik wurmde me in allerlei vormen om van zijn irritante vingers af te komen. Met een klap belandde ik op de grond. Shin keek me bezorgd aan. “Oké, ik hou me al in,” zuchtte ik en wreef over mijn pijnlijke kont.
“Mooi zo.” Hij stak zijn hand naar me uit om me weer op de bank te trekken, maar in plaats daarvan, trok ik hem van de bank af. Lachend lagen we op de grond.

.

Reacties (4)

  • uncommon

    Jij schrijft zoooo leuk.
    ooit te horen gekregen?
    x

    1 decennium geleden
  • Jonsu

    Hahahah snel verder!!!

    1 decennium geleden
  • goshoKuzame

    hahaha
    ik heb altijd gedacht dat het Robert was x'D

    lol snel verder:3

    1 decennium geleden
  • poisonthorn

    Haha, ik lag helemaal dubbel. Hun echte namen zijn best wel lachwekkend inderdaad.

    Snel verder, dear(K)

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen