Bill POV.

Vlak voor het avondeten kijk ik Tom even aan. "Zullen we ergens onderweg eten?" Vraag ik zachtjes, want door mijn moeder heb ik niet echt de behoefte om hier te blijven eten.

"Oh, ja, natuurlijk," zegt Tom en ik knik even waarna ik opsta.

"Kom meiden, we gaan," zeg ik tegen Hannah en Dafne.

"Blijven jullie niet eten?" Vraagt mijn vader.

"Misschien als mam een keer een beter humeur heeft," fluister ik mijn vader toe.

"Begrijpelijk," zegt hij en ik glimlach even.

"We zien elkaar snel weer," zeg ik tegen mijn vader en hij knikt even waarna ik mij naar mijn moeder draai. "Tot een volgende keer mam," zeg ik.

"Ja, ja," zegt ze en ik zucht even waarna we vertrekken. Wat er in de toekomst ook met onze dochters gebeurt, ik weet zeker dat ik ze nooit zo zou gaan behandelen zoals mijn moeder begon te doen toen ik mij bedacht over de adoptie. Ik zal de meiden altijd overal in steunen en ik weet dat Tom dat ook gaat doen en ik ben blij dat ik daarin mijn moeder niet ben, want ik moet er niet aan denken mijn eigen dochters ooit pijn te doen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Nee Bill lijkt in niks op zijn moeder

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen