Tom POV.

Ergens in de nacht komt Bill ineens de kamer ingelopen. "Bill, gaat het?" Vraag ik bezorgd en ik ga gelijk recht zitten.

"Ik had een droom over Sam. Ik mis hem zo Tomi," zegt Bill zachtjes en ik klop gelijk naast mij op het bed.

"Kom zitten," zeg ik en Bill neemt gelijk naast mij plaats. "Ik mis Sam ook. Hij zag altijd overal het goede van in. Zijn positiviteit was aanstekelijk, maar sinds hij er niet meer is, is dat minder. Niet dat ik ineens overal negatief over ben, zeker niet, maar toch, het is verandert," zeg ik.

"Ja, ik weet nog toen hij en ik voor het eerst naar school gingen. Hij had er zoveel zin in en ik kon alleen maar nerveus zijn. Hetzelfde geldt voor de middelbare school," zegt Bill zachtjes en ik knik begrijpend. "Soms denk ik wel eens dat het misschien beter zou zijn als ik dood was in plaats van hij," zegt Bill.

"Hij was positief, maar dan zou hij echt niet meer zo positief zijn gebleven als dat hij altijd was," zeg ik.

"Ja, maar Tom, hij was altijd de sterkste van ons twee. Hij zou er overheen zijn gekomen. Of ik er ooit overheen kom weet ik echt niet en dat maakt mij bang," zegt Bill zachtjes en ik sla mijn armen om hem heen.

"Wil je anders hier blijven slapen? Mijn bed is ruim genoeg," zeg ik en Bill knikt waarna ik hem loslaat zodat hij op de andere helft kan gaan liggen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme boys
    Vind best zielig

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen