Als het zonlicht dat door het plafond naar binnen valt weer afneemt - niet omdat we weer verder omlaag gaan, maar waarschijnlijk omdat de avond valt - komt Day, die Amelia aan het ondersteunen was, tot stilstand. "Wat denken jullie ervan om een gang te kiezen om vannacht te bivakkeren?" stelt hij met een flauwe glimlach voor. "En misschien kunnen we dan meteen wat eten?"

Ik frons. De gedachte om een nacht door te moeten brengen omgeven door rotsen, ondergronds, maakt me heel erg ongemakkelijk. Maar zelfs als we door zouden lopen, is er geen garantie dat we de uitgang zouden vinden voordat we van uitputting in zouden storten. We hebben geen idee hoe groot het labyrinth eigenlijk is, of hoeveel uitgangen er zijn - of er eigenlijk überhaupt wel een uitgang is. We zullen hoe dan ook hier ergens moeten zien te overnachten. Amelia kan inmiddels al nauwelijks meer op haar eigen benen staan, en nu ik stil sta merk ik dat ook mijn eigen lichaam om een pauze smeekt. Met een zucht laat ik mijn dekenrol op de grond zakken. "We zullen wel moeten."

"Ik denk het wel, ja." Ook Day zet zijn spullen op de grond, voor hij zich even uit rekt, terwijl zijn teamgenote zich meteen op de grond laat ploffen. Ook Ada leunt vermoeid tegen de muur aan, maar haar scherpe blik blijft over de uiteinden van de gangen glijden, nog altijd alert.

"Goed idee,” zegt Jade, die ook aardig vermoeid lijkt, maar toch rechtop blijft staan. “Ik ga even controleren of de gang leeg is." Ze gebaart naar het uiteinde van de gang en loopt stilletjes verder, maar komt al snel weer terug. "De gang lijkt leeg, op dit moment in elk geval." Dan laat ook zij zich tegen de muur aan zakken, hoewel haar hand in de buurt van haar messenriem blijft, klaar om ieder mogelijk gevaar af te weren.

Hoewel mijn lichaam me smeekt om gewoon even te gaan zitten, maakt de gedachte me nerveus. Nu het zonlicht verdwenen is en er ook geen kleine scheurtjes in de vloer zitten waar licht uit komt, is het ineens pikkedonker in de tunnels. Overal zou gevaar kunnen dreigen, en als het maar stil genoeg is, zouden we dood zijn voordat we zouden merken dat er iets is. Iets of iemand die groot en lomp is zouden we nog wel horen aankomen, maar de manier waarop Jade zich net door de gang bewoog, doodstil, is wél heel gevaarlijk. We kunnen alleen maar hopen dat geen enkele tribuut een sluipmoordenaar is, of in ieder geval niet eentje die het aandurft om een groep van vijf aan te vallen, en dat we de mutilanten die de spelmakers onvermijdelijk een keer op ons los zullen laten aan kunnen horen komen. Langzaam laat ik me naast Day tegen de muur zakken. "Dus wat eten we vanavond?" vraag ik, met een blik op Jade.

Het meisje haalt haar schouders op en maakt haar tas open. "Waar heb je zin in?"

Day haalt een zakje met een poedermaaltijd uit zijn tas en kijkt er even bedenkelijk naar. "Hier moet redelijk wat water bij. Misschien kunnen we dit beter nog even bewaren, want zoveel water hebben we niet..." Hij stopt het zakje weer weg en vist een pakje crackers uit zijn tas, die hij met een vermoeide glimlach omhoog houdt. "Crackers met gedroogd vlees?"

"Beter dan dennenboom, denk ik." Ik pak een cracker aan en neem een hap, maar het idee dat ik mogelijk nooit meer echt iets anders eet dan dit, is verre van geruststellend.

"Daar hadden we in elk geval koekjes van kunnen maken," grinnikt Day, terwijl hij de rest ook wat te eten geeft.

Jade glimlacht als ze haar eten aanpakt. "Voor koekjes hadden we ook water moeten gebruiken."

Ik kijk even op als Ada ook eindelijk dichterbij komt, maar richt me dan weer tot de rest van de groep. "Ik had echt wel mijn zakken vol eten moeten stoppen in de Startkamer," mompel ik.

Day trekt verbaasd zijn wenkbrauw op en glimlacht dan. "Dat was best wel slim geweest," zegt hij toegeeflijk, alsof het idee totaal niet in hem opgekomen was.

"Blijven we hier slapen, of willen we nog verder lopen?" vraag ik als ik het kleine beetje eten op heb. Hopelijk kunnen we binnenkort ergens wat meer eten krijgen, want met deze voorraad houden we het denk ik nauwelijks drie dagen uit - zeker niet met vijf man, en als we hele dagen moeten lopen.

"Ik denk dat we misschien beter hier kunnen blijven vannacht," zegt Day, terwijl hij aarzelend de groep door kijkt.

Zijn districtsgenote knikt instemmend naar hem, maar fronst dan. "Deze gangen zijn niet ideaal, maar het is ondertussen wel echt donker geworden. Het wordt zo wel heel erg moeilijk om gevaren te herkennen."

"We kunnen altijd nog de zaklamp gebruiken,” zegt Day met een scheve glimlach. “Dan zien we het gevaar dat we aantrekken door het lawaai in elk geval aankomen." Hij schudt zijn hoofd en leunt achterover tegen de muur. "Ik stel voor om hier te overnachten. Ik denk dat we allemaal wel wat rust kunnen gebruiken en als we stilstaan kunnen we mogelijke gevaren misschien aan horen komen,” besluit hij dan, voor hij zich met een vragende blik tot mij richt. “Wat denk jij, Chris?"

Hoewel het idee van ondergronds blijven en hier slapen me nog steeds niet erg lekker zit, knik ik naar Day. Hij weet dat ik graag naar boven wil, maar we weten ook allebei dat we eigenlijk geen andere optie hebben dan hier vannacht blijven. Amelia ziet eruit alsof ze flauw zou vallen als ik het überhaupt zou suggereren. "We kunnen het beste in tweetallen de wacht houden." Ik kijk even naar de meiden, en laat mijn blik in het bijzonder op Ada richten, die ijskoud terug staart. We zouden aanzienlijk meer kunnen slapen als we alleen de wacht zouden houden, maar Day is eigenlijk de enige die ik daar genoeg voor vertrouw. Ik denk niet dat Jade nu echt iets zou doen, maar wel als ze zou denken dat ze daarmee haar eigen kansen vergroot. Amelia zou waarschijnlijk niets kunnen maken, maar ik vertrouw er eerlijk gezegd ook niet op dat ze überhaupt wakker zou blijven. "Voor het geval iemand andere plannen heeft dan samenwerken op dit moment."

Day knikt instemmend. "Had je al bepaalde tweetallen in gedachten?"

Natuurlijk zou ik het liefste de wacht houden met Day, maar dat zou betekenen dat Ada en Jade samen de wacht zouden houden terwijl wij zouden slapen, en dat zou waarschijnlijk nog riskanter zijn dan wanneer slechts één van de twee wakker zou blijven. "Ik met Jade,” besluit ik dus maar. “Jij met Ada." Ik werp Jade een vragende blik toe, die ze meteen beantwoordt met een grijns.

"Ben je bang voor me, Chris?" vraagt ze, terwijl ze schuin aankijkt.
"Niet bang, alleen voorzichtig," mompel ik, en hoewel het niet echt een leugen is, is het ook niet helemaal eerlijk. Ik kan niet goed inschatten waar Jade precies toe in staat is, en hoe ver ze bereid is te gaan.

"Terecht ook." Haar grijns wordt alleen maar breder, maar vervaagt dan weer. "Maar mee eens. Ik wilde hetzelfde voorstellen," zegt ze, wat haar een sceptische blik van Ada oplevert,die het principieel oneens lijkt te zijn met alles wat ik zeg.

Day daarentegen knikt instemmend. "Prima."

"En wanneer zal ik dan helpen?" vraagt Amelia zacht, terwijl ze aarzelend van mij naar Day kijkt.

Ik slaak een vermoeide zucht. "Jij bent waarschijnlijk de grootste hulp als je genoeg geslapen hebt. Waarschijnlijk moeten we morgen weer een eind lopen." Het is niet heel erg vriendelijk, maar het is wel eerlijk. Het meisje uit District 9 is al de zwakste schakel in onze groep op dit moment, en ik wil niet dat dat erger wordt doordat ze ook nog een slaapgebrek heeft. Ik ben niet van plan om haar ego te sparen als dat betekent dat onze kansen daar kleiner door worden.

"Ja, maar ik-” stamelt ze, terwijl ze vertwijfeld van mij naar Day kijkt. “Het..." Haar stem sterft weg en ze wendt haar blik af. We gaan hier niet langer over discussiëren.

Haar teamgenoot legt kort een hand op haar schouder, waardoor ze even opkijkt, maar vrijwel meten haar blik weer van hem afwendt. "Vandaag was een vermoeiende dag, dus probeer goed uit te rusten, oké?” zegt Day zacht. “Dan kijken we morgen wel verder."

Hoewel het meisje niet opkijkt, knikt ze kleintjes, wat ik maar als een teken zie dat ik verder kan gaan. "Wie neemt de eerste wacht?” vraag ik, met een blik op Day. “We kunnen beter zoveel mogelijk slaap pakken, als we toch stil zitten."

"Wij,” zegt Ada onmiddellijk. Hoewel ze tot nu toe nauwelijks iets gezegd heeft, is haar antwoord nu zo resoluut dat ik er nerveus van word. Het is alsof ze dit net té graag wil, en ik vertrouw het voor geen meter.

Day kijkt haar even peilend aan, maar knikt dan instemmend, voor hij zich tot ons richt. "Zijn jullie het daar ook mee eens?"

"Ik ben nog niet echt moe, dus wij zouden ook de eerste wacht kunnen houden," begin ik, maar het levert me enkel een erg nijdige blik van mijn districtsgenote op.

"Waarom vraag je het nog als je toch niet naar anderen gaat luisteren?" Ze trekt haar wenkbrauwen op en slaakt een geërgerde zucht. "Ik ben ook niet echt moe."

"Waarom ben jij alleen maar aan het snauwen?" kaats ik fronsend terug. Ik heb het gehad met haar veroordelende blikken, en het feit dat ze enkel haar mond open trekt om het met ons oneens te zijn. Ze maakt het ons nodeloos moeilijk en ik weet vrijwel zeker dat ze het expres doet.
Voordat Ada echter nog wat meer kan snauwen, schraapt Jade haar keel. "Nou, ik ben eerlijk gezegd wel moe, dus wat mij betreft mogen jullie de eerste wacht draaien." Ze voegt meteen de daad bij het woord door haar slaapzak uit te rollen en Amelia bij zich te roepen, die naast haar op de slaapzak gaat liggen.

Even blijf ik nors zitten, maar als Day me een opgelaten, vragende blik toewerpt, rol ook ik mijn deken uit en ga erop liggen. Voor de warmte heb ik hem nu niet nodig, zeker niet aangezien ik ook nog altijd mijn jas draag, doordat die het mes verbergt, maar het is prettig om niet direct op de harde stenen te liggen. Ik leg mijn arm beschermend over mijn borst, het mes dicht bij me, zodat ik het wapen kan beschermen van de blikken van anderen, maar het ook snel zou kunnen pakken als dat nodig blijft.

Day, die naast me tegen de muur aan zit, kijkt met een flauwe glimlach op me neer. "Welterusten."

Mijn blik flitst even naar zijn bijl, die binnen zijn handbereik op de grond ligt, en even zie ik weer voor me hoe hij het wapen opheft - naar mij, deze keer. Ik adem de gedachte snel weer uit, laat de wolk wegdrijven en kijk met een kleine glimlach op naar de jongen. "Hak me niet dood, alsjeblieft,” zeg ik zacht. "Maak me wakker als er iets is."

"Ik was niet van plan te gaan hakken - ik moet namelijk de wacht houden zodat mijn bondgenoten kunnen rusten." Hij knikt naar me, met een glimlach die me lijkt te beloven dat hij me nog zou beschermen als de wereld om ons heen volledig in zou storten. "Geen zorgen, Chris. Ik maak je wakker als er iets is."

Ik lach terug en sluit mijn ogen, terwijl ik zijn glimlach in mijn hart vast probeer te houden, om me te verweren tegen de angsten die zich schuilhouden in het donker van mijn hoofd.

Reacties (4)

  • Megaeraaa

    maar het idee dat ik mogelijk nooit meer echt iets anders eet dan dit, is verre van geruststellend.
    och arme, dat is inderdaad niet echt een leuk vooruitzichtxD

    Dat was best wel slim geweest
    Als hij dan niet dood was geweest

    "Ja, maar ik-”
    WEES BLIJ DAT JE MAG SLAPEN KIND!!!!

    "Waarom vraag je het nog als je toch niet naar anderen gaat luisteren?"
    Omdat de meningen en goede raden van anderen negeren een van zijn hobby's is?

    Day, die naast me tegen de muur aan zit, kijkt met een flauwe glimlach om me neer.
    *op
    (denk ik)

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Oh ja Chris is echt wel slecht in luisteren naar andere meningen, met name die van Ada
      Whoops

      3 weken geleden
  • Duendes

    maar de manier waarop Jade zich net door de gang bewoog, doodstil, is wél heel gevaarlijk. We kunnen alleen maar hopen dat geen enkele tribuut een sluipmoordenaar is

    Jade zou een hele goede sluipmoordenaar zijn tbh iconic wel voor een dramatisch fantasy world AU ofzo

    Also het is echt wel een probleem dat ze met z'n vijven zijn daarin enzo like een pakje crackers is best wat maar ze hebben allemaal één cracker als avondeten en het is al half op en het is niet bepaald veel ohgosh rip snel dit doolhof uit aahh

    terwijl ik zijn glimlach in mijn hart vast probeer te houden, om me te verweren tegen de angsten die zich schuilhouden in het donker van mijn hoofd.

    Dat is zo freaking adorable man ohmygosh wat super sweet awhhh

    4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Jade als rogue is veel te powerful. Doodeng ook
      Yeah op deze manier houden ze het niet erg lang uit, ze zij met teveel
      Jep awhh Chris klampt zich echt even vast aan het enige echt positieve in zijn leven nu

      4 weken geleden
  • Incidium

    al Chris angstgedachten aan Day die moord pleegt. Ik moet denken aan een seriemoordenaar AU waarin niemand Day verdenkt omdat hij Day is. Maar dat vereist moord door Day, een heel zeldzame gebeurtenis.
    Ga je me nu vertellen dat ze de hele eerste dag door die gangen rondzwerven? Damn. En ze moeten dat hele stuk nog terug naar het midden lopen voor de boom ook. Ik wens ze weinig blaren toe

    4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ik geloof dat Danique dat ooit geschreven heeft voor haar alternate Fladey, kinda. Day was Peter Pan uit Once Upon a Time, dacht ik
      Het is een labyrint met hoogteverschil, en Amelia heeft erg korte beentjes, dus het is nog best lastig om dan grote afstanden te overbruggen. Bovengronds is het gelukkig simpeler en korter omdat je dan het labyrint niet hebt, maar dat is nog steeds een behoorlijke afstand - het moet niet zo zijn dat je de hele arena in een uurtje ofzo kan doorkruisen

      4 weken geleden
  • Griekse_Apollo

    Ada is echt een verschrikkelijk mens, daarin tegen vind ik Amelia juist heel leuk. Wat ik inmiddels merk binnen dit verhaal is, dat ik het herschreven verhaal voor de arena leuker vond, maar nu ze in de arena zitten juist de oude versie leuker vind. en dat is geen kritiek op het verhaal, ik weet namelijk hoeveel tijd het schrijven van goede hoofdstukken kost. En dan zijn jouw hoofdstukken drie keer zolang als de hoofdstukken die ik schrijf. Dus nogmaals geen kritiek.

    4 weken geleden
    • Duendes

      Oké, misschien is dit niet helemaal aan mij om dit te doen, maar ik merkte dat ik zelf een naar gevoel kreeg van deze reactie, dus ik wil er toch even op reageren.
      Je zegt wel dat dit geen kritiek is, maar wat is dit dan wel? Ik zie namelijk persoonlijk niet in hoe deze opmerking een compliment of opbouwende feedback is, en het is ook niet echt een reactie op dit hoofdstuk specifiek. Het is in mijn ogen een mededeling van een mening, waar niemand eigenlijk iets mee kan verder en persoonlijk zou ik me er als schrijver niet echt fijn bij voelen om deze reactie te krijgen. Juist omdat er inderdaad heel erg veel tijd in wordt gestoken en een verhaal kan voor een schrijver heel veel betekenen en er zit veel tijd en moeite in en dan lijkt me het best wel naar om dit te horen, juist omdat je er verder niets mee kan.
      Qua inhoud kan ik me best voorstellen dat de oude versie wat luchtiger was en misschien dus makkelijker las, maar persoonlijk vind ik dat het verhaal zo enorm veel sterker is nu in de herschrijving. Het is serieuzer, maar dat is ook wel passend in een situatie waar kinderen letterlijk gedwongen zijn elkaar te vermoorden, zeg maar, en daarbij is het veel realistischer dat personages ook echt gevoelens hebben en bang zijn en dat is enorm sterk geschreven. En dit is natuurlijk ook een kwestie van smaak en dat mag uiteraard, maar misschien is het een goed idee om iets beter na te denken over hoe je een reactie verwoordt en wat je ermee wil bereiken, want dit lijkt niets te bereiken behalve een naar gevoel. Je mag de oude versie leuker vinden, prima, je bent ook niet verplicht de herschrijving te lezen, maar vanuit respect voor andere mensen vind ik je reactie niet helemaal gepast.

      ik weet namelijk hoeveel tijd het schrijven van goede hoofdstukken kost. En dan zijn jouw hoofdstukken drie keer zolang als de hoofdstukken die ik schrijf

      Daarnaast, even een vraagje, welke hoofdstukken? Want er staat helemaal niets op je profiel dus dat is opvallend:X

      4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen