Bill POV.

Ik zit inmiddels met Noah bij z'n eerste therapiesessie en ik leg mijn hand op z'n schouder. "Je kan dit," zeg ik tegen mijn zoon en hij knikt even.

"Okay, ik zie hier dat je bang bent om ziek te worden?" Vraagt de therapeut.

"Ja, mijn immuumsysteem is niet zo goed en ik ben al een paar keer bijna dood geweest," zegt Noah waarna de therapeut mij even vragend aankijkt.

"Hij is in slaap gehouden, maar het was inderdaad kantje boort," zeg ik en de therapeut knikt.

"En nu wil je van die angst af?" Vraagt de therapeut aan Noah.

"Ja, want ik durf niks. Gisteren op school schoot ik weer in paniek," zegt Noah verdrietig, terwijl de therapeut dingen opschrijft.

"Okay, dan gaan we daaraan werken. In hoeverre belemmert het je leven?" Vraagt ze.

"Heel erg. Ik mag van geluk spreken dat ik zoveel broers en zussen heb, want bij vreemde kindjes durf ik niet te dichtbij te komen. Verstoppertje speel ik wel, maar tikkertje durf ik niet," zegt Noah.

"En is het erger geworden dan eerst?" Vraagt ze, dit keer aan mij.

"Ik heb wel het idee dat z'n angst steeds groter wordt, maar hij gaat ook steeds meer beseffen wat hem allemaal ziek kan maken," zeg ik en mijn grootste angst is dat hij binnenkort beseft dat z'n broers en zussen hem ook met gemak ziek kunnen maken, en wat gebeurt er dan?

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dan word het nog erger
    Maar denk ook dat Noah weet dat zijn broers en zussen weten wat ze moeten doen om te voorkomen weer

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen