"We zijn er, jongens!" Half struikelend klim ik over de dikke wortels heen, op weg naar de gigantische boomstam. Van dichtbij lijkt de boom nog vele malen imposanter dan vanuit de verte: de takken verdwijnen uit het zicht in een wolkendek, dat zich boven de boom heeft samengepakt, wat het onmogelijk maakt om in te schatten hoe hoog de boom is, maar het lijkt groter dan alle flats van het Capitool bij elkaar - het lijkt eindeloos. Als ik mijn hand tegen de stam leg en de dikke, ruwe bast onder mijn vingers voel, voelt het meer dan thuiskomen dan District 11 ooit zal doen.

Jade volgt me snel over de wortels heen, maar komt dan tot stilstand, terwijl ze bewonderend omhoog kijkt en zachtjes fluit, vol bewondering. "Wauw."

Mijn bondgenoot helpt Amelia over de wortels heen, die zich vervolgens meteen op de grond laat zakken, terwijl Day meteen doorloopt naar de stam. "De boom is echt reusachtig," zegt hij zacht, terwijl hij vol ontzag zijn blik omhoog laat glijden.

Ik sla mijn armen om de stam heen, wat waarschijnlijk een behoorlijk bizar gezicht is, aangezien de boom veel te dik is om door één persoon omarmd te worden - ik betwijfel of het honderd man wel zou lukken - maar de mening van de rest van de wereld interesseert me even niet. Hoewel het nog altijd doodstil is, op het ruisen van de wind door de bladeren na, lijkt stam te pulseren van leven, ook al blijft hij bewegingsloos staan. "Dit is fantastisch," fluister ik.

Day schiet onmiddellijk in de lach. "Het lukt bijna, Chris,” grinnikt hij. “Goede poging."

"Schattig." Jade grijnst en laat haar tas van haar schouders glijden. "Ik ga eens boven kijken." Soepel klimt ze via de bast omhoog, zich vasthoudend aan de diepe groeven in de schors.

"Uitslover," zeg ik, terwijl ik haar grijnzend met mijn ogen volg.

Het meisje kijkt over haar schouder en trekt een wenkbrauw op, maar grijnst dan terug, terwijl ze verder klimt. "Ben je jaloers dat jij het niet zo snel kan?"

Voor ik kan antwoorden dat ik haar zo in zou kunnen halen, schudt Day lachend zijn hoofd naar ons. "Jullie zijn meteen weer meer in jullie doen, merk ik," grinnikt hij.

"Pas echt als ik een nacht goed kan slapen, denk ik," geef ik toe. Ik kan niet ontkennen dat ik uitgeput ben, en heel graag wat meer dan die paar uurtjes zou willen slapen. Maar hoewel we allemaal meer zouden kunnen slapen als we alleen in plaats van in tweetallen de wacht zouden houden, zou het niets waard zijn als er daardoor iets zou gebeuren. Het idee dat mijn leven dan niet alleen van Days oplettendheid en betrouwbaarheid, maar ook die van de meiden, maakt me zo oncomfortabel dat ik het idee maar snel weer van me af zet.

Day knikt instemmend naar me en glimlacht. "Gras slaapt in elk geval zachter dan rots, dus dat is een hoopvol vooruitzicht."

"Hé, jongens,” roept Jade dan, ongewoon aarzelend, vanaf haar hoge, verscholen positie tussen de bladeren van een van de onderste takken, “er volgens mij groeit hier allemaal fruit, ofzo."

"Fruit?" roep ik terug. Snel geef ik mijn stok aan Day, zodat ik mijn handen vrij heb om naar zijn districtsgenote toe te klimmen. De schede van het mes voelt aangenaam koel tegen mijn huid, nu ik ineens even geen ander wapen bij me draag, ook al hoop ik dat ik hem voorlopig nog niet hoef te gebruiken.

"Ik denk het," antwoordt Jade als ik naast haar op de tak klim. Ze wijst op de takken boven haar, terwijl ze verder over de tak loopt. Tussen de bladeren hangt een onmogelijk paradijs aan verschillende fruitsoorten, kleurrijk en perfect, en even ben ik weer in de boomgaarden in District 11. Even is het weer een lange, maar vrij zorgeloze werkdag in de oogsttijd, in een van de uithoeken van het district, waar ik af en toe van de bessen zou snoepen als ik er zeker van was dat er geen vredebewakers in de buurt waren. Het Capitool zou het toch niet missen, en als ik naar deze boom kijk, weet ik dat zeker. Ze hebben meer dan genoeg, altijd gehad.

"Is het veilig om te eten, denken jullie?" roept Day omhoog, waarbij ik zijn maag - en de mijne - haast kan horen rommelen als ik de hoopvolle toon in zijn stem opmerk.

"Dat klinkt net iets te mooi om waar te zijn," antwoord ik, maar ik wil graag geloven dat het wél echt is. De appels lijken niet anders dan de vele appels die ik in mijn leven gezien heb, de bramen glimmen in het licht alsof ze erom smeken om opgegeten te worden. Toch zitten er nergens gaatjes in, geen verkleurde plekjes, geen enkel teken dat er vogels of insecten van gegeten hebben. Het zou twee dingen kunnen betekenen: ofwel dat hier écht helemaal geen dieren zitten - dus hopelijk ook echt geen slangen - ofwel dat er wél dieren zijn, maar die het fruit niet durven eten. In dat geval kan het haast niet anders dan dat de perfecte planten giftig zijn. Ik ga op de tak zitten en gebaar naar Jade om me wat van het fruit te geven.

Even aarzelt het meisje, maar dan steekt ze behoedzaam haar hand uit naar een pruim. Als ze de gladde schil voelt, werpt ze me aarzelend een peilende blik toe, maar dan trekt ze de vrucht dan los en geeft hem snel aan mij. "Hier."

Ik draai de vrucht om in mijn handen en laat mijn vingers over de schil glijden. "Het lijkt gewoon een pruim,” concludeer ik. “Die kun je zo eten." Maar hoe graag ik dat ook wil, en hoe veilig het ook lijkt - het is geen gekke, onbekende bes, maar gewoon fruit dat ik ken - ik durf het niet te proberen. Het waakzame, nerveuze deel van mij, dat sinds het Bloedbad leeft als nooit tevoren, blijft me maar waarschuwen voor mogelijk gevaar.

Jades ogen vernauwen zich als ze ziet dat ik geen hap neem. "Waarom doe je het dan niet?"

"Omdat dit de Hongerspelen zijn," geef ik toe, terwijl ik om me heen kijk, naar alle andere met vruchten beladen takken. Zelfs één tak in deze boom zou thuis een hele straat in leven kunnen houden, en van geld voorzien dat zelfs een extreem goede oogst niet zou kunnen opbrengen. Het voelt als een waardevollere schat dan de dingen in de Hoorn. "Als ik dit thuis geplukt had, had ik het zo opgegeten, maar hier lijkt het eigenlijk te mooi om waar te zijn." De enige reden die ik kan bedenken waarom het Capitool een dergelijke perfecte plek in de arena zou stoppen, is om te zorgen dat de tributen om deze plek zullen vechten. Als het fruit inderdaad niet giftig is, dan kan het haast niet anders dat deze grote, opvallende, prachtige plek bedoeld is om de aandacht van alle tributen te trekken. De locatie voor een tweede Bloedbad. Ik huiver bij het idee, maar haal dan diep adem en gooi de pruim zachtjes richting Day, die hem opvangt. "Wat denk jij?"

Mijn bondgenoot kijkt fronsend naar het fruit in zijn handen, en dan weer op naar mij en Jade, die hem met opgetrokken wenkbrauwen afwachtend aankijkt. "Het lijkt gewoon op fruit," zegt hij aarzelend. "Dus normaal gesproken zou dit eetbaar moeten zijn, toch?"

"Overweeg je nou oprecht om het te proberen?” Mijn districtsgenote kijkt hem sceptisch aan, op haar gebruikelijke toon die verraad dat ze weer eens tegen mij en de dingen die ik zeg aan gaat schoppen, gewoon omdat ze dat kan, ofzo. “Alleen omdat Chris zegt dat het eetbaar is?"

Ik kan het niet laten om even in een van mijn zakken te voelen of daar toch niet misschien een kassabonnetje in zit zodat ik alsnog kan proberen haar te ruilen voor een leukere districtsgenoot, maar als ik echt niets vind, besluit ik me maar tot het meisje zelf te richten. "Ik weet wat pruimen zijn, Ada,” snauw ik het meisje toe, gefrustreerd dat ze me dit nogmaals laat moeten bewijzen. “Ik ken wat planten. Ga jij nou oprecht beweren dat dit géén pruim is of dat die niet eetbaar zijn normaal gesproken?"

"Nee, ik weet wel beter, maar het verbaast me gewoon dat Daniel te naïef is om zelf nog na te denken," snauwt ze geërgerd terug, waarop ik het liefste meteen naar beneden zou klimmen om terug te snauwen dat ze haar klep moet houden over Day en dat ze zelf haar brein maar eens zou moeten gebruiken voor iets anders dan anderen afzeiken.

Maar voor ik dat kan doen, kijkt Day haar al vertwijfeld aan, voor hij die magische, onverwoestbare glimlach weer tevoorschijn tovert en naar haar knikt. "Bedankt dat je meedenkt, Ada," zegt hij, zonder zelfs maar een spoortje sarcasme. "Het is een fijne bevestiging dat je het met Chris' woorden eens bent, want ik wilde het inderdaad proberen." Hij kijkt op naar mij, waarop zijn glimlach nog breder wordt. "Ik vertrouw op Chris' plantenkennis - en zeker als het om fruit gaat." Zijn ogen twinkelen vrolijk, en langzaam voel ik mijn frustratie weer wegebben. "Met mijn ervaringen uit District 7 kom ik niet veel verder dan dennenbomen, dus ik vertrouw erop dat jullie je vakgebied kennen."

Ik glimlach terug en knik, maar besef me dan hoe gruwelijk fout dit kan aflopen als het fruit toch wel giftig blijkt - niet omdat het niet echt een pruim is, maar omdat het Capitool ervoor gezorgd heeft dat al dit heerlijk uitziende fruit niet echt eetbaar is. Day zou dood kunnen gaan, en ik zou die dood veroorzaakt hebben. Ik zou hem verliezen en het zou mijn eigen schuld zijn. "Dit zou echt eetbaar moeten zijn,” weet ik aarzelend uit te brengen. “Mijn enige zorg is dat we niet zeker zijn of alles is wat het lijkt."

"Dan gaan we maar voor een klein hapje. Op hoop van zegen." Day glimlacht nogmaals, en op het moment dat hij snel een hap neemt, voelt het alsof de wereld om me heen in elkaar stort. Natuurlijk is het fruit giftig. Dit zijn de Hongerspelen. Ze kunnen ons niet zoveel écht eten geven, het klopt gewoon niet. Maar Day slikt de hap al door. "Het smaakt in elk geval wel lekker."

"Er zijn ook giftige dingen die lekker smaken, weet je nog?" Mijn stem slaat over en ik tril over mijn hele lichaam, als de storm in mijn hoofd me beelden toont van Day die hoestend naar zijn keel grijpt en op de grond in elkaar zakt. Maar er gebeurt niets - Day blijft gewoon overeind staan, met een kleine glimlach op zijn gezicht. "Maar een pruim is gewoonlijk niet één van die dingen," mompel ik, grotendeels in een poging mezelf te kalmeren. Het zou kunnen dat het fruit echt eetbaar is - dat betekent waarschijnlijk alleen dat er ergens hier iets anders is om ons te doden. We zijn niet veilig, niet echt, tenminste, maar dat kan in de Hongerspelen ook niet. Het fruit is echter niet onze vijand hier. Ik heb Day niet vermoord. Ik adem langzaam uit, probeer die gedachte te laten passeren, maar het voelt alsof mijn handen onder zijn bloed zitten.

Dit zijn de Hongerspelen. Hoe misselijk de gedachte van Days bloed aan mijn handen me ook maakt, hoezeer het me ook het gevoel geeft dat ik in mijn eigen angst en paniek aan het verdrinken ben, ik weet dat ik de gedachte niet meer helemaal kwijt kan raken. Dit zijn de Hongerspelen, en er kan maar één iemand overleven. Mijn overwinning zou altijd ten koste van hem gaan.

Het mes dat ik in mijn mouw verborgen hou, voelt ineens loodzwaar.

Reacties (4)

  • Megaeraaa

    Ik sla mijn armen om de stam heen
    Cute(H)

    "Het lijkt gewoon een pruim,"
    scherp opgemerkt


    zodat ik alsnog kan proberen haar te ruilen voor een leukere districtsgenoot
    jammer dat het er niet is:(

    maar het verbaast me gewoon dat Daniel te naïef is om zelf nog na te denken
    Dat heet verliefd zijn, schatje


    Bedankt dat je meedenkt, Ada
    Hoezo gesprekstechnieken? Hij zou zo leerlingenbegeleider kunnen wordenxD

    Dit was echt eng
    Eigenlijk hadden ze Amelia moeten laten proeven want die gaat toch sowieso dood en ze hebben er niet veel aan en als ze niet geproefd hadden zou het letterlijk een tantaluskwelling worden

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Dat heet verliefd zijn, schatje
      Of een goedgelovige bondgenoot
      Day had het Amelia nooit laten doen, en Amelia had het zelf waarschijnlijk niet gedaan

      1 week geleden
    • Megaeraaa

      Kan ook...
      Weet ik maar het zou wel logischer zijn dan degene die de groep bijeen houdt misschien dood te laten gaan

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Hij deed het ook voordat iemand echt in kon grijpen

      1 week geleden
    • Duendes

      Day denkt helaas alsnog minder goed na dan goed voor hem is oeps maar hij zou een goede leerlingbegeleider zijnxD

      1 week geleden
  • ZainaSwift

    Nu hebben jullie precies 365 kudo's = elke dag eentje:)

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Awh, dat is lief! Inmiddels is het al een schrikkeljaar

      1 week geleden
  • Duendes

    ofwel dat er wél dieren zijn, maar die het fruit niet durven eten.

    Oh dat is best wel een goed punt eigenlijk oeps ik zou zo snel dood zijn in de Spelen man want ik zou fruit zien en meteen zijn van "OEH fruit" en er helemaal geen moment aan denken dat fruit dat er zo goed uit ziet een warning sign is kinda oeps

    dat ze haar klep moet houden over Day

    Awhh Chris is meteen like FIGHT ME als ze lullig doet naar Danny wat cute

    Ik heb Day niet vermoord. Ik adem langzaam uit, probeer die gedachte te laten passeren, maar het voelt alsof mijn handen onder zijn bloed zitten.

    Ohmygosh Chris intens gosh baby je hebt niets verkeerd gedaan en also Day dacht zelf gewoon niet lang genoeg na om niet zomaar iets te eten dus dat is dan niet jouw schuld schat sshh het is oké(H)

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Het is te zien want ehh als het giftig fruit geweest was, was Day ook dood geweest. Iets te impulsief, oef
      Tbh Chris is altijd van FIGHT ME als Ada haar mond open doet
      Well Day vertrouwd wel blind op hem en Chris weet dat kinda dus als hij iets zegt en Day hem gelooft en dan doodgaat is het wel deels zijn schuld

      1 week geleden
    • Duendes

      Yepp oeps Day is niet zo impulsief als ik daarin zou zijn maar eh alsnog wel meer dan goed voor hem is stiekem want het was wel kinda tricky oeps
      En valid oef Day gelooft hem echt wel oef

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Jep eh als Chris iets minder écht bezig zou zijn met Day in leven houden zou eh Day erg doodgaan, al was het maar doordat hij meer op Chris vertrouwt dan goed voor hem is

      1 week geleden
  • Incidium

    Ik kan het niet laten om even in een van mijn zakken te voelen of daar toch niet misschien een kassabonnetje in zit zodat ik alsnog kan proberen haar te ruilen voor een leukere districtsgenoot
    och wat jammer toch.
    Hoe je die boom beschrijft is het rude dat de jullie het fruit niet willen uitdelen. Samuel heeft ook honger haha.
    Zitten er ook geen insecten in de boom? Hoe tf krijgt het Capitool alle insecten weg is wat ik wil weten. En waarom tho.

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Samuel moet het maar komen halen als hij iets wil - erop vechten is kinda het hele idee
      Goede insectenspray?
      Maar yeah om het net allemaal iets meer ominous te maken, zijn er geen dieren hier, ook geen insecten, waardoor het erg stil is. Er zitten probably wel wat bloedzoekersnesten, want hey, hele grote boom, maar die zullen een stuk hoger zitten en een beetje daar in de buurt blijven, voor de tributen die naar de top proberen te klimmen

      1 week geleden
    • Duendes

      Samuel had ook best een stukje boom gemogen maar hij moet wel zijn eigen stuk zoeken pff maar nee hij wil hun stuk innemen dus tja dan niet(cool)

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen