De roden pupillen van Raven gleden over het stuk perkament wat ze zojuist uit de envelop had gehaald. Velmik, de Dragonborn naast haar deed geen eens moeite om de brief mee te lezen. Hij wist dat Raven het belangrijkste wel met hem zou delen. Voor nu waarborgde hij de veiligheid van zijn compagnon. Hij vertrouwde deze boodschapper helemaal niet. Het liefst had hij deze persoon bij zijn kraag gepakt, zijn capuchon van zijn hoofd gerukt en hem onder dwang vragen gesteld. Helaas keurde Raven deze manier van informatie winnen af, mits de informatie niet op een andere manier gewonnen kon worden.
"Ik voel me vereerd dat je meester mij om hulp vraagt," doorbrak Raven de stilte, terwijl ze het stuk perkament opvouwde en terug in de envelop stopte. "maar ik heb zo nog mijn vragen. Beschik jij over voldoende informatie om die te beantwoorden?" ze staarde de persoon met een serieuze blik aan, maar doordat ze zijn gezicht niet zag wist ze ook niet of hij wel die van haar zag.
"Mijn meester zal al u vragen beantwoorden. Ik raad u beide aan om bij het zien van de eerste zonnestralen te vertrekken in de richting van Svalich Woods. Het is immers niet verantwoord om door het bos te zwerven in het donker." Het figuur liet een overduidelijk schrikreactie zien, toen Velmik moest lachen om de woorden van de persoon.
"Ik zie dat u wel lacht, maar geloof me.… het bos rondom Barovia is een akelige plek. Neem bij de centrale kruising, u zal deze herkennen door de oude treurwilg, de rechterafslag en volg deze route. Na verloop van tijd zult u uitkomen bij mijn meester. Hij zal op u wachten." De persoon stond om en Velmik keek vragend naar Raven. Waar bleef haar signaal om deze persoon tegen te houden en eens grondig te verhoren, maar Raven liet haar ogen door het publiek glijden.

Ze zag hoe de Bard haar laatste noot aansloeg en haar optreden afsloot met een elegante buiging. Tijdens het optreden hadden enkele bargasten al wat zilver- en goudstukken voor haar voeten neergelegd, maar klaarblijkelijk vond ze dat niet voldoende. Met een lege geldbuidel liep ze langs de mannen die met smacht naar haar geluisterd hadden en troggelde zo nog meer geld af bij hen.
"Velmik, houd alsjeblieft je ogen goed op onze spullen gericht. Er is een dief aanwezig hier." Raven nam een slok van haar drankje, terwijl ze een Halfling goed in de gaten hield. Met een klein mesje bewoog hij door de menigte heen en sneed hij een gat in de geldbuidels van enkele personen. Velmik had nu ook zicht gekregen op de kleine dief en greep zijn zwaard al beet, maar Raven gebaarde hem om te blijven zitten. Stilletjes keek het tweetal toe en zagen ze hoe de Halfling het gezelschap opzocht van de Bard aan een afgelegen tafel. Vol trots leken de twee hun opbrengst van deze avond te tellen.

"Er wordt gesproken over een dodelijk kwaad in deze brief Velmik. Ik heb alle vertrouwen in je, maar wat hulp kunnen we zeker wel gebruiken. Al is het maar iets van lokaas." De zwarte geklede dame liet haar ogen richting de Dragonborn naast haar glijden.
"En je verwacht dat er mensen zijn die ons willen helpen?" lachte Velmik, waarna hij zijn beker aan zijn mond zette en het overige bier in één tuig leegdronk.
"Niet vrijwillig nee, maar als ze moeten kiezen tussen hun rijkdom of een enkeltje naar de gevangenis is de keuze denk ik wel snel gemaakt."
Een gemene grijns verscheen op het gezicht van Raven en Velmik wist direct wat haar plan was. Samen stonden ze op en liepen ze in de richting van de Bard en de Halfling, die nog altijd hun geld leken te tellen. Ze leken geen oog te hebben voor de omgeving. De Halfling schrok dan ook hevig toen Velmik naast hem plaatsnam en zijn zwaard tegen de tafel aan liet rusten. De Halfling gaf een angstige en ongemakkelijke lach en was duidelijk onder de indruk van de intimidatie van de Dragonborn, ondanks dat deze nog niks had gezegd.
"Dat was een prachtig optreden van je, Darling." klonk de stem van Raven, die plaats nam naast de jongedame met de rode lokken. De jongedame knikte dankbaar, terwijl ze achterdochtig van Velmik naar Raven keek.
"Kunnen we jullie helpen? We zijn nogal druk bezig." sprak ze op een zachte toon naar de vrouw naast haar.
Raven wilde net spreken, toen Velmik haar voor was en direct aangaf dat ze hadden gezien hoe ze hadden samengewerkt om extra geld af te troggelen van de dronken mensen in de bar. De geïrriteerde blik van Raven negeerde Velmik, want hij wist dat zij het op een andere manier had willen brengen.
"Luister," sprak Velmik op een dreigende toon. "of jullie gaan met ons mee richting Barovia of we vragen aan enkele mensen hier of ze misschien hun geld kwijt zijn."
De manier van Velmik had overduidelijk succes, want zowel de jongedame als de Halfling stemde ermee in om mee te gaan naar Barovia.

"Loraine, doe we er wel wijs aan om mee te gaan naar Barovia?" vroeg de Halfling aan de Bard.
"Alles is beter dan dagen door te brengen in een gevangenis en deze opbrengst gaan we niet afstaan Zalric," antwoordde Loraine.
"Maar Loraine," stammelde Zalric. "Barovia, is dat niet dat land waar je over zong met de mist enzovoort?"
"Dat zijn maar verhalen Zal en je weet dat ik van overdrijven houd."

Loraine en Zalric hadden geen andere keus dan Raven en Velmik te vergezellen met hun tocht richting Barovia, maar Raven was nog altijd niet tevreden met haar gezelschap. Die avond deelde de groep één kamer boven de bar. Raven vertrouwde Loraine en Zalric niet. Al was haar onderbuikgevoel bij Zalric erger dan bij Loraine. Ze had het idee dat het tweetal een vluchtpoging zou ondernemen als ze een aparte kamer hadden gekregen, dus hield zij eerst de wacht en wisselde Velmik haar vervolgens af.
"A zilverpiece for your thoughts," sprak Velmik.
Raven keek even verbaasd op en besefte niet dat er al zoveel tijd voorbij was gegaan.
"Ik heb zo mijn twijfel over deze klus. Ik wil er niet onvoorbereid op ingaan, maar met deze informatie kan ik me nergens op voorbereiden. Er wordt over een sterke duistere kracht gesproken en meer niet..."
"Je moet me niet in de reden vallen, maar wat dacht je ervan om een lichtpuntje mee te nemen naar deze duistere kracht." De blik die volgde vanuit de kant van Raven had Velmik dan ook direct verwacht. Als blikken hadden kunnen doden lag hij hier op de grond.
"Ik denk er niet aan om haar mee te vragen..." fluisterde Raven op een kwade toon.
"Zet je egoïsme nu eens aan de kant en accepteer haar hulp. Dayella is iemand die we kunnen gebruiken en ook daadwerkelijk wat aan kunnen hebben."
Raven slaakte een diepe zucht en haalde uit haar tas een medaillon wat de vorm had van een zon. "Prima, ik vraag haar om hulp."



Reacties (1)

  • Incidium

    je weet dat ik van overdrijven houd
    een ware bard:D
    Als ik het zo hoor weten de mensen wel vaag wat Barovia is, en waar ze voor op moeten passen. Dat kan een voordeel zijn

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen