Bill POV.

Wanneer we weer buiten staan, samen met de drieling kijkt Tom mij even aan. "Dat viel mee, niet?" Vraagt Tom.

"Ja, gelukkig wel," zeg ik met een glimlach en ik druk een kus op Tom z'n wang.

"Ik wist het eigenlijk ook wel. Jouw moeder was altijd super aardig, ook tegen mij. Ze was soms meer een moeder voor mij dan mijn eigen moeder," zegt Tom zachtjes.

"Is er iets wat ik niet helemaal weet over je ouders? Ik weet dat je amper contact met ze hebt, maar volgens mij weet ik de reden niet," zeg ik zachtjes.

"Er is eigenlijk geen reden voor. Het is gewoon zo gekomen sinds ik op mezelf ben gaan wonen. Nu ik erover nadenk, ik moet ze wel bellen. Ze hebben veel nieuwtjes gemist," zegt Tom.

"Nogal, maar wat ga je over de drieling zeggen?" Vraag ik.

"Dat ze van ons zijn. Het hele verhaal uitleggen is ingewikkeld, denk ik en aangezien mijn vader niet van ingewikkeld houd hoeft hij ook niet te weten hoe het zit en daarmee mijn moeder ook niet," zegt Tom.

"Gelukkig maar, want ik wil niet dat ze raar over mij gaan denken wanneer ze de waarheid wel zouden weten," zeg ik eerlijk.

"Dat komt wel goed Bill. Ik ga thuis in ieder geval gelijk bellen," zegt Tom en ik knik even. Vroeger vond ik Tom z'n ouders wel aardig, dus hopelijk kan dat zo blijven.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh Ben benieuwd hoe dat gesprek gaat !

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen