Tom POV.

Bill is nog maar net samen met Michael de deur uit of Jildou begint te huilen. Gelijk loop ik naar boven en pak haar uit d'r bedje. "Je hebt weer last he," zeg ik zachtjes en ik druk een kus op d'r wangetje. "Ik kan je verzekeren dat het wel goed komt. We herinneren ons deze tijd niet, maar we hebben het allemaal moeten doorstaan. De één heeft misschien meer last dan de ander en jij hebt daarin waarschijnlijk pech, maar het komt echt goed," zeg ik waarna ik haar mee naar beneden neem.

Ik heb echt met Jildou toe doen, maar er is gewoon niet veel wat ik kan doen. Het proberen te verzachten, maar ik betwijfel of dat daadwerkelijk werkt, want Jildou blijft maar huilen, ook tijdens het gebruik van hulpmiddelen.

"Ehm, wacht, je knuffeltje. Even zoeken. Aah, hier," zeg ik en ik geef het aan Jildou en ze houdt d'r knuffeltje stevig tegen zich aan. Ze is nog altijd niet stil, maar het gehuil is in ieder geval wel al wat minder, dus dat is een opluchting.



Bill POV.

Wanneer ik aan het einde van de dag thuis kom ligt Tom samen met Jildou op de bank terwijl Michael gewoon op de grond aan het spelen is. Ik pak Jildou dan bij Tom weg en glimlach even. Het moet voor hen allebei een zware, vermoeiende dag zijn geweest.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw
    Wel schattig thuis komen

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen