Foto bij 12

Het moment dat ik ook mijn benen uit elkaar zet, komt er een tryomfelijke grijns op het gezicht van Harry. "Bring it on, bitch."
Deze woorden lijken al mijn onzekerheden weg te werken en ik storm op hem af, ik weet zijn arm te ontwijken om naar achteren te bewegen, maar dan krijg ik een stoot in mijn maag . Niet echt hard, maar genoeg om een 'oef' uit mijn mond te krijgen. Ik sla mijn ogen naar hem op, beetje verbaast.
"Je dacht toch niet, dat ik niet zal terug vechten? Ik sla geen vrouwen, ik bevecht ze wel. Jouw verantwoordelijkheid hoe jij hier uit komt, Honey."

'Hoe is dat verschillend? Vrouwen slaan of vrouwen bevechten?'

Dan laat ik een soort kreetje ontgaan, "Aye." Ik maak een schijnbeweging en trap hard tegen zijn linker scheen. Mijn arm schiet met mijn handpalm omhoog, keihard tegen de kin van Harry. Ik geloof dat ik zijn kaken hard op elkaar hoor klappen. Zijn hoofd vliegt naar achteren en ik maak van dit moment gebruik, want hij staan onstabiel op zijn benen. Mijn handen grijpen zijn shirt vast en ik duw hem nog meer uit balans en trap met mijn voet, zijn voeten onder hem vandaan.
Het moment dat Harry met zijn rug de grond raakt en een 'ah' geluidje maakt, opent hij zijn ogen en zie ik meer een soort beestige uitdrukking dan een menselijke.
Maar zijn ogen staan niet zwart, zoals ik ze zo vaak gezien heb. De glinstering erin laat zien, hoe veel plezier hij lijkt te hebben. Maar het is de manier hoe zijn pupillen mij aankijken, de manier hoe de lijnen om zijn ogen tekenen en hoe zijn wenkbrauwen een schaduw vormen. Terwijl hij opnieuw zijn lippen bevochtigd en zijn mond een beetje open laat.

"Je bent beter dan ik had verwacht, damn, dat is zo geil."

Ik knipper met mijn ogen, terwijl ik op hem neer kijk. Met een harde ruk aan mijn arm, trekt hij mij boven op hem. Hij draait ons om en ik lig spartelend onder hem, hij draait mij om op mijn buik en buigt mijn arm op mijn rug. Mijn gezicht schuurt hard over de houten vloer, ik voel hoe deze open scheurt. "Godver.." Dan duwt hij mijn arm hard omhoog en ik slaak een gilletje van schrik, bang dat hij doorzet en mijn arm uit mijn schouder draait.
Mijn hand slaat op de grond, wat mij altijd geleerd is als het teken dat je je grens hebt bereikt. Niet dat ik verwacht dat hij dit zal snappen o er iets mij zou doen, als hij het snapt, maar het is eerder een automatische handeling.
Maar hij laat mij los en gaat op zijn knieën voor mij zitten, terwijl hij een beetje hijgend naar mij staart.
"Tip baby, laat je nooit afleiden in een vecht." Ik besluit dat het het beste is om niet te reageren, want zijn stem leid mij inderdaad af.
Ik blijf even liggen, bang voor een uithaal. Maar deze komt niet en ik kom op mijn handen langzaam omhoog, terwijl ik mijn blik op Harry gevestigd heb. Ik zie dat zijn borst heen en weer gaat, hoe zijn krullen nog meer heen en weer springen dan anders. Maar het geen wat het meest op valt, is dat zijn wangen roze kleuren, opeens zijn niet zijn lippen het enige met kleur.

Zodra ik ook op mijn knieën zit, grijpt hij mijn shirt vast. Hij laat mij geen seconde echt bij komen, voor hij weer toeslaat. Instinctief doe ik het zelfde en zijn mijn tenen in de vloer en mijn knieën vast. Hij trekt mij naar hem toe, wat ik met alle macht tegen vecht. Maar de kracht in deze man is onvoorstelbaar, ik kijk hijgend naar zijn gezicht, dicht bij de mijne. Maar met een nog nette afstand, onze neuzen raken elkaar nog lang niet.
Dan zonder dat ik echt na denk, geef ik hem een kopstoot tegen zijn voorhoofd. 'Shit hey, dat doet pijn.' Mijn vuisten die zijn shirt vast hebben trekken hem omver en ik leg hem binnen 3 tellen in de houdgreep. Ik kijk hem aan, terwijl ik over hem heen hang en in zijn ogen staar. Dit moet de eerste keer zijn dat ik hem zo bekijk, over hem heen hangend en dicht bij, terwijl ik even de macht heb.
Maar lang heb ik niet om naar hem te kijken.
Ik hoor hem grinniken en ik weet dat dit foute boel is, met een kleine 'ahh' beland ik op mijn rug naast zijn benen en hij laat zijn lichaam op de mijne klappen.
Ik hap snakken naar adem, als hij dit doet. Hij legt zijn arm op mijn keel en duwt deze aan, mijn handen klauwen naar hem en ik kan knijpen, krabben en trappen met mijn voeten wat ik wil, maar hij heeft mij vast.
Hij lijkt geïrriteerd door mijn vechtlust en grijpt mijn pols van mijn arm die het verst komt en duwt deze naast mijn hoofd.

"Geef het op Eloise, ik heb je."

Maar ik heb nog 1 vrije hand, deze laat ik keihard in zijn rug komen. "Motherfucker!" Harry zijn kreet is luid en ik hoor dat ik hem dit keer echt goed geraakt heb. Mijn hand trek ik los uit ze zijne en ik weet mijzelf met moeite onder hem vandaan te krijgen, hijgend kom ik weer omhoog. Ik stap haastig naar achteren, terwijl ik mij klaar maak voor het volgende gevecht.
Als ook Harry omhoog komt, verstijf ik. Hij lijkt groter dan normaal, intimiderender en woest. Ik probeer hem te ontwijken en terug te slaan als hij dichterbij komt, maar hij slaat mijn handen zo weg.
Zijn hand sluit zich om mijn keel en hij tilt mij tegen de stenen muur van de keuken, "jij duivel, ik kan je wel wurgen." Hij blaft naar mij, terwijl zijn blik duidelijk laat zien dat dit ook echt zijn plan is. Maar ik ben niet van plan dat te laten gebeuren, ik haal opnieuw uit, vol naar zijn gezicht.
Ik raak hem hard tegen zijn neus, Harry laat mij los en ik beland op mijn voeten. Hij grijpt met zijn hand naar zijn neus en kijkt vervolgens verbaast naar het bloed op zijn hand, want ik heb hem een bloedneus geslagen.
Maar ik ben niet klaar voor wat er komt, want zijn vuist slaat hard in mijn gezicht. Ik voel hoe ik omver word geslagen naar de linkerkant en ik klap hard tegen de kast aan die er staat. Geschokt en vol pijn pak ik mijn gezicht vast, ik voel hoe mijn huid brand en steekt. Mijn wang begint te kloppen en met trillende vingers ga ik naar mijn wang. Ik voel hoe er bloed uit stroomt en ik kijkt trillend naar mijn vingers. Zijn ringen hebben mijn wang open gehaald, waarschijnlijk het doel van die dingen om zijn vingers.

"Fuck, fuck, i'm so sorry. Honey, dit was niet mijn bedoeling, fuck."

Ik richt mijn blik op naar hem, en ik storm op hem af. Ik heb totaal geen boodschap meer aan wie hij is of waar hij toe in staat is, ik zie rood! "Jij fucking klootzak, jij achterlijke debiel." Ik sla en schop waar ik hem maar kan raken op dit moment, maar hij vecht niet echt terug. Hij ontwijkt alleen maar af en toe een stoot of trap.

"Vecht terug, vecht terug! Waag het niet nu op te geven, vecht terug!"



Maar hij vecht niet terug, hij laat mij schreeuwen, tegen hem aan duwen en huilen. Totdat ik voel dat ik niet meer in staat ben dit te doen en ik blijf hijgend voor hem staan, met mijn hoofd gebogen. "Ik haat je," fluister ik richting zijn borstkas. "Dat weet ik en je hebt al het recht in de wereld, om mij te haten. Ik had je nooit zo mogen raken, ik ging te ver, veel te ver. Kijk naar je, ik, fuck."

Ik voel hoe zijn vingers onder mijn kin komen en ik krimp iets in elkaar, niet omdat dit pijn doet, meer omdat ik bang ben wat die vingers zouden kunnen doen. Maar hij doet niks en tilt alleen maar mijn gezicht omhoog, observeert blijkbaar de schade.
"Je werd een goede tegenstander en ik verloor het kleine beetje controle wat ik nog had, het spijt mij echt Eloise. We moeten je gezicht afkoelen en schoonmaken, heb je daarvoor iets hier?"
"Alleen een paar schoonmaakdoekjes en water, de rest nog niet. En ik weet wat ik moet doen, ik ben er voor opgeleid." Hij schud zijn hoofd en loopt naar het keukenblok, mijn snauw verder negerend.
"Waar zijn de schoonmaakdoekjes?" Ik besluit te gaan zitten en wijs met een trillende hand naar het onderste linkse kastje, waar Harry vervolgens een doek uit vist en deze nat maakt.
Ik zelf merk dat ik nog wat na schok en vooral in beslag word genomen door de pijn. Ik probeer mijn trillende handen te verbergen, als Harry aan komt zetten met een natte doek.
Maar als hij mijn gezicht wil schoonmaken, hou ik hem tegen. Ik wil niet dat hij mij helpt, even geleden probeerde ik hem nog mijn huis uit te werken. Nu wil hij mij helpen? Rot toch op...
Mijn boosheid komt weer een beetje naar boven en ik gris de doek uit zijn handen, "je kunt gaan, ik red het prima." Ik mopper naar hem toe terwijl ik mijn gezicht af dep met de doek, maar Harry verroerd zich niet en kijkt mij zonder enige emotie aan.

'Ik haat die blik.'

"Waarom ga je niet weg?" Ik krijg nog steeds geen antwoord, maar hij blijft naar mij staren.
Ik leg met trillende handen de doek op de tafel en kijk hem boos aan, "hou op met staren."
"Je komt met mij mee, ik kan je niet zo hier laten zitten. Je auto is gesloopt en je hebt geen betere keuze dan mij."
Ik sper mijn ogen met verontwaardiging open, "ik heb 100 betere keuzes dan met jou mee gaan. Ik ben niet gek, je zag zo net nog zwart voor je ogen."
Zijn wenkbrauwen trekken naar elkaar toe en hij knarst ongeduldig met zijn tanden, "het was geen verzoek."

Ik ga staan, om mijzelf groter te maken. Maar het moment dat ik dit doe, draait de wereld in een klap voor mijn ogen en lijken mijn benen pudding. Ik probeer hou vast te vinden, maar ik slaag er niet in en ik voel hoe Harry zijn handen mij vast grijpen. Ik voel hoe ze om mij heen krullen en mij tegen hem aandrukken voor stevigheid.
"Ik snap dat je mij haat, je een bloed hekel aan mij hebt, maar ik laat je verdomme niet zo achter."
Ik voel hoe hij mij weer op de stoel zet en de doek tegen mijn gezicht houdt, maar ik ben alweer in protest. "Dat zou anders goed in dat plan van je passen, het, ik martel je net zo lang, tot ik zelf mijn polsen door snij, is het niet?"

Ik schrik als hij mij met een ruk omhoog trekt en in een reflex, klamp ik mijzelf aan hem vast. Houvast vinden aan zijn gespierde boven armen, waar mijn handen klein bij lijken. Door deze ruwe handeling, laat mijn brein op nieuw de wereld spinnen namelijk.
Waarom lijken zijn handelingen altijd zo ondoordacht? Hij zette mij net een paar seconde geleden nog op een stoel en maakte hij zich zorgen om mijn gezicht.
"Je kunt dit vrijwillig doen of ik doe het hardhandig, jouw keuze. En ik heb nooit gezegd dat ik wil dat je je polsen doorsnijd." Ik weet zijn dreiging nog heel goed, zijn woorden, you're still a dead girl. Zou hij mij het leven niet zo zuur maken dat ik er zelf wel een einde aan zou maken?
Maar ook weet ik dat ik geen keuze heb, om tegen zijn wens van nu in te gaan. Helemaal niet omdat ik voel hoe de pijn in mijn hoofd steeds meer toe neemt. Ik denk als dit zo door gaat, je zeker weten scheel kan kijken van de hoofdpijn.
"Je hebt dat niet met zoveel woorden gezegd, maar je doelde er wel op! En ik ga niet met jou de straat op, terwijl jij er nog zo uitziet. Je gezicht zit onder het bloed, ook je shirt trouwens." Mijn tegenwerking is zachter en ik heb toch niet zo veel puf hiervoor meer, kan hij mij echt niet gewoon alleen laten? De boosheid die ik eerder nog voelde na het 'gevecht' is nu ver te zoeken, ik weet gewoon dat ik het van deze man niet kan winnen. Als ik er bijna ben, bijna denk dat ik hem aankan, gaat hij als een wervelstorm over mij heen en ben ik verward en uitgeblust. Ik voel hoe hij mij langzaam zachter vast pakt en mij met 1 hand vast houdt, terwijl hij met zijn lichaam langs mij buigt om de doek van tafel te pakken en ruw zijn gezicht ermee af te poetsen.
"Beter?"
Het boeit het duidelijk helemaal niks, of hij nu wel of niet bebloed over straat was gegaan. Maar mij boeit het wel wat en ik ben blij dat hij zich iets toonbaarder maakt dan hij eerder was. "Dus, nu ga je met mij mee, begrepen?" Ik zucht diep en knik, terwijl ik mijn hoofd laat zakken. Ik voel mij zo moe en ik weet dat ik echt geen energie heb hem tegen te gaan.


Ik knijp in de brug van mijn neus en doe even mijn ogen dicht, deze klap verdient hij echt wel terug. Ik voel hoe hij zijn arm om mijn heup sluit en mij langzaam het huis uit begeleid, richting, jawel, zijn motor.


Hij zet mij er tegen aan en keert terug naar binnen, ik wacht geduldig af, tot ik hem weer in de deuropening zie verschijnen.
Ik richt mijzelf op de zwarte contouren op de motor, het leren zitvlak, de handvatten tot aan de veren. Het is een gaaf ding en heel eerlijk? Harry past hier perfect op. Ik merk hoe mijn gedachtes een beeld vormen, van het monster op mijn veranda op de motor. Ik zie hem al in zijn spijkerbroek en losse zwarte shirt en afgetrapte witte Vans. Totaal niet verantwoordelijk gekleed op een motor rit, maar wel mega sexy.

'Ho stop! Deze gedachtes moeten vast wel door die klap komen, Jezus Eloise...'

"Doe je dat vaker, zo staren?" Ik trek mijn blik los van de motor en knik, zonder woorden te gebruiken. Hij loopt langzaam dichter naar mij toe, terwijl hij mij observeert. "Een scrambler he, ik had eigenlijk een Harley-Davidson verwacht." Ik hoor hem zacht grinniken, terwijl hij soepel zijn been over het zadel zwaait en gaat zitten. "Ik smijt niet met mijn geld, ondanks dat ik er belachelijk veel van heb. Hoe weet jij dat dit een Scrambler is?"
Ik pulk aan mijn onderlip, terwijl ik vertel over de motor van mijn vader. De motor die zelden de schuur uit gaat, maar die hem toch zeer dierbaar is en hoe hij toch overal komt op dat ding.
"Hij had een speciale gele helm voor mij en mijn broers en zus, als hij ons mee nam." Ik zie een kleine glimlach op Harry zijn gezicht verschijnen, terwijl hij aandachtig luistert. "Je verbaast mij elke keer weer, Eloise. Nou stap op, we hebben al te veel tijd verloren." Ik wil achterop gaan zitten, maar hij houdt mij tegen.
"Kom voor mij zitten, dan is de kick extra groot, zet je misschien even af van de pijn." Ik kijk verbaasd naar de ruimte op het zadel, "dat is niet legaal, we zouden daarvoor aangehouden kunnen worden." "Leef, kom verdomme zitten." Ik voel zijn ijzeren grip om mijn pols sluiten en hij trekt mij naar de motor toe en dwingt mij met zijn grip en ogen op de motor. Het moment dat ik zit en Harry over mij heen buigt en de motor brullend laat starten, voel ik mijn hart zakken. A ride with the Devil.

"A little bird told me, Eloise, dat je wil weten waar ik woon, daar ga je nu achter komen." Zijn woorden worden net niet overstemd door het gebrul van de motor en ik grijp het stuur stevig vast als hij nogmaals gas geeft waardoor het gebrul word opgewekt.
"Hoe? Hoe weet jij dat?" Ik hoor een harde lach, over het geluid van de motor heen komen. "O Honey, niemand komt iets van mij te weten, zonder dat ik daar vanaf weet. In jou geval was het iets positiefs, ik heb ervoor gezorgd dat je niet werd afgezet door die gluiperd. Maar dit onderwerp haal ik straks nog een keer aan, hier zijn we nog niet klaar mee. Want ik hou er niet van, dat er naar informatie over mij gezocht word."
Dan geeft hij echt gas en stof en vuil vliegt omhoog als de banden het pad over gaan naar de weg.
Ik grijp het stuur zo hard vast dat mijn vuisten wit zien, maar ik durf niet los te laten. De wind slaat in mijn gezicht en de omgeving vliegt voorbij. Het duurt even voor ik het evenwicht patroon door heb en ik beweeg mee met de Motor en Harry door de bochten, ik durf eindelijk mijn schouders te laten zakken en ik vind dit stiekem best fijn. Voorop zitten is heel iets anders dan achterop, nu is de wind veel meer aanwezig. Nu ik wat relaxter op de motor zit, beginnen mijn gedachtes weer te werken en vraag ik mij toch echt af, hoe Harry wist dat ik zijn gegevens wilde? Weet hij dan dat ik wilde uitzoeken wie hij was?

'O nee, was daarom Mason zijn gezicht zo toegetakeld?'

Ik zie opeens Mason zijn gezicht voor mij en hoor Harry zijn woorden echoën in mijn hoofd, 'ik heb er voor gezorgd dat je niet werd afgezet door die gluiperd.' Hij moet dat gedaan hebben, dat kan toch niet anders?
Ik kijk naar zijn handen naast die van mij aan het stuur, zijn vuisten liggen open en er zitten korsten op zijn handen. Het is over duidelijk dat Harry vaker vecht, aan de korsten en littekens te zijn tussen de ringen. Ik zie hoe zijn zwarte nagellak van zijn duim een beetje af bladert en deze nagel iets te kort is, hij bijt er ongetwijfeld op. Maar meer kan ik niet zien, want gelukkig houden zijn handen het stuur ook goed vast.
Wat zou hij toch gedaan hebben met Florian? Ik moet hier toch echt achter zien te komen, want ik vergeef het mijzelf nooit als er iets met hem gebeurd, ook al haat ik hem nog zo.
Als ik mijn blik weer naar voren richt, zie ik hoe wij uit komen in een drukkere straat in London zelf. Ik ben verbaast dat we hier nu zijn, hoelang rijden we al? Maar met deze snelheid en het feit dat ik net op de grens van London woon, is het niet heel erg verbazend.
Dan mindert Harry snelheid en hij rijd het terrein op van een auto garage, waar hij de motor parkeert voor de deur en ik voel hoe hij de motor op de standaard zet voor hij afstapt.

"Home sweet home, baby."




Reacties (2)

  • Elix

    That took a turn..

    3 weken geleden
  • LeLouisx3

    Oooh yeaaaaah!!!! *doet een vreugdedansje*
    En nu even lezen

    1 maand geleden
    • LeLouisx3

      I'm confused! Wat is er met Harry aan de hand? Waarom is hij soms zo giftig? Beetje last van zijn gevoelens, right?

      Bij het gevecht dacht ik echt *kus haar dan*

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen