Ik staar naar mijn eigen spiegelbeeld, mijn blauw groene ogen staan leeg. Mijn bruine haar, de kleur die ik nooit echt mooi heb gevonden, begint in zijn natuurlijke springende krullen te vallen. Een diepe zucht verlaat mijn mond, al die jaren samen met Florian heb ik er zo uitgezien, omdat hij dat mooi vond. Niet dat hij dat vaak uiten, in tegendeel, want als ik mijn haar anders had kreeg ik dat wel te horen.
Ik pak met een zucht mijn stijltang, dit is een ritueel wat ik elke dag weer doe. Krullen staan mij blijkbaar niet, stijl haar wel.

'God, ik moet muziek op zetten. Ik word depressief van mijzelf.'

Muziek vult de kamer, ik beweeg mijn heupen op de beat en ik probeer tegelijkertijd mijn vingers niet te branden. Want ik beschik niet over een goed ritme en ik ben ontzettend onhandig. Niet dat dat betekend dat ik weinig kan, in tegendeel. Maar ik heb soms het gevoel dat het universum mij heeft uitgekozen voor klunzigheid, want ik ben koningin!

'Auw, verdomme!'

Ik vloek luid als ik de stijltang tegen mijn hoofdhuid duw, o ik ben er stiekem zo klaar mee. Kwaad maak ik mijn haar af en ga richting de auto om op weg te gaan naar de bouwmarkt om eens te zien wat er allemaal is. Maar het moment dat ik naar de auto loop zie ik Florian er tegen aan geleund staan, 'o fuck me!'
Ik stap boos naar de auto en ontgrendel hem van het slot, maar helaas als instap en de deuren weer wil sluiten stapt Florian de auto ook binnen. Wat dacht ik ook? Dat ik snel genoeg was? Meid in welke droomwereld leef jij vandaag?

"Je negeert mij, ik hou daar niet van Lief." Ik rol met mijn ogen en knijp in de brug van mijn neus om al mijn geduld bij elkaar te krijgen. Ik draai mij langzaam naar hem om, "get out. Ik heb je zo vaak gezegd dat het over is, ik je niet meer wil zien en je moet ophouden met dit creepy gedoe. Dus, Fuck.Off!"
De woorden zijn mijn lippen nog niet over of ik krimp in elkaar en mijn ogen worden waterig, hij sloeg mij. De zak! Hij sloeg mij. Met ongeloof voel ik aan mijn zere wang, die pijnlijk tintelt.

"Nu ik je aandacht heb," met een giftige blik kijk ik op naar Florian die begint met praten. "Ik ga vanavond naar mijn ouders en jij gaat met mij mee, je bent mij en hun dat schuldig. Ze deden alles voor je en we hebben een diner, waar jij bij bent. Of je het nu leuk vind of niet." Ik probeer mij echt in te houden en kijk kwaad vooruit, terwijl hij zich naar mij toe buigt, mijn haar achter mijn oor strijkt en vervolgens een kus op mijn wang drukt.


Na die woorden stapt hij uit de auto, voor de deur word dicht geslagen buigt hij zich nog even naar binnen. "Ik haal je op om 4 uur, wees op tijd en doe wat aan je haar."
Vol ongeloof kijk ik hoe hij weg loopt, alsof er net niks gebeurd is.

'Zou ik hem kunnen aanrijden, zonder gepakt te worden?' De verleiding is groot, heel groot.

Woest start ik de auto en rij redelijk gefrustreerd naar de bouwmarkt, het verbaast mij dat ik vooral boos ben op hem in plaatst van dat ik begin te huilen en mijzelf zielig vind.
Als ik aankom op de parkeerplaats probeer ik wat te kalmeren, maar zodra ik in de bouwmarkt loop voel ik dat deze zorg van mij afglijd, want als die gek denkt dat ik echt met hem mee ga... haha.
Ik merk dat ik totaal niet gecharmeerd ben van de interieur mode die hier te zien is, maar ik ben wel een blij met de collectie met sierlijsten en soorten verf.

Ik pak mijn mobiel uit mijn tasje die om mijn schouder hang, ik hou de kleurenwaaier die ik aan het bekijken was vast onder mijn kin. "Hello." Mijn stem klinkt opgewekt en wat hoog, iets te enthousiast helaas als ik hoor wie het is.
De waaier valt met een klap op de grond en ik probeer te ontspannen als ik de stem hoor van de ex van Liz, dat was veel sneller dat ik had verwacht.

"Eloise, Mason hier. Ik heb wat je wil, ik kan je over 40 minuten ontmoeten." Het blijft stil, hij wacht blijkbaar op iets van een bevestiging. "Ehm, ja dat is goed. Waar?" "Liqueurstreet." Jeetje waarom nou weer zo'n achter wijk, kan het niet gewoon? Naja, ik wil dit zelf..
"Oké, wat kost mij dit nu trouwens?" Even blijft het stil, alsof hij aan het overwegen is, hoeveel hij van mij wil hebben. "Niks, beschouw het als een goed maker tegenover Liz." Mijn wenkbrauwen schieten omhoog, serieus? Oké, mij best. "Tot zo dan." De woorden zijn nog niet mijn lippen over of hij hangt al op, ik kijk op mijn horloge en ik zie dat ik maar beter kan vertrekken. Want het is wel een stukje vanaf hier, ik grijp de kleurwaaier en loop snel naar de kassa.

Ik heb iets sneller moeten rijden, ik hoop niet dat hij op 5 minuten kijkt? Maar ik scheur de straat in en zie hem uiteindelijk tegen een verlaten winkel staan, het papier voor de ramen is gescheurd en het pand ziet er ellendig uit. Ik stop mijn auto voor hem en hij stapt van de muur weg, mij tegemoet.
Ik stap uit en kijk hem met een verbaast gezicht aan als zijn gezicht onder zijn pet zichtbaar word. Het is overduidelijk dat hij in elkaar geslagen is of aanwezig was in een gevecht, want hij ziet er niet uit.
"Hoi?" Ik merk dat mijn begroeting er meer vragend uit komt van zelfverzekerd. "Hoi, ik heb niet alles helaas. Ik heb namelijk alleen het nummer, het adres kan ik je niet geven." Teleurgesteld kijk ik naar het briefje wat hij mij toe duwt, "waarom niet?" Blijkbaar irriteert deze vraag hem mateloos, "wees blij dat ik je dit al geef. Ik geef je er nog gratis advies bij, blijf bij hem uit de buurt. Ik snap niet wat je van hem wil, maar hij is niet de gene waar je ruzie mee wil of überhaupt contact mee wil. Pas op, Eloise." Met deze woorden duwt hij de pet verder over zijn ogen en loopt weg, mij vol verwarring achterlatend.

Ik besluit dat ik tevreden moet zijn en berg het papiertje met zorg op, terwijl ik de auto weer start en naar mijn eigen boerderijtje rij. Als ik eraan kom zie ik dat Florian mij verschillende berichtjes gestuurd heeft, echt ik moet hem blokkeren. Ik klik de berichtjes weg en net als ik het huis binnen stap word ik weer door hem gebeld.
Ik leg de sleutels op mijn aanrecht en bedenk even of ik de moed heb, ja oké die heb ik wel denk ik. "Ik ben er klaar mee, ik heb je gewaarschuwd." Na deze woorden hang ik weer op en open mijn galerij, ik scrol door de afbeeldingen en filmpjes en vind uiteindelijk het filmpje wat ik gemaakt heb in Florian zijn appartement. Een minuut later staat het op instagram en heb ik veel vrienden van Florian erin getagd.

'Dit zal hem wel afleren, dat kan niet anders.'

Ik ben ontzettend trots op mijzelf en ik zet mijn mobiel op spotify en begin met het schoonmaken van de badkamer en de wc. Ik weer dat de boel oud is, maar het betekend wel dat het zeer goede kwaliteit is. Dus ik kan hier prima even mee leven, zo verwend ben ik nou ook weer niet.
Tegen kwart voor 5 neem ik een pauze en ga op veranda zitten, waarna ik het briefje met het telefoonnummer van Harry uit mijn portemonnee pak.
Mijn vingers gaan over de cijfers en ik besluit ze voor het gemak in mijn telefoon te zetten, dan raak ik het in ieder geval niet kwijt.

'Zo, kijk nou. Wie had dat nou ooit verwacht.'

Mijn telefoon is ondertussen ontploft door het filmpje dat ik heb besloten de meldingen van instagram uit te zetten, ik kijk daar vanavond wel naar of helemaal niet, dat is ook een goede optie. Ik sta op en wil naar binnen lopen als ik een auto hoor, ik kijk naar de weg verder op en zie vol afschuw de auto van Florian mijn pad op rijden. O shit, o shit.
Maar het is niet langer shit als ik hem de auto zie uitstappen, samen met Divany. Dit is fucking hel, dit is niet goed. Ik voel mij misselijk worden als ik zie hoe Florian een honkbalknuppel uit zijn auto trekt en mij met een grijns aankijkt.


Ik sprint naar binnen en draai de deur dicht, 'wat moet ik doen? Wat moet ik doen?'
De politie, dat is een goed idee. Ik krijg dan wat problemen misschien met het feit dat ik dat filmpje de wereld in gegooid heb, maar dat is beter dan een honkbal knuppel op mijn hoofd.
Mijn duim ontgrendeld haastig mijn mobiel en dan zie ik Harry zijn nummer nog open staat, voor ik mijzelf logica kan inpraten druk ik op het hoorntje en wacht tot hij opneemt.

"Wat." Zijn stem is bod en afstandelijk als hij opneemt, ik kijk hoe Florian samen met Divany mijn auto aanpakken met de honkbalknuppels, want Divany heeft er ondertussen ook 1.
"Ik wil mijn beloning innen, wel nu.' Mijn stem slaat over van de stress en angst op dit moment, terwijl ik mijzelf bij elkaar probeer te houden.
"Eloise?" Harry zijn stem is meteen alert en vol verwarring. "Ja, ik ben het. Help mij, ik smeek het je als je dat wilt. Florian is hier met een vriend, bij mijn huis. Ik heb hem kwaad gemaakt, ik heb iets heel doms gedaan. Maar hij vernield mijn auto en ik denk dat ik zo de volgende ben." Ik hoor hoe er op de achtergrond geluiden klinken en er niet veel later gebrom van iets van auto's hoor, "ik ben er binnen 10 minuten. Verstop je, verstop je goed."
Verslagen kijk ik naar mijn telefoon waarvan de verbinding is verbroken, terwijl mijn hoofd vol vragen zit. Hoe kan hij hier zo snel zijn en waar moet ik mij verstoppen? Ik ren door het huis en bekijk mijn opties. Een voorraadkast, kelder, 1 van de verschillende kastdeuren? Dan valt mijn oog op de trap, die omhoog loopt tot de zolder. Vluchtig klim ik naar boven en ik
kijk om mij heen, terwijl ik glas hoor breken en dan een spottende stem van Florian door het huis hoor. "Eloiiise, waar ben je?"
Ik struikel over de troep op de zolder, hier staan nog een hoop spullen van de vorige bewoners en mijn oog valt dan op een dekenkist. Ik doe een schietgebedje als ik zie dat hij leeg is en ik mijzelf erin weet te krijgen.
Ik hou mijzelf stil, zo stil dat ik amper amper durf te halen.

Ik hoor hoe ze door het huis gaan, gelukkig lijkt het alsof ze niet te veel schade aanrichten. Uit angst druk ik mijn handen voor mijn mond als ik hoor hoe de stem van Florian steeds dichterbij komt en ik hem uiteindelijk hoor de zolder op komen.
"Hahaha, o bent echt de domste slet ooit." Voor ik deze woorden goed binnen kan laten komen word de deksel open getrokken en staat Florian over mij heen gebogen. "Ik ken je te goed om te weten dat jij je hier zou verstoppen, dom wicht."
Met kracht trekt hij mij uit de kist, terwijl ik mijzelf los probeer te vechten uit zijn greep. "Je kunt beter mee werken, of ik gooi je de trap af. Naar beneden jij." Ik kijk naar een lachende Divany onder aan de trap, "hey, lang niet gezien wijffie." Ik klim de trap af en hij slaat mij op mijn billen als ik in zijn richting kom, "blijf met je poten van mij af." Ik duw hem hard tegen zijn bost met mijn benen en hij wankelt achteruit, waarna hij mij op zijn beurt hard van de trap trekt en mij door de hal gooit. Ik rol hard tegen de muur aan met mijn rug en ik voel hoe de lucht uit mijn longen word geslagen, het duurt even voor ik deze terug krijg. Maar zodra ik weer kan staan, krabbel ik omhoog en kijk de twee woedend jongens. Ik vlucht naar de woonkamer, terwijl ik ze achter mij aan hoor komen.
Met een gil word ik naar achteren getrokken aan mijn haar en ik klap met mijn hoofd tegen de grond, even is het zwart en net als ik beeld krijg voel ik hoe een iets in mijn maag beland en ik hap met angst naar adem.

'Lucht, lucht, waar ben je?'

Ik hoor hoe ze mij uitschelden en mij spottend aankijken terwijl ik langzaam bij kom, terwijl mijn hoofd over uren draait met wat ik nu moet doen.
"Echt je bent niks, weet je dat? Je bent een lelijk wijf, dat niks is. Behalve een hoertje van de straat, of niet Davany?"
Het is door deze woorden dat de pijn die ik voel, zich de angst laat omzetten in woede. Ik weet omhoog te komen en het duurt even voor ik mijn balans weer heb, "je hebt het mis." Ik draai met mijn schouders en loop op Florian af, "er is mij verteld dat ik een feeks ben, dus ik moet even kijken of ze hier nog ergens is."
Ik zie de totale verwarring op het gezicht van Florian ontstaan en ik geloof zelf amper dat ik net echt die woorden gezegd heb, maar ik maak gebruik van de verwarring bij de jongens.
Ik bal mijn vuisten en maak een schijnbeweging richting zijn maag waar hij op gefocust is, maar met mijn andere hand haal ik uit naar zijn neus. Ik schrik haast van de klap die ik maak, ik voel hoe mijn hand en vingers een dreun krijgen. Maar ik voel ook hoe zijn neus een knak beweging maakt en ik hoor hoe zijn neus breekt. Zijn schreeuw is hard en had deze klap blijkbaar niet zien aankomen. Ik probeer gebruik van deze situatie te maken om weg te komen, maar ik voel dat de basketbalknuppel in mijn knieholtes geslagen word en ik klap op de grond, "jij fucking bitch. Wat denk je te gaan doen? Ik ben nog niet klaar met jouw, we maken je helemaal kapot na die actie van jouw, maar eerst, ga ik een laatste keer van je genieten." Florian is helemaal gek geworden en hij staat schreeuwend over mij heen gebogen, terwijl ik bij mijn haren door hem omhoog word getrokken. Hij kijkt mij hongerig aan, terwijl hij met zijn vrije hand het bloed van zijn lippen veegt voor hij die van hem op de mijne drukt.


Ik probeer mijzelf los te vechten, als ik bekomen ben van de sjok die het mij geeft. Maar ik krijg de kans niet, want Florian trekt zich terug zodra de stem klinkt, alsof ik in brand sta.

"Ik geef je een seconde om bij haar weg te stappen," nog nooit heeft zijn stem zo koud, intimiderend en angstaanjagend geklonken. Deze lage, grommende en ijzige stem zorgt voor kippenvel op mijn armen. Maar in plaatst van dat ik bang word, lach ik met tranen in mijn ogen naar Harry die in de deur opening staat van de woonkamer, met 2 andere mannen achter hem, terwijl ze alle 3 gewapend zijn.

Reacties (2)

  • Elix

    OMG Harry is onze redder in nood!
    Please, beat the living soul outta those two!!

    1 dag geleden
  • LeLouisx3

    Het eerste stukje deed me zo hard denken aan I wore makeup when we dated
    'Cause I thought you'd like me more
    ...

    Haha feeks Elo is een mood, dat had hij niet zien aankomen.

    Het einde! Wow, klop erop Harry! No need to hold back, klop zijn neus weer recht en sla zijn d*** eraf.

    Er gebeurt zoveel in dit hoofdstukje en ik vind het helemaal geweldig.

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen