Pubert is nergens te vinden. Als Samuel naar hem vraagt, zegt Robert dat hij een koffiedutje doet, wat dat ook mag zijn. Veel tijd heeft hij niet om er over na te denken, omdat Valentina hem meeneemt naar de eettafel, terwijl Robert en Naeve naar een andere ruimte verdwijnen. Valentina’s blik is serieus, haar ogen samengeknepen.

“Je weet wat je te doen staat,” zegt ze. “Je bent een controversieel figuur. Voor je een woord zegt in je interview, hebben grote groepen mensen al besloten wat ze van je vinden. Mensen kijken naar je, en zien hun asociale buurman, dat kind wat op school altijd door de klas schreeuwde, de collega die zijn werk altijd afraffelt. Het is niet eerlijk maar het is hoe het is. En aangezien je de charme niet hebt om het hele publiek in drie minuten van je goede karakter te overtuigen, heb je niet veel opties.”

Samuel knikt. Het blad van de tafel is de enige veilige plek voor zijn ogen. Hij voelt zich de grootste idioot van Panem, met zijn ideeën van—rondhangen met Pubert, alsof dit niet de belangrijkste periode van zijn leven is. Zenuwen voor zijn interview, zijn laatste kans om iets van hemzelf te laten zien voor de arena, groeien vanuit zijn maag omhoog en ontluiken in verstikkende bladeren in zijn keel. Hij kucht, probeert te praten, kucht nog een keer. “Niet nul. Weinig opties, ja, maar ze zijn er.”

“Inderdaad. Dat is de goede instelling, je moet er de geest niet aan te geven.” Samuel kijkt vanonder één wenkbrauw naar Valentina, en ziet hoe ze voorzichtig glimlacht. “Kijk maar naar mij. Tijdens mijn interviews hadden alle tijdschriften het erover dat mijn lichaam niet modieus is. Mijn schouders waren te breed, mijn dijbenen te dik, mijn handen te mannelijk. En weet je wat?” Valentina recht haar schouders. “Die eigenschappen hebben me alleen maar geholpen om te winnen.”

Voor het eerst sinds hij een eeuwigheid geleden in District 2 in de trein stapte, kijkt Samuel naar Valentina. Haar gestalte is stevig en breed. Nu, ruim tien jaar na haar overwinning, heeft ze een laag vet die spreekt van een ontspannen leven. Maar hij kan haar zonder veel moeite inbeelden als achttienjarige, een schild op haar arm en haar hielen in de grond gegraven, sterker dan alle andere tributen en ze weet het. Zelfs Aderyn en haar perfecte bliksemsnelle zwaardstoten zouden niks tegen die Valentina kunnen beginnen.

Samuel tilt zijn kin op en kijkt zijn mentor in haar ogen. “Je bent een waardige winnares,” zegt hij. “Het spijt me dat ik je nooit in actie heb kunnen zien.”

“Als je wint, heb je tijd zat. Geloof me. Ik was klaar met de zegetoer, de honderden interviews, eindelijk weer thuis, en voor ik het wist verveelde ik me te pletter.” Valentina haalt haar schouders op en veegt haar pony van haar voorhoofd. “Maar genoeg over mij. Wat was het, dat forum, TributesDaily. Herinner me, wat was er mis met hun artikel?”

“De bron is Naeves broer,” zegt Samuel. Wat klinkt het simpel als hij het zo zegt. De gedachte komt in hem op dat hij kan toegeven dat Ethan en hij een jarenlange vriendschap achter de rug hebben, en dat elk woord in dat artikel waar is. Valentina is zijn mentor, ze moet hem helpen, en dat kan ze het beste als ze alle informatie heeft. Hij denkt aan hun gedeelde verleden, hij stelt zich Ethans verraden gezicht voor tijdens het afscheid en probeert het onder woorden te brengen. “Maar niet alles wat hij zei is gelogen.”

“Ik twijfel er niet aan,” zegt Valentina geruststellend, “maar dat doet er niet toe. Het punt is dat mensen hun mening baseren op jou, in plaats van de woorden van een enkele andere. Als ze besluiten dat alles wat er in dat artikel staat toch waar is, is dat hun recht. Dan heb je ze in ieder geval een kans gegeven.”

En is dat niet alles wat hij wil horen? Zijn verleden doet er niet toe. De Hongerspelen zijn het belangrijkste wat hij ooit zal doen, de rest is achtergrondruis. Samuel weet dat hij dat geloofde, toen hij zich aanbood bij de boete, maar dat was voor hij hier binnen drie dagen meer fouten had gemaakt dan in District 2 in de afgelopen drie jaar. Het idee dat hij zelf binnen een paar dagen aan honderdduizenden mensen moet bewijzen wat hij waard is lijkt onmogelijk.

"En de rest van mijn interview?" vraagt hij. "Ik ga geen drie hele minuten praten over hoe een internetartikel het fout heeft."

"Nee, natuurlijk niet." Valentina vouwt haar handen in elkaar. "Caesar stelt sowieso een vraag waarbij je over je moeder kan beginnen. Grijp die kans aan. Of doe bewust mysterieus. Laat het publiek niet denken dat je te dom bent om die link te leggen."

"Moet lukken." Hij kan zich talloze keren indenken dat zijn vader eindeloze complimenten heeft gericht op zijn moeder. De woorden moeten op de binnenkant van zijn schedel gegrift staan. In zijn slaap met twee handen achter zijn rug kan hij zijn hele interview en de tien erna volpraten. "Moet ik noemen dat ik de rest van de Beroeps, je weet wel, ditch? Weet iedereen dat al?"

Valentina krijgt een nadenkende blik in haar ogen. "Het is een open geheim, natuurlijk. Als je het noemt kom je zelfverzekerd over, of misschien juist overmoedig, mhm. Je bondgenootschap met Florian is minder bekend. Florian zelf heeft nog niet veel aandacht getrokken, al heeft zijn cijfer gisteren geholpen. Het ligt eraan hoeveel aandacht jullie willen, en hoeveel aandacht jullie in de arena zelf gaan trekken."

"Niet al te veel," zegt Samuel, "We proberen zo lang mogelijk overleven. Na het bloedbad laten we de rest het onderling zo veel mogelijk uitvechten." Zijn gedachten gaan naar de privésessies, en de gevulde wijnglazen van de spelmakers. Als zij, de mensen met verstand van zaken, het niet op kunnen brengen om bij elk district op te letten, hoe zit het dan met de gemiddelde sponsor? "Ik zal het hem vragen, wat hij vindt."

"Maak hem wel duidelijk dat hij niet over jou praat tijdens zijn interview. Dan lijkt hij afhankelijk van de Beroeps die hem een bondgenootschap gunt." Valentina zucht. "En dan zijn er nog wat praktische dingen."

In de daaropvolgende twee uur, krijgt Samuel in minuscuul detail te horen wanneer hij wel of niet in de camera moet kijken, met welke gezichtsuitdrukking, en voor hoe lang. Valentina heeft een plaatje van een ronde stoel die tijdens het interview gebruikt gaat worden, en een lange waslijst aan zithoudingen die hij niet aan moet nemen. Aan het eind van de ochtend kan hij alleen met moeite Valentina's precieze advies over de inhoud van het interview herhalen.

Lunch is stil, bijna vreedzaam. Naeve houdt haar mening voor haarzelf, en maakt vooral oogcontact met haar bord. Samuel leunt zijn hoofd tegen zijn hand en probeert zoveel mogelijk voedsel naar binnen te krijgen. De rijke smaken zijn in grote hoeveelheden steeds minder prettig.

Aan het einde van de maaltijd loopt Pubert luid gapend de kamer in. Hij praat vrolijk over zijn groene smoothie, en de groeiende populariteit van duizend-calorie groente-smoothies met extra vezels en proteïne. De gezondheidsvoordelen zijn ongelooflijk, maar aan Puberts gezicht te zien moet je van de smaak leren houden.

Laat in de middag arriveert het team wat Samuel voor de parade heeft ‘voorbereid’, samen met dat van Naeve op de verdieping. Wat volgt is een uitgebreide inspectie, en een interne discussie of de twee donkere haren tussen Samuels wenkbrauwen wel of niet weg geharst moeten worden. Zonder zijn inbreng besluiten ze dat Samuels gezicht acceptabel is, tot zijn opluchting. Wel is het nodig dat ze zijn nagels bijvijlen—blijkbaar moet dat minstens elke drie dagen, als je ze goed bij wil houden. Samuel denkt aan Puberts constant verkleurende regenboognagels met ontzag.

Die avond heeft Naeve haar tong teruggevonden, maar aangezien haar irritatie is gericht op haar team en stylist, kiest Samuel ervoor om het te negeren. Terwijl de klok verder tikt, en Valentina hem opnieuw quizt op hoe hij zijn interview gaat indelen, is het interview als een van achter naderende vijand. Hij loopt de coulissen in, een paar minuten voor Aderyns interview, en ziet voor hem hoe hij zich omdraait, een wapen in zijn handen gesmeed door de plannen van de ochtend.

Hij scant de al aanwezige tributen, zoekend naar Florians blonde hoofd. In zijn achterhoofd rest de vraag hoe de avond er uit gaat zien. Vallen zijn woorden uiteen in scherven als een zwak verroest zwaard, of klieft hij in een aantal doelgerichte halen door de oppositie heen. Zijn enige hoop is dat hij vannacht niks heeft om wakker over te liggen.

Reacties (3)

  • Duendes

    Mensen kijken naar je, en zien hun asociale buurman, dat kind wat op school altijd door de klas schreeuwde, de collega die zijn werk altijd afraffelt. Het is niet eerlijk maar het is hoe het is. En aangezien je de charme niet hebt om het hele publiek in drie minuten van je goede karakter te overtuigen, heb je niet veel opties.

    Dat is ehhhh erg direct OEF like kinda valid want zo werkt het ook gewoon oprechr wel maar YIKES

    Hij voelt zich de grootste idioot van Panem, met zijn ideeën van—rondhangen met Pubert, alsof dit niet de belangrijkste periode van zijn leven is.

    Awhhh arme jongen gosh maar vriendschap is ook belangrijk, Sammy, je hebt Pubert als BFF nodig man geloof me its okay

    De Hongerspelen zijn het belangrijkste wat hij ooit zal doen, de rest is achtergrondruis. Samuel weet dat hij dat geloofde, toen hij zich aanbood bij de boete, maar dat was voor hij hier binnen drie dagen meer fouten had gemaakt dan in District 2 in de afgelopen drie jaar.

    DE CHARACTER DEVELOPMENT HIER MAN LOVE THIS

    Zijn enige hoop is dat hij vannacht niks heeft om wakker over te liggen.

    Samuel is een simpele jongen, hij vraagt niet zoveel, alleen gewoon een nachtje slaap maar ehhh niks om wakker over te liggen is best een hoopvol idee in de laatste nacht voor de Spelen gaan beginnen oeps

    1 week geleden
    • Incidium

      Samuel en Pubert zijn sws BFF's en ik houd van ze.
      Samuel wil graag één (1) dag zonder problemen, vernederende momenten, of rotopmerkingen van Adey of Chris. Chris is iig te druk met zijn eigen problemen om Samuel lastig te vallen. Verder garandeer ik niks...

      6 dagen geleden
  • Megaeraaa

    dat hij een koffiedutje doet
    Dat klinkt zo gezellig!!

    Je bent een waardige winnares
    inderdaad

    Hij kan zich talloze keren indenken dat zijn vader eindeloze complimenten heeft gericht op zijn moeder
    klinkt als een geweldige vader:S

    1 week geleden
  • Samanthablaze

    Valentina is cool, love her

    Hij praat vrolijk over zijn groene smoothie
    Oh no het is besmettelijk

    Zijn enige hoop is dat hij vannacht niks heeft om wakker over te liggen.
    *kijkt naar eigen notities met hoe hectisch de interviews zijn* Oh. Rip

    1 week geleden
    • Incidium

      besmettelijke gezonde smoothies? klinkt als een horror au haha
      Ja de interviews zijn uh dramatisch. Ik heb de helft al geschreven dus hopelijk komt sat hoofdstuk er snel?

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Oehh ik kan niet wachten. Ben benieuwd hoe lang Samuel het uithoudt met al die drama queens. Ik kan me goed voorstellen dat hij geen zin heeft om alles te bekijken

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen