Tom POV.

Zo snel als ik kan ren ik door de gangen van de school. Ik heb er echt totaal geen goed gevoel bij dat Steven niet naar de les is gekomen, terwijl hij overduidelijk wel op school aanwezig was.

Wanneer ik ze eindelijk vind kan ik mijn woede amper de baas en ik duw Steven kwaad bij Bill vandaan en gelijk voel ik hoe Bill z'n armen om mijn middel slaat.

"Waar denk je dat je mee bezig was! Dit is geen pesten meer, dit is gewoon strafbaar! Denk maar niet dat ik het erbij laat zitten deze keer. Binnenkort mag je deze school vaarwel zeggen!" Roep ik kwaad waarna ik diep ademhaal om mij dan naar Bill toe te draaien. "Kom schat," zeg ik en ik knuffel Bill stevig.

"Wie zegt dat hij niet de oorzaak is van wat hier is gebeurt!" Roept Steven kwaad.

"Omdat ik Bill ken. Dat is niet wie Bill is," zeg ik en ik geef Bill een kusje. "Ik haal even mijn spullen en dan gaan we naar huis. School was genoeg voor vandaag. Morgen is een nieuwe dag," zeg ik en Bill knikt langzaam waarna ik met hem wegloop. Alles negerend wat Steven ons nog achterna roept. Er komt toch niks zinnigs uit z'n mond.

"Dank je Tom. Ik probeerde het niet te tonen naar hem, maar ik was zo bang," zegt Bill en zachte snikken verlaten z'n mond.

"Dat snap ik, het is al okay," zeg ik en ik neem Bill opnieuw in mijn armen. "Ik ben er voor je," zeg ik en ik weet dat Bill dat ook weet.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god
    Steven run! Zal Lucas maar vinden! Met zijn bunker!
    Ben blij dat Tom Bill op tijd heeft gevonden!

    2 weken geleden
    • syllie1992

      Bill heeft geluk dat Tom het gelijk verdacht vond. We willen er denk ik allebei niet aan denken wat er anders nog meer had kunnen gebeuren:(

      2 weken geleden
    • Luckey

      Nee zeker niet!!

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen