Eenmaal buiten laat ik me op mijn rug in het hoge gras vallen, terwijl ik mijn ogen sluit tegen het plotseling heel intense, felle licht. Hoewel ik ergens weet dat ik alert zou moeten blijven, lukt het me niet meer om logisch na te denken, en is dat voor even ook het laatste dat ik wil. Op dit moment wil ik alleen maar de warme zonnestralen op mijn gezicht voelen, de frisse lucht voelen en genieten van alle ruimte om me heen.

"Het lijkt echt een eeuw geleden dat ik zoveel zonlicht heb gezien en gevoeld.” Jade lacht opgelucht als ook zij naar buiten komt, al snel gevolgd door de rest van de groep. Ik kan haar blijdschap alleen maar delen.

"We zijn buiten.” Ook Day lacht, haast ongelovig. Even voelt het alsof we de eindstreep gehaald hebben. Alle pijn van de Hongerspelen zijn voorbij. Wij zijn de winnaars. "We zijn écht buiten."

"Eindelijk," fluister ik. Ik voel mijn ogen waterig worden en slik een brok in mijn keel weg. Het voelt alsof ik jarenlang niets anders gezien heb dan de rotsen, de muren, de tunnels die me van alle kanten in leken te sluiten. Het voelt alsof ik een eeuwigheid ondergronds vastgezeten heb, maar nu eindelijk vrij ben. Het voelt alsof al het gevaar geweken is. Ik heb het overleefd.

"Je hebt de uitgang gevonden,” zegt Day. Als ik mijn ogen weer open, zie ik dat hij met een brede glimlach op zijn gezicht naar me knikt. “Goed gedaan, Chris." De jongen heeft vegen zand in zijn gezicht, maar hij lijkt het ofwel niet echt te merken, ofwel er niet echt om te geven.

Nog altijd hevig trillend, hijs ik mezelf weer overeind, waarna ik vlug mijn ogen afveeg, voor iemand - Ada - me een geërgerde blik toe kan werpen. De emoties verdwijnen echter niet, en hoewel de zorgen langzaam weer mijn hoofd in sluipen, is mijn opluchting vele malen sterker. "Ik ga daar nooit meer naar binnen,” weet ik uit te brengen, mijn stem nog altijd instabiel. Ik werp even een blik op de donkere gang en huiver. “Nooit meer." Dat is een belofte aan mezelf. Als ik in de komende dagen doodga, laat het dan alsjeblieft niet ondergronds zijn. Ik ga niet meer terug.

Day legt zijn hand op mijn schouder en knikt geruststellend naar me. "Terug dat labyrint in is echt één van de laatste opties," zegt hij sussend, maar het voelt niet als een hele grote geruststelling. Het is überhaupt geen optie. Het mag geen optie zijn. Ik wil niet terug, en wil niet denken aan de mogelijkheid dat dat misschien wel zou moeten.

Jade knikt onmiddellijk naar haar districtsgenoot. "Ik besef me nu pas hoe claustrofobisch het daar is," mompelt ze. Dan kijkt ze om zich heen en ademt de frisse lucht in, waarbij meteen een grijns op haar gezicht verschijnt. "Dit is beter."

Ik volg haar voorbeeld, door een keer diep in en uit te ademen, voor ook ik knik. Het lukt me nog steeds niet om te kalmeren, nu ik alle emoties die ik sinds het startsignaal af heb proberen te weren in één keer op me neer voel dalen. "Ik dacht dat ik daar dood zou gaan." Mijn stem is hees, zacht en breekbaar, niet meer dan een dunne, glazen fluistering, die voor niemand anders dan mijn bondgenoot hoorbaar is. Ik had het überhaupt niet uit willen spreken, en pas als ik mezelf de woorden hoor fluisteren, weet ik dat ze waar zijn. Het labyrint was een eindeloze gevangenis, erop gericht om ons mentaal kapot te maken. Als ik daar nog een dag door had moeten brengen, was ik volledig gebroken. De angst dat ik daar gestorven zou zijn, zonder ooit nog zonlicht gevoeld te hebben, is een gevoel dat zelfs mijn meest duistere nachtmerries niet kunnen evenaren.

"Maar dat is niet gebeurd,” antwoordt Day zacht. Hij knijpt even bemoedigend in mijn schouder. Alles aan hem is kalm, stabiel, in schel contrast met hoe ik me voel, en het zorgt ervoor dat ik overeind kan blijven nu mijn knieën beginnen te knikken. “Je bent er nog, Chris. Je staat nog overeind."

Zonder Day zou ik instorten. Ik zou gaan huilen, misschien gaan vloeken, schreeuwen hoe oneerlijk het is, en het zou niets veranderen. Ik zou overspoeld worden door mijn eigen gedachten en angsten, verdrinken in mijn eigen emoties. Ik zou niet meer verder kunnen gaan, enkel nog in het gras blijven liggen tot een bloeddorstige tribuut of mutilant me zou vinden. Hoe afschuwelijk het ook is, ik ben dankbaar dat hij naast me staat, ook al weet ik dat dat feit uiteindelijk in alleen maar meer tranen zal eindigen. Ik klamp me vast aan zijn hand, en voor een moment aarzel ik, maar dan stop ik met nadenken over mijn razendsnelle hartslag en oppervlakkige ademhaling, op het onrustige, brandende gevoel in mijn buik, en trek hem in een knuffel.

Voor één afschuwelijke seconde vrees ik dat hij me weg gaat duwen, dat ik het na die interviews - die inmiddels alweer zo ver weg lijken, ook al is het nog geen twee dagen geleden - weer verpest heb. Heel even heb ik onmiddellijk weer spijt dat ik de aandacht op ons focus en dat ik het Capitool zoveel stof voor hun roddels geef, ook al weet ik dat ik ze niet zoveel zou kunnen ontkennen als ik zou willen. Maar dan slaat Day beschermend zijn armen om me heen en houdt me stevig vast, en doet niets anders er nog toe.

Als ik hem uiteindelijk weer loslaat en aarzelend glimlacht, glimlacht hij meteen warm terug, met een klein knikje, voor hij met een vragende blik en op zachte toon weer begint te praten. "Gaat het een beetje?"

Ik haal mijn schouders op, maar knik dan naar hem. Het gaat misschien niet goed, maar het gaat voor nu even goed genoeg. "Gewoon blij om de zon nog een keer te zien," mompel ik. Technisch gezien weet ik niet eens zeker of het wel echt de zon is - er zijn genoeg volledig overkoepelde arena’s geweest, en er was er zelfs ooit eentje waarin ‘dag’ en ‘nacht’ elkaar in een steeds veranderend tempo afwisselden - maar ik wil graag geloven van wel. Het biedt een heel klein beetje troost.

"Mee eens.” Day werpt me nog een glimlach toe, voor hij zich tot de meiden richt. "Is iedereen oké?"

Amelia heeft zich op de grond laten zakken, duidelijk uitgeput, en terwijl Jade de horizon af lijkt te speuren op zoek naar mogelijk gevaar, stapt ook Ada eindelijk vanuit de schaduw van de tunnel het gras in. Allemaal brommen ze een instemmend antwoord, behalve Amelia, die wazig voor zich uitstaart, maar snel knikt als ze ziet dat alle ogen op afwachtend op haar gericht zijn.

"Wat nu?" Als ik om me heen gekeken had voor ik die vraag gesteld had, had ik geweten dat het een volkomen overbodige vraag was. Als ik eindelijk echt om me heen begin te kijken, naar het uitgestrekte, maar grotendeels lege grasland, en me omdraai, kan ik alleen maar staren. "Oh." In de verte staat de grootste boom die ik ooit gezien heb, vele malen groter dan een boom zou moeten kunnen worden, zelfs na honderden, misschien zelfs duizenden jaren. Hoewel ik niet goed kan inschatten hoe ver de boom is, lijkt het zelfs vanaf hier enorm. De stam zou goed honderden meters dik kunnen zijn, misschien zelfs meer, en de takken reiken zo ver de hemel in dat ze opgaan in het dichte wolkendek dat erboven hangt. Het lijkt haast iets uit verhalen, uit mythologie, alsof we naar het hele universum kijken, naar al het leven, in één enkele boom.

Day grinnikt zachtjes. "Ik heb zomaar het idee dat we nu die kant op gaan." Hij wijst naar de boom, maar kijkt dan ons weer peilend aan. "Maar zullen we eerst een stukje bij de uitgang vandaan gaan om ergens wat veiliger dan midden in de doorgang even te pauzeren?"

"Dat kan bij de boom, toch?" Ik grijns even naar mijn bondgenoot. Het is alsof de boom me roept alsof het zo had moeten zijn. Het voelt als wat troost na het doolhof, een beloning omdat ik het labyrint hebt overleefd. Alsof die boom er staat voor mij, voor mij alleen, om me een veilige haven te bieden. Het idee geeft me kracht om weer te lachen, om weer te kunnen blijven staan zonder Days hulp, zonder dat mijn emoties me omlaag trekken. Ik laat mijn negatieve emoties en mijn angsten los, alsof ze dan achterblijven tussen de rotswanden, begraven in het labyrint, en begin te rennen.

Ik had beter moeten weten.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Day de eeuwige optimistxD
    Ik dacht dat die boom gewoon groot was...

    Het lijkt haast iets uit verhalen, uit mythologie, alsof we naar het hele universum kijken, naar al het leven, in één enkele boom.
    De Wereldboom? Als er nu maar geen mutilantdraak onder zit of -eekhoorn rondhuppelt

    Ik had beter moeten weten.
    O-o...
    zoals gewoonlijk

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      In zo'n geval zou het haast fijn zijn als de spelmakers niet erg dicht bij het bronnenmateriaal blijven

      3 weken geleden
  • Duendes

    Het is zo cute en heel valid hoe ongelofelijk opgelucht ze allemaal zijn om weer buiten te zijn awh maar logisch ook i mean district 7 en district 11 en zelfs 9 zijn allemaal erg buiten districten enzo, die willen hun ruimte, zon en lucht en bomen awh

    Hoe afschuwelijk het ook is, ik ben dankbaar dat hij naast me staat, ook al weet ik dat dat feit uiteindelijk in alleen maar meer tranen zal eindigen.

    Dat is kinda super precious tbh awh het is zo cute hoe hij echt wel veel waarde hecht aan Days steun en aanwezigheid hier en AWHH HUG TIME en sshh Chris Day gaat je echt niet wegduwen baby als er iemand is die steeds kinda fysiek is met steun bieden, like hand op schouder enzo dan is het Day wel oeps die schrikt niet af van een knuffel en geeft vast goede knuffels:Y)

    Chris is zo blij met die boom en het is zo cute ohmygosh ineens lijkt hij zo'n klein kind van YAY BOOM en rent erheen en dat is freaking cute man awhhh love it

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Jep die gaan super dood zonder hun zonlicht en frisse lucht en fotosynthese enzo
      Day is een schatje en we houden van hem
      Ja Chris is canonically een bomenknuffelaar en een klein kind, we houden van hem

      3 weken geleden
  • Incidium

    en trek hem in een knuffel
    aaaaaaa eindelijk. Even intern schreeuwen en in deze reactie voor ik cerder kan lezen.
    tijd om een boomhut te bouwen in yggdrasil. oh nvm en dan eindig je het met zo'n onheilspellende regel. Is het mijn schuld, gaat het over team zeeblauwappelgroen? Graag gedaan:D

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Oh nah dat is pas *checks notes* dag 4
      maar dat wordt zeker wel gezellig ook
      Tot die tijd zijn er nog wat andere tegenvallers

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen