. . .

Nog één laatste kus. Eén omhelzing.
      Nou ja – natuurlijk was het niet de laatste óóit, want Aaron zou op hem wachten. Maar tijdens de resterende maanden van zijn gevangenschap zou Rick het hiermee moeten doen. Hij was dolgelukkig dat zijn vriendje eindelijk van zijn kwelgeest bevrijd werd, maar dat betekende niet dat hij hem niet zou gaan missen. Straks moest hij met iemand anders de lakens verschonen. Dat was vast een stuk minder leuk. Echt een feestje was het hierbinnen niet, dus het vooruitzicht om een paar uur met zijn vriendje door te brengen had hem er steeds doorheen gesleept.
      Maar straks had hij andere dingen om naar uit te kijken. Aarons brieven natuurlijk. En hij had meer tijd om zijn celgenoot te leren kennen. Hij merkte iedere dag dat hem iets dwars zat; misschien lukte het straks eindelijk om hem aan het praten te krijgen. Dat deed Mateo vast goed. Hij dacht dat het een persoon was die het moeilijk vond om over zijn problemen te praten. Hoe mooi zou het zijn als Rick hem een beetje kon helpen? Tot slot hielp Mateo hem hier ook iedere dag door hem te beschermen. Hij stelde daar dan wel geen seksuele vergoeding tegenover – en nu hij een vriendje had, was hij daar blij om, anders was die bescherming vast weggevallen – maar hij zou het heel fijn vinden om iets terug te doen. Mateo was best een nors en somber persoon. Hem een keer zien lachen – en dan niet uitlachen – vond hij wel een mooie doelstelling voor de komende weken.
      Opgetogen ging Rick naar de eetzaal voor het ontbijt. Daar was zijn vriendje echter niet. Moloch was evenmin aanwezig. De glimlach was al bijna van zijn lippen gezakt toen hij na het eten naar het toiletblok ging, zoals ze hadden afgesproken. Hier zouden ze afscheid van elkaar nemen.
      Maar Aaron kwam niet.
      Rick bleef naar de deur staren, maar die bleef dicht.
      Er zat een onbestemd gevoel in zijn maag en Rick deed hard zijn best om het weg te schuiven. Het was jammer, maar ze hadden hier geen van tweeën wat aan kunnen doen. Aaron was eerder vrijgelaten dan gedacht, dat was alleen maar goed. En Moloch kon dat vast niet hebben en was daarom niet voor het ontbijt verschenen.
      Maar zijn vriendje was vrij, dat was het belangrijkste.

Het was bij het avondeten dat Mateo opeens bij hem aan tafel schoof. Verrast keek Rick hem aan – dat had hij nog nooit gedaan.
      ‘Heb je gehoord wat er vannacht gebeurd is?’
      Rick schudde zijn hoofd.
      ‘Dat dacht ik wel.’ Mateo nam een hap van zijn geroosterde kip. ‘Hij zit in de isolatiecel,’ vervolgde hij met halfvolle mond.
      ‘Wie?’ vroeg Rick.
      ‘Je liefje.’
      ‘Aaron?’ Hij keek hem niet-begrijpend aan.
      ‘Ja – tenzij je er meer hebt?’ Mateo keek hem kort aan. ‘Hij heeft Moloch vannacht neergestoken.’
      Rick liet zijn vork vallen. ‘W-wat?’
      Mateo keek hem koeltjes aan en was duidelijk niet van plan om de woorden te herhalen.
      ‘Ik – ik snap het niet. Dat zou hij nooit doen. Hij – hij was bijna vrij.’
      Aan de andere kant van de tafel schudde ook Tommy ongelovig zijn hoofd. ‘Hoe kon hij zo stom zijn?’
      ‘Blijkbaar was zijn haat groter dan zijn verlangen om vrij te komen,’ zei Ace met een somber gezicht.
      ‘Nee – echt niet. Het moet een misverstand zijn!’
      ‘Een misverstand?’ herhaalde Ace met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Je steekt iemand niet per ongeluk neer in zijn slaap. Ik snap het wel hoor. Die hufter heeft hem maandenlang geterroriseerd en kwam er zomaar mee weg. Ik zou hem ook eerder doodsteken dan hem ermee weg laten komen.’
      ‘Maar zo is Aaron niet.’ Rick greep in wanhoop Mateo’s hand vast. ‘Echt niet! Hij wilde zo graag weer vrij zijn, hij zou op me wachten en allemaal leuke dingen voorbereiden!’
      Mateo staarde naar zijn hand. Daarna wierp hij hem een donkere blik toe en wurmde zijn vingers onder die van Rick vandaan. ‘Wat denk je dat er dan wel gebeurd is, hm?’
      ‘Ik – ik weet het niet,’ hakkelde Rick. ‘Iemand anders heeft het vast gedaan en Aaron heeft er de schuld van gekregen.’
      ‘Voor zover ik weet delen ze een cel met zijn tweeën.’
      Rick boog zijn hoofd en beet op zijn lip. ‘Waar – waar is hij nu?’
      ‘In de isolatiecel. En Moloch op de ziekenboeg.’
      ‘Gaat hij – gaat hij dood?’ vroeg Rick hoopvol.
      ‘Waarschijnlijk niet,’ bromde Mateo. Hij slaakte een zucht en keek hem peinzend aan.
      ‘Wat gebeurt er als Aaron weer uit de isoleercel komt? Dan mag hij – dan mag hij nog wel naar huis, toch?’
      Mateo schudde zijn hoofd.
      Daarna stond hij op en liep naar de tafel waar hij normaal zat.

Rick kreeg het beeld van zijn vriendje die helemaal alleen in een isoleercel zat maar niet uit zijn hoofd. Hij had nu thuis had moeten zijn. Terug bij zijn moeder en zusje.
      En nu…
      Nu zat hij hier nog steeds vast.
      Hoe kon dit nou gebeurd zijn?
      Hij wist zeker dat Aaron dit niet had gedaan. Hij had zo graag weg gewild… Al die keren hadden ze met elkaar gesproken over hun vrijheid, nooit had hij wrokkige gedachten gedeeld.
      Hij wilde hier gewoon weg en al deze ellende voor altijd achter zich laten…
      Rick kroop tegen de muur naast zijn bed aan en sloeg zijn armen om zijn benen. Tijdens het eten had hij zijn tranen ver weg geduwd, wetend dat die hem alleen maar problemen zouden opleveren. Nu was alleen Mateo in de buurt en het kon hem niet schelen als die zijn tranen zag.
      Ze kriebelden langs zijn wangen, steeds sneller. Rick drukte zijn gezicht tegen zijn knieën aan. Alles had nu zo anders moeten zijn! Zijn schouders begonnen te schokken.
      Het bed kraakte.
      Vaag was hij zich bewust van Mateo die naast hem ging zitten.
      Rick duwde zijn handen tegen zijn oren. ‘Ik hoef je sneren niet te horen.’
      Vingers gleden om zijn pols en trokken zijn hand bij zijn gezicht weg. ‘Janken helpt niets.’
      ‘Wel,’ beet Rick hem toe. ‘Het lucht op.’
      Al was dat helemaal niet waar. Maar het was nou niet alsof hij er mee kon ophouden. Hij was verdrietig. Dan huilden mensen.
      Mateo zuchtte. Verder zei hij niets, al bleef hij wel naast hem zitten. Rick vroeg zich cynisch af of de man hem getroost zou hebben als hij wist hoe dat moest.
      ‘Aaron heeft het echt niet gedaan,’ zei Rick gesmoord. ‘Moloch heeft vast een bewaker omgekocht die dat heeft gezegd.’
      ‘Ja,’ zei Mateo tot zijn verbazing. ‘Dat denk ik ook.’
      Rick keek verbaasd opzij. ‘Echt?’
      ‘Ja. Die knul is net zo min in staat om iemand te doden als jij. Bovendien had hij – in tegenstelling tot alle voorgaande dagen – eindelijk hoop op iets beters. Moloch daarentegen… dreigde zijn bezit te verliezen.’
      Zijn bezit.
      De woorden lieten een rilling langs Ricks rug kruipen.
      ‘Dus Moloch heeft iemand betaald om te liegen?’
      ‘Het is nog zieker, denk ik. Om geloofd te worden moet hij wel steekwonden hebben. Dus hij heeft Aaron gedwongen om het te doen… Of hij heeft het bij zichzelf gedaan en Aaron de schuld gegeven. En Aaron kan niets doen om te bewijzen dat hij het niet was.’
      Ricks maag draaide zich om. Dat die gek zó ver ging om zijn celgenoot hier te houden…
      ‘Wat moet ik doen, Mateo?’ fluisterde Rick. ‘Hij – hij is mijn vriendje. Ik voel me zo’n waardeloos vriendje. Ik moet hem toch beschermen? Hij – hij moet dood, Mateo.’ Rick keek hem zowel wanhopig als vastberaden aan. ‘Moloch moet dood. En ik – ik wil dat doen.’
      Hij had verwacht dat de oudere jongen in de lach schoot of een spottende opmerking maakte.
      In plaats daarvan, knikte hij alleen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen