Foto bij 11

"Ik geef je een seconde om bij haar weg te stappen," nog nooit heeft zijn stem zo koud, intimiderend en angstaanjagend geklonken. Deze lage, grommende en ijzige stem zorgt voor kippenvel op mijn armen. Maar in plaatst van dat ik bang word, lach ik met tranen in mijn ogen naar Harry die in de deur opening staat van de woonkamer, met 2 andere mannen achter hem, terwijl we alle 3 gewapend zijn.


Florian en Daviny draaien zich om, maar Florian laat mij niet los en draait mij mee terwijl hij mij bij mijn haren vast houdt. Ik voel zijn lichaam verstarren tegen mijn rug, want ik weet heel goed dat Florian geen held is en waarschijnlijk nu verschillende kleuren schijt.
"Wi-e ben jij?" Ik hoor de stotter in Florian zijn stem, hij kan niet plaatsten wie er voor hem staat. Maar de haat die ik op dit moment voor hem voel, deels omdat hij mij nog steeds pijnlijk vast heeft, laat mij de vraag beantwoorden. In alleen de woorden die hij zou begrijpen en hem doodsbang zullen maken.
"Ik heb hem jou naam gegeven." Ik doel op onze ruzie, waar ik gedreigd had om Harry op Florian af te sturen.
Florian laat mij los en Harry reageert hier verbazingwekkend snel op, want hij loop op mij af en pakt mijn kin, voorzichtig dit keer. Hij onderzoekt mij met zijn ogen, die zwart staat. Van woede? Adrenaline? Frustratie? Wie zal het zeggen...

"Je bloed." Ik kijk naar hem, terwijl hij zijn wenkbrauwen zo fronst dat ze bijna 1 lijn trekken. Mijn vingers gaan naar waar zijn ogen lijken vastgenageld, hij heeft gelijk, natuurlijk, ik bloed. Ik voel een plakkerige substantie aan mijn vingertoppen. "Ik, ze gooide mij tegen de muur. Daardoor zal het wel gekomen zijn, het doet geen pijn."
Het geluid dat er uit Harry zijn lichaam komt is zo beangstigend dat ik meteen naar achteren stap, ook al is zijn blik nu niet op mij gevestigd.
Harry stopt zijn pistool weg, achter zijn broekband bij zijn rug. Hij draait zich om naar de andere 2 mannen die met hem zijn mee gekomen, Harry geeft een klein knikje. Ik zie hoe 1 van de mannen zijn mobiel pakt en de andere naar Harry toe komt. Ik hoor de man aan de telefoon mompelen, "we hebben hem nodig, Styles is pissed."

Maar mijn aandacht word weer naar Harry toe getrokken als ik zijn diepe stem door het huis hoor.
"Knuppels? Honkbalknuppels, leuk detail. Weten jullie hoe het voelt, als je die tegen je aan krijgt?" Divany trilt over zijn hele lichaam, terwijl hij snel zijn hoofd schud. Florian staat versteent naar zijn nachtmerrie te kijken, die steeds dichter bij hem komt.
"Als ze in je maag komen, voelt het alsof je nooit meer adem kan halen, terwijl je lichaam erom snakt en smeekt. Tegen je botten? Je voelt hoe ze versplinteren en in de vlees springen, zodra de knuppel zijn doel raakt. Je gezicht? Dat kan iemand na vertellen, als de gebruiker zijn werk goed doet.
Dus, wisten jullie dat?" Het blijft stil, tot Harry zijn stem door het huis buldert. "Antwoord mij!" "Nee, nee," de jongens roepen dit keer het antwoord wat Harry van ze wil.

"Dat dacht ik al, anders zouden jullie ze nooit op Eloise gebruiken." Met nog 2 stappen staat hij voor Divany en trekt de knuppel uit zijn hand, je kunt zien dat hij dat duidelijk niet had zien aankomen en angstig stapt hij achteruit. De knuppel draait rond in de hand van Harry, die grijnzend staat te kijken naar Divany. Met een harde klap land de achterkant tegen de zijkant van Divany's hoofd. Zijn hoofd word naar de zijkant geslingerd en met een harde klap beland hij op de grond. Ik geef een klein gilletje van schrik en voel hoe ik bevries als Harry zich op Florian richt. Maar Florian grijp zijn knuppel steviger vast, wat ook Harry niet ontgaat.
"Wat heb jij gedaan Florian, de knuppel in je eigen gezicht geslagen?" Harry doelt op het bloed in zijn gezicht, wat niet langer meer uit zijn neus druipt. Florian knijpt zijn ogen wat dicht, ik zie hem in gevecht met zijn gedachtes. "Nee, dat heeft Eloise gedaan." Zijn klinkt een beetje beschaamd, maar ergens uitdagend, wat hij beter niet had kunnen laten doorschemeren. Met een snelle draai beweging kijkt Harry mij aan, op zijn gezicht ontstaat een grijns rond zijn lippen.


"Good girl," hoor ik Harry mompelen terwijl zijn blik nog op mij gericht is. Dan uit het niks, lijkt Florian te ontploffen alsof de woorden een trigger voor hem zijn.
"Jij hoer! Je neukt met hem he, daarom wil je mij niet meer hebben. Jij slet, jij.." Maar hij kan zijn zinnen niet niet afmaken, want Harry laat de knuppel in zijn hand neerkomen in de maag van Florian. Florian klapt naar voren en maakt happende geluiden, hopeloos happend naar adem, precies zo als Harry voorspeld heeft. 1 van de mannen trekt de knuppel uit Florian zijn hand en duwt Florian richting Harry.
Mijn ogen zitten vast geplakt op Harry, want hij lijkt het verloren te hebben. Het moment dat Florian mij uitschold, was Harry niet langer kalm en rustig. Nu slaat hij vol woede in op het gezicht van Florian, terwijl hij af en toe een lach laat vallen over zijn lippen.
Met elke klap word Florian zijn gezicht naar rechts geslagen, terwijl er bloed uit zijn mond en neus druipt. Ik zie zijn ogen rollen in zijn kassen en hoe zijn bloed ondertussen grote druppels op de vloer achter laat. De vuist van Harry slaat meedogenloos door, terwijl zijn ringen de huid van Florians gezicht extra beschadigen.
Maar ik snap ook wel, als Harry zo door gaat, Florian dit niet na kan vertellen. Dus ik voel hoe ik langzaam ontdooi van de sjok die het mij gaf, maar het kost mij even om geluid uit mijn keel te krijgen.
"Harry," ik zeg zijn naam, want hij vermoord Florian op dit tempo. "Harry!" Dit keer roep ik hem, maar nog steeds reageert hij niet en zie ik hoe zijn vuist kapot is en onder het bloed zit. Het gezicht van Florian is amper nog te herkennen door het vuistwerk van Harry.

'Holy shit.'

Ik besluit mij erin te mengen en ik grijp Harry bij zijn arm vast die opnieuw wil uithalen, "wat?" Zijn stem is hard, zijn ogen staan wild en donker. Ik verstijf, terwijl mijn hand nog op zijn arm ligt.
"J- je vermoord hem nog als je zo door gaat." Harry zet een duistere grijns om zijn lippen en richt zich op, hij laat Florian los die met een klap op de grond valt.
"Misschien is dat wel precies mijn bedoeling." "Nee, dat kan je niet doen. Dat mag je niet doen, Harry." Ik schrik als hij zijn bebloede hand om mijn keel legt en mij naar hem toe trekt, "jij verteld mij niet wat ik wel en niet kan doen. Ik ben hier omdat jij dat wilde, maar ik handel dit op mijn eigen manier af, Love." "Als je hem vermoord, bel ik de politie." Ik probeer zijn woorden te negeren en vooral zijn bebloede hand om mijn keel, die zachtjes aangespannen is. Maar om mijn woorden lacht hij alleen maar, alsof ik iets heel grappigs zeg.
"Dat had je eerder moeten bedenken. En om even iets duidelijk te maken," hij verstevigd de grip om mijn keel en ik voel hoe het ademen iets minder makkelijk gaat, omdat hij mijn luchtpijp afknijpt. "Als ik hier niet eerder was geweest, dan was je waarschijnlijk nu verkracht. Die klootzak weet niet wat hij doet, hij had waarschijnlijk je schedel in geslagen!" Ik voel de tranen langzaam opkomen en ik probeer ze met alle macht terug te knipperen terwijl Harry tegen mij schreeuwt. "Dus ik doe met hem wat ik wil en een meisje zoals jij houdt mij echt niet tegen." Helaas, ik voel hoe een traan ontsnapt en over mijn wang rolt. Harry ziet het ook en laat mijn keel los, met zijn duim veegt hij de traan weg. "Ik hoop dat je niet om Florian huilt, want die fucker is het niet waard." Met die woorden draait hij zich weer om en kijkt naar de situatie achter hem.

Het is duidelijk dat ik niks meer in te brengen heb, Harry laat mij los en het moment dat ik los ben, zet ik het op een rennen. Lafaard die ik ben.
Ik ren het huis uit naar buiten, waar ik in mijn auto aantref. Mijn mooie auto, waar niks van over is. De auto is helemaal kapot geslagen en ik zie meteen, ook al heb ik geen verstand van auto's, dat dit niet meer te redden is.
Mijn hoofd vliegt omhoog en ik zie een busje het pad oprijden, aan de persoon in de bus te zien hoort hij bij Harry. Dus ik sprint de andere kant op, weg van deze situatie. Ik verstop mij in de kleine hooi schuur en trek mijn benen tegen mijn borst en ik begin te huilen.

Ik weet niet wat ik met deze situatie moet, ik heb er totaal geen controle over. De politie is duidelijk geen optie, ik heb geen idee wat er gebeurd als ik dit wel doe. Ik overweeg de optie om het wel te doen, maar gezien waar hij toe in staat lijkt te zijn, ben ik straks de volgende die er zo bij ligt als Florian.
Maar ben ik vergeten waarom ik in eerste instantie zijn telefoonnummer en adres zocht? Ik wilde toch wraak nemen op hem, om hoe hij mij behandeld had?
Wat doe ik nu? Zodra hij zich weer als een narcistische klootzak gedraagt? Ik verstop mij in de schuur...

Ik heb geen idee hoelang ik hier zit, maar ik voel hoe ik koud word en stijf. Ik heb motors horen vertrekken, waarschijnlijk de deuren van de bus horen slaan en ook deze horen weg rijden. Dus ik denk dat het veilig is om nu uit mijn schuilplek te komen en naar binnen te gaan, want het is echt al een tijd stil.
Ik kom overeind en ga de schuur uit, ik loop met zware tegen zin het huis in. Waarschijnlijk met het idee dat ik daar Florian en Divany aantref en ik de ambulance moet bellen en dat moet uitleggen wat er gebeurd is. Maar als ik er binnen kom, sta ik versteend in de woonkamer.
Het is alsof er niks gebeurd is, wel zijn er donkere vlekken op de houten vloer, maar die zijn donker van het water en niet langer van het bloed. Het misselijkmakende aan dit beeld, is de hoeveelheid donkere vlekken en grote vlekken er op de vloer zitten. De twee honkbalknuppels staan netjes tegen de muur, naast de schouw.
Als ik het huis verder door loop, is het alsof er nooit iets is gebeurd. Het is opeens zo stil, zo vredig haast, dat is walgend om te zeggen. Want de grote vraag is wel, waar zijn ze? Hoe hebben ze dit zo snel opgeruimd? Maar ik kan geen spoor vinden van wat er gebeurd is.

Ik besluit richting de badkamer te gaan, een koude plas water in mijn gezicht helpt misschien. In de badkamer kijk ik vol walging naar mijn eigen gezicht, want waar Harry zijn hand zich om mijn keel gesloten heeft, zijn bloedafdrukken te zien. Ik heb het bloed van Florian op mijn gezicht, terwijl ik mijn eigen bloed nog in mijn nek heb. Waarom moet hij mij ook altijd bij mijn keel grijpen? Ook op mijn wang, waar zijn duim mijn wang geraakt heeft, zit een bloed veeg. Ik merk hoe mijn adem op hol slaat, ik heb wel eens vaker een paniek aanval gehad en dit begin lijkt er stevig op.
Ik besluit dat ik beter even wat kan gaan drinken en kalmeren, voor ik verdere stappen onderneem. Ik ga naar de badkamer uit en loop de hal in naar de keuken, waar ik tot mijn verbazing rook ruik. Als ik de deur open, blijf ik even staan. Daar zit Harry, nonchalant aan de keukentafel met een sigaret tussen zijn lippen. Hij kijkt niet op als ik binnen kom, maar hij blijft naar buiten staren door het raam.
Ik merk dat mijn ademhaling rustiger word, 'wtf?'

"Waar zijn Florian en Divany?" Ik zie hoe Harry een diepe hijs van zijn sigaret neemt en het vervolgens langzaam uit blaast, het is haast fascinerend om naar zijn gezichtsrekken te kijken als hij dit doet.
"Dat is niet iets waar jij je ooit nog zorgen om hoeft te maken, sweethart. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij jou niet meer lastig hoeft te vallen."

'Omg hij is dood...'

"Je hebt hem toch niet? Dat is niet wat je bedoelt met die woorden toch?" Pas nu kijk hij mij aan, hij draait zijn lichaam weg van het raam en lijkt geïrriteerd met mij.
"Waarom al die vragen? Ik heb je geholpen, Florian zal jou niet meer lastig vallen. Je kunt mij ook bedanken, omdat ik kwam opdagen."
Even voel ik mij weer een klein kind, door de manier hoe hij tegen mij praat. Maar langzaam veranderd dat kleine kind in een puber en dan voel ik een soort woede opborrelen.
"Je bedanken? Jij had hem kunnen wegjagen met alleen je aanwezigheid, maar ik heb geen idee wat je nu gedaan hebt, maar het kan nooit goed zijn! Dus zeg mij waar hij is, vertel mij wat je met Florian hebt gedaan!" Ik verhef mijn stem boos, terwijl ik op hem af loop.
Harry reageert meteen op mij, hij slaat met zijn vuist op tafel en gaat zo snel staan dat de stoel omvalt, waar hij net nog op zat. Hij duwt zijn sigaret uit op de tafel en loopt met grote passen op mij af.
"Waag het niet zo'n grote bek tegen mij te hebben, ik dacht dat ik je dat ondertussen wel afgeleerd had." Harry blaft naar mij terug, maar dit keer ben ik niet onder de indruk, sterker nog, het maakt mij bozer.

"Pardon? Afgeleerd? Ik ben geen hond!" Als hij denkt dat hij mij de vorige keer iets geleerd heeft, kan hij niet meer fout zitten.
"Jij denkt toch niet dat die paar tikken mij wat geleerd hebben? Het enige wat ze mij geleerd hebben is dat jij een smerige handtastelijke vent bent, want als jij denkt dat het normaal is wat je deed, heb je het goed mis!" Ik schreeuw naar hem, terwijl ik met een vinger naar hem wijs, woedend op zijn arrogante persoonlijkheid.


"Het enige wat jij bereikt hebt is dat ik je nog meer haat dan ik al deed, dus sodemieter nu op uit mijn huis!" Ik wijs richting de deur om deze woorden meer kracht bij te zetten, omdat de enige reactie die ik van hem krijg een schuine grijns is. Wat is hier zo grappig aan?
Dan zet hij een klein pasje naar voren, voor hij begint met praten. Terwijl hij praat, blijft hij heel langzaam op mij aflopen. Maar dit lijkt het juist alleen maar dreigender te maken, elke stap lijkt deze man groter en intimiderender te worden. Maar ik hou voet bij stuk, blijf herhalen waarom ik zo boos ben, zodat de angst niet de overhand neemt.
"Het laatste wat ik van jou zag was een gebroken meisje, omdat ik je te hard aanpakte. Je smeekte mij om te stoppen, terwijl de tranen over je wangen stroomde. Jij bent maar een zwak ding, je hebt de kracht niet het tegen mij op te nemen. Helemaal, omdat jij nu zelfs nog wil weten wat er met je ex gebeurd is. Als het aan hem lag, was je nu wormenvoer."

"Dat weet jij helemaal niet, sorry dat ik wel om mensen geef in tegenstelling tot jouw! Maar let maar eens op, ik trap je persoonlijk zelf mijn huis uit als je nu niet op rot!"

Ik zie hoe hij deze woorden in zich op neemt, hij speelt met zijn lip tussen zijn vingers. Zijn ogen op mij neer geslagen en een fronsende blik die weinig los laat van wat hij denkt. Ik zie hoe er rimpels ontstaan tussen zijn wenkbrauwen, als hij ze zo naar elkaar toe trekt. Hij zet zijn tanden in zijn onderlip, dan laat hij zijn lip los en maakt zijn lippen nat met zijn tong.

"Waar heb je leren vechten?" Ik kijk hem verbaast aan, dat is wat hij aan mij vraagt? Hij ziet mijn verbazing, wat de grijns om zijn lippen groter maakt. "Niemand is zo stom mij uit te dagen als ze nul ervaring hebben, Eloise."

'O.'

"Ik heb Jiujitsu gedaan, 4 jaar lang." Niet dat dit echt behulpzaam is, ik heb het gelukkig nooit hoeven toepassen, dus het ook al jaren niet gedaan. Maar het enige wat ik nu wil, is die grijns van zijn smoel vegen en hem mijn huis uit trappen.
Hij zuigt zijn lippen naar binnen en knikt, mompelt vervolgens, meer tegen zichzelf dan tegen mij, 'vandaar.'

'Vandaar wat?'

"Oké," ik zie dat hij zijn schouders rond draait en zijn voeten uit elkaar zet. "Laat maar eens iets zien dan, ik ben er van overtuigt dat je waardeloos bent." Ik voel de hitte in mij opwaaien, mijn lippen tuiten samen en ik kijk hem woedend aan. Waarom gaat hij er meteen vanuit dat ik waardeloos ben?
"Hou je vooral niet in Eloise, ik ben wel gewend aan een stootje."

Ik twijfel wat ik moet doen, moet ik dit gevecht aangaan? Ik heb altijd geleerd dat lengte en gewicht niks uit maakt, zolang ik mijn lichaam maar goed gebruik. Maar Harry is waarschijnlijk iemand die mij zo van de vloer veegt.
Maar welke keus heb ik anders? Terug krabbelen en daarbij toegeven dat ik een zwak ding ben?

'Nooit!'

Reacties (2)

  • Elix

    Just make out already...

    1 week geleden
  • LeLouisx3

    Kom op Elo, geef hem een mep met je lippen op die van hem 👩‍❤️‍💋‍👨

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen