Tegen de tijd dat het begint te schemeren, krijg ik eindelijk een momentje alleen met Day, als we besluiten om samen wat vallen rond ons plekje bij de boom te plaatsen, maar alle dingen waar ik zo graag met hem persoonlijk over had willen praten, kan ik nergens meer vinden op het moment dat ik naast hem in de lichte, opkomende mist tussen de wortels zit. Dus zwijg ik maar, terwijl ik in half gedachten verzonken de touwen en takken probeer te knopen. Het is onwaarschijnlijk dat we er echt dieren in vangen als die er niet zitten, maar wie weet vangen we een verdwaalde minotaurus of tribuut.

Naast me lijkt Day ook niet echt met zijn gedachten bij zijn val te zitten, want zijn bedenkelijke frons dwaalt aarzelend af naar mij. "Hé, Chris, hoe gaat het met je?" vraagt hij dan, waarna hij even stilvalt en snel zijn schouders ophaalt. "Ik bedoel- na alles, enzo."

Ik stop met doen alsof ik weet wat ik met de touwen van plan was, maar kijk mijn bondgenoot niet aan, terwijl ik ook mijn schouders ophaal. "Zo'n beetje wat je van iemand in de Hongerspelen zou verwachten, denk ik," antwoord ik vaag. Natuurlijk gaat het niet goed, maar het voelt niet eerlijk om dat uit te spreken - niet als er al zoveel kinderen dood zijn. Alleen al het feit dat ik nog leef, zelfs weer fatsoenlijk gegeten heb en niet echt gewond ben, voelt alsof ik niets te klagen heb.

“Zou je-" Day aarzelt nogmaals, maar slikt de rest van zijn vraag dan in en schudt kleintjes zijn hoofd. "Ik... wilde nog wat zeggen, trouwens." Hoewel hij glimlacht, straalt zijn lichaam een en al spanning uit. "Het... nou ja, over het Bloedbad- dank je, Chris." Zijn stem hapert en hij bijt op zijn lip. "Als jij er niet was geweest, dan... Dan had ik hier nu niet gestaan, denk ik."

Ondanks Days goede bedoelingen, laten zijn woorden me bevriezen, als ik het oorverdovende geluid van mijn stok tegen zijn schedel door mijn hoofd voel galmen en hem voor de zoveelste keer tegen de rotsen zie klappen. Pas als ik Days blik weer voor me zie, heel erg geschrokken, maar verder helemaal in orde, lukt het me om een klein beetje te ontspannen. Day leeft nog. En hoewel ik niet weet wat ik zou doen als ik nogmaals in een dergelijke situatie terecht zou komen, kan ik voor nu heel even opgelucht zijn dat ik hem niet kwijtgeraakt ben, ondanks alles wat we hebben meegemaakt tot nu toe. Aarzelend kijk ik op, terwijl ik hem een hele voorzichtige glimlach toewerp. "Ik ben blij dat je er nog bent," zeg ik zacht.

"Ik ook." Day knikt me dankbaar toe, en even werken we in stilte verder. Als hij zijn val heeft afgemaakt, komt Day dichter bij me zitten, maar begint niet met een nieuwe val. In plaats daarvan kijkt hij even zwijgend naar mijn knoopwerk, voordat hij weer opkijkt, naar mij. "Mag ik nog vragen?" Zijn stem klinkt nog vertwijfelder dan daarnet, en trilt zelfs een beetje, terwijl de jongen me afwachtend aankijkt.

Ik haal nogmaals mijn schouders op, terwijl ik mijn blik strak op de val gericht hou. Ik ben bang dat ik, zodra ik Days ogen zie, mijn emoties niet langer in kan houden. "Vragen mag altijd, denk ik. En je bent het nu toch al aan het doen." Hoewel het als grap bedoeld was, klinkt het door de spanning in mijn stem een stuk botter dan zou moeten, maar ik heb geen idee hoe ik dat recht zou moeten zetten, dus blijf ik Days blik ontwijken.

"Dat klopt, maar dat is anders." Met een flauwe, schuldbewuste glimlach op zijn gezicht, haalt Day een hand door zijn haar. "Ik... ik vroeg me af wat er met je teamgenoot gebeurd is tijdens het bloedbad. Weet jij dat?" Hoewel er geen spoor van veroordeling in zijn stem en houding te vinden is, begint de wetenschap dat het meisje net zo goed gestorven is door mijn keuzes me direct weer te verdrinken, en vrijwel automatisch voel ik mijn hand naar mijn keel gaan. Mijn vingers raken gewoon mijn huid. Geen gat, geen bloed. Natuurlijk niet.

"Iemand heeft haar keel doorgesneden terwijl ik in de Hoorn was." Terwijl ik veel te lang in de Hoorn was, omdat ik het meisje simpelweg vergeten was. Ik slik, maar het laat de nachtmerriebeelden uit mijn dromen en de realiteit niet verdwijnen. Jamaia heeft een gruwelijke, waarschijnlijk immens pijnlijke dood gehad, die ik had kunnen - had moeten - voorkomen.

"Dat is..." Day slikt, duidelijk op zoek naar de juiste woorden, maar net als ik lijkt hij die niet te kunnen vinden, dus legt hij zachtjes zijn warme hand op mijn arm." Het is afschuwelijk wat daar allemaal gebeurd is, maar... dit is niet jouw schuld, Chris," hoewel zijn stem zacht blijft, klinkt het alsof hij een feit uitspreekt - zonder enige aarzeling, vastbesloten. Gras is groen, bijen kunnen steken en het leven is simpelweg niet oneindig. Dat is gewoon hoe de dingen zijn.

Ik weet niet waarom ik verder praat. Day vroeg niet door. Ik had het gewoon in mijn hoofd kunnen houden, waar het alleen mij tot waanzin zou drijven, maar waar het anderen niets kon doen. Maar om een of andere reden wil ik blijven praten, nu ik eenmaal begonnen ben, over alle fouten die ik toen gemaakt heb en over het meisje dat zoveel beter verdiende. “Ik zei dat ze moest wachten. Ik dacht dat ik zo weer terug zou zijn, maar-" Ik haal mijn schouders op, meer gefrustreerd dan nonchalant, boos op het feit dat ik simpelweg niets kan doen om de tijd terug te draaien en te proberen het meisje alsnog te redden. Het is te laat. Ik was te laat. "Het duurde langer dan gepland, en toen ik me herinnerde dat ik haar bij me moest houden, was het al te laat."

"Het- wat verschrikkelijk." Day zwijgt even, terwijl zijn hand me een anker biedt, een punt om me op te focussen, zodat ik niet helemaal omkom in de storm die in mijn hoofd weer is opgestoken. "Maar ik denk dat niets in de Spelen precies gaat zoals gepland. En... Het verandert misschien niets aan wat er gebeurd is, maar je hebt wel je best gedaan. Haar meenemen naar de hoorn was geen optie." Days stem is zacht en warm, maar met een vastberaden toon die hij eerder alleen gebruikt heeft om me te vertellen dat ons bondgenootschap tijdloos is. "Het is niet jouw schuld."

Hoewel ik allang niet meer echt met de val bezig ben, blijf ik naar mijn handen staren. Het sap van de bramen, waarvan de rode kleur deels in mijn huid getrokken is, lijkt in het schemerige, mistige avondlicht veel te veel op bloed. "Er zijn twee mensen dood vanwege mijn keuzes, Daniel.” Mijn stem is niet meer dan een schor gefluister. “Dat kan onmogelijk niet mijn fout zijn."

Even aarzelt mijn bondgenoot, maar dan praat hij zacht verder. "Het is zo moeilijk allemaal. Als je ervoor had gekozen om Jamaia mee te nemen naar de hoorn had je nog een veel groter risico genomen, denk ik, en-" Hij bijt op zijn lip en haalt zijn schouders op, terwijl het schuldgevoel dat me zo bekend geworden is ook even over zijn gezicht heen flitst. "Ik... ik denk niet dat het jouw schuld is, omdat er in die situatie geen perfecte oplossing was," zegt hij dan, maar de zekere toon is verdwenen, en over de jongen die ik voor zijn ogen heb doodgeslagen, zegt hij niets meer.

"Ik ben veel langer in de Hoorn gebleven dan nodig was.” Het voelt niet eerlijk dat ik hier mee wegkom, dat er niemand is die tegen me schreeuwt dat ik inderdaad een moordenaar ben, een slecht mens, en dat ik levens verwoest heb, ook al maakt ook die gedachte me doodsbang. De vergevingsgezinde kalmte die Day uitstraalt, voelt niet goed, ook al zou ik niets anders willen. Dit hoort niet. Dit is niet hoe we met moorden om zouden moeten gaan. Dit is niet hoe een moordenaar behandeld zou moeten worden. Maar de Spelen lijken alle normale regels te doen verdwijnen. “Ik had moeten nadenken over de gevolgen daarvan." Ik op mijn wang totdat ik de metaalachtige smaak van bloed proef, terwijl ik snel weer verder ga met knopen, in een wanhopige poging om nergens anders aan te denken.

"Het... is goed om na te denken over de gevolgen, maar achteraf helpt dat niet echt. Misschien was je dan ook te laat, of was je aangevallen door degene die haar..." Even aarzelt Day en haalt hij zijn schouders op, maar dan gaat hij verder, met een hele voorzichtige glimlach op zijn gezicht. "Ik bedoel absoluut niet te zeggen dat je er niets om moet geven, of zoiets, maar... probeer niet te hard voor jezelf te zijn, oké?"

"Je hebt het tegen een moordenaar, Daniel,” flap ik eruit, veel scherper dan de bedoeling was. Zeg dan iets. Zeg dan dat ik fouten gemaakt heb, zodat ik eindelijk een definitief antwoord heb: ik ben geen held. Ik ben gewoon een idioot en een moordenaar. “Als je moord goed zou kunnen praten, zou er helemaal geen gerechtigheid meer bestaan." Als Augusts familie de Spelen nog zouden kijken, zouden zij waarschijnlijk wel tegen me schreeuwen. Zij zouden me wel als een moordenaar zien. Zij zouden een zwart-wit oordeel over me hebben, geen onduidelijkheden meer, geen twijfels. Ik ben de moordenaar van hun zoon. Het goede mens dat Day ziet - of wil zien - bestaat voor hen niet.

Day deinst even achteruit door mijn felle toon en wendt zijn blik af. "Ik..." stamelt hij. "Dat weet ik. Ik probeer het ook niet goed te praten, maar keuzemogelijkheden waren niet erg positief." Hij maakt een vaag, onzeker handgebaar en zucht dan. "En dat maakt het niet ineens allemaal goed, maar het is wel belangrijk om dat ook te onthouden."

Ik vloek en laat de touwen uit mijn handen vallen, terwijl ik mijn knieën optrek en uit alle macht probeer mijn tranen tegen te houden. Niet gaan huilen nu. Niet nadat je koelbloedig iemand vermoord hebt. Het is niet eerlijk. "Dit is zo'n walgelijk, verknipt spel." In plaats van mijn angst en verdriet, laat ik mijn frustratie en woede los, maar alsnog slaat mijn stem over. Erg lang hou ik het niet vol - meteen na mijn uitbarsting, voel ik het gevoel weer wegebben, waardoor enkel de angst, het verdriet en de leegte overblijven.

Day knikt onmiddellijk instemmend naar me. "Nogal. Heel erg."

Ik haal diep adem en maak dan de val af, zonder na te denken over moord, over bloed, of over goed en kwaad, maar die gedachten komen meteen terug als ik klaar ben met het werk. "Ik weet niet of ik het zonder jou gekund had," fluister ik, voordat de storm me helemaal over kan nemen. Eigenlijk weet ik het antwoord wel. Zonder Day, was ik waarschijnlijk allang dood geweest - als het niet door de minotaurus was, dan wel doordat ik in mijn eigen gedachten verdronken zou zijn. Maar als ik opkijk, naar Day wil glimlachen, merk ik dat de wereld om ons heen wazig en wit geworden is. Meteen ben ik alerter, onrustiger. Dit is niet goed. "De mist was net een stuk minder, toch?"

Een bezorgde frons glijdt over Days gezicht, als ook hij opkijkt. "Het trekt dicht. We kunnen beter teruggaan naar de rest." Hij staat op en helpt me overeind. Ondanks de glimlach op zijn gezicht, blijft de blik in zijn stormachtige ogen serieus. "En daar zijn we Bosjesmannen voor, toch?"

Voor heel even blijf ik zijn hand vasthouden, knijp er zacht in, en voel dat ik niet alleen ben - bang voor wat er gaat gebeuren zodra ik loslaat en dit moment voorbij is. Maar die gedachte laat ik passeren, terwijl ik hem een flauwe glimlach toewerp, en heel even niets anders voel dan zijn warme hand in de mijne. "Minstens voor altijd."

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    "Ik ook."
    beste reactie ooitxD
    Chris is wel hard voor zichzelf, oké , hij heeft mensen vermoord maar dat was sowieso gebeurd en als hij Day had laten doorgaan had hij zich nog veel slechter gevoeld (of was hij nu dood)
    Day is zo lief!
    BOSJESMANNEN (MINSTENS) FOREVER

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Klopt, maar ja, het is maar de vraag of je moord daarmee goed kan praten

      1 week geleden
    • Megaeraaa

      Het is de schuld van het Capitool, Chris heeft het alleen maar uitgevoerd en dat praat het nog steeds niet goed, maar het was niet zijn bedoeling dus dat is al wat minder erg

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Tja, er is wel iemand dood

      1 week geleden
    • Megaeraaa

      Oeps

      1 week geleden
  • Duendes

    Ohmygosh ik hou van dit hoofdstuk maar like op een manier van heel veel pijn en verdriet ohgosh nooo Chris wil vooral gewoon zo graag iets van zekerheid hebben oef maaŕ awh dan doet Day precies wat hij niet verwacht enzo oef arme jongen gosh maar ik hou echt van je manier van schrijven man love it ohmygosh de emoties zijn intens

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Er is sowieso geen zekerheid want well zo werkt dat niet, maar in ieder geval betekent dat ook dat hij niet helemaal overtuigd raakt dat hij een slecht mens is? Het is iets
      Thanks schat, love you

      1 week geleden
  • Incidium

    "Je hebt het tegen een moordenaar, Daniel,”
    fucking hell Chris. Chris die probeert Day te overtuigen dat hij geen medeleven verdient is heartbreaking. Gelukkig hoef je Days medeleven niet te verdienen.
    En nu de mist? Shit Sam geef deze jongens even een pauze ofzo?

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Day is een schat en doet zijn best, ook al maakt Chris het bepaald niet makkelijk
      Hmm ze hebben tijd genoeg om een pauze te nemen als ze dood zijn toch?(A)

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen