Luxuria: onkuisheid, lust

Ik aarzelde heel even, voordat ik de roestige deurklink van het schuurtje naar beneden duwde en de deur open zwaaide. Daar stond hij, vastgebonden aan een ladder, die op zijn beurt stevig aan de muur hing. Het was mijn baas, Ed. Eigenlijk was hij zo goed als mijn ex-baas, aangezien het niet lang zou duren voordat mijn ontslag officieel gemaakt zou worden. Hij was de man die mij het leven zuur had gemaakt, die mij alles wat me dierbaar was had willen afnemen. En nu zou hij er voor boeten.

Ik heb al heel lang het gevoel dat ik anders ben. Ik… heb lief op een andere manier dan de meeste mensen. Ik kijk niet naar de vrouwen waar de meeste mannen van mijn leeftijd naar kijken. Soms voel ik me als een alien onder de mensen. Ik heb altijd een masker op, ik speel altijd een rol. Als ik over straat loop, bedenk ik me wat voor normale levens de voorbijgangers leiden, en dan beeld ik me in wat ze van me zouden denken als ze mijn geheim wisten. Eén keer, slechts eens heb ik het gewaagd om mezelf aan iemand bloot te stellen. Hij was een goede vriend van me, een maat die aan dezelfde studie volgde. We kenden elkaar al lang, en konden het goed met elkaar vinden. Op een dag toen we aan het gamen waren op zijn kamer, had ik het eruit geflapt. Ik had hem verteld op wat voor manier ik anders was. Ik kan zijn woorden tot op de dag van vandaag nog in mijn hoofd horen galmen. Ik was onnatuurlijk, ik was verkeerd, ik was gevaarlijk, ik hoorde opgesloten te worden, ik hoorde dood gemaakt te worden, ik hoorde niet te bestaan. Ik was ziek in mijn hoofd. Ik was nog nooit intiem met iemand geweest, had nog nooit iemand kunnen vinden om mijn eerste kus mee te hebben, maar toch had hij me op een gewelddadige manier verteld dat ik niet meer welkom was in zijn leven. Hij wilde me niet meer bij hem, of zijn familie, in de buurt hebben. Ik betwijfelde of ik ooit iemand zou vinden die me wel zou begrijpen, dus heb ik het maar nooit meer gewaagd. Dus, ik besloot een afgezonderd leven vol geheimen te leven. Ik ben een vreemdeling onder mijn dierbaren, mijn gezicht is een masker geworden dat weet hoe het moet reageren op bepaalde situaties en stimuli, maar ik ben niet oprecht. Ik draag een metaforische rugzak met stenen met me mee waar ik ook ga, wanneer ik mijn geheim met me meezeul. Mijn vrouw, en het kind dat ik opkomst is, zijn als decor om mijn toneelspel geloofwaardiger te maken. Ik houd van ze, en ik weet niet wat ik aan zou moeten zonder ze, maar het is niet oprecht genoeg, het is niet de liefde die een normale man aan zijn vrouw hoort te geven.

Maar, afgelopen week ging alles fout, en nu riskeerde ik alles te verliezen als de waarheid van mijn aard naar buiten zal komen. Er waren dingen gebeurd die misschien niet op dat moment hadden moeten gebeuren toen ik iemand waarmee ik werkte naar mijn kantoortje had geroepen. Dingen leken even zo natuurlijk tussen ons, en ik had me niet meer in kunnen houden. We waren net aan het zoenen toen mijn baas binnenkwam. De kleingeestige verschrikking was zo verafschuwd geweest dat ik de aankomende dagen niet meer naar het werk mocht komen. Alleen omdat ik anders was, dreigde hij me nu niet alleen te ontslaan, maar ook om wat er gebeurd was aan mijn vrouw en familie te vertellen. Ik zou mijn baan waar ik zo om gaf kwijtraken, mijn huwelijk, mijn ongeboren kind, mijn familie, mijn vrienden, alles wat me dierbaar was. Alleen omdat die lul me per ongeluk betrapt had. Ik had het hem niet eens bewust verteld zoals die vriend tien jaar geleden. Ik was er niet klaar voor geweest, maar de omstandigheden hadden me genaaid, en nu in het nauw gedreven. Na me jarenlang als een monster hebben gevoeld, wetende dat er niemand in mijn omgeving was die me zou accepteren, en daarom er niemand was aan wie ik mijn ware zelf kon laten zien, bij wie ik mezelf kon zijn, was mijn ergste nachtmerrie nu uitgekomen. Alleen omdat ik anders was. Ik had niks verkeerd gedaan. Ik kon er zelf ook niks aan doen.

Wanhoop. Het was wanhoop geweest die me in deze situatie had gedwongen. Als ik een andere keuze had gehad, had ik die gekozen. Als er een weg uit was geweest, dan had ik die genomen. Hij verdiende het om te moeten boeten voor wat hij me aan had gedaan, wat hij me aan zou kunnen doen. Ik was een onschuldige man met een zwangere vrouw die zijn best deed om zijn rol in de maatschappij te vervullen. Ik was anders, maar ik kon er niks aan doen. Misschien als ik ergens anders op de wereld was geboren, had ik mensen kunnen vinden die mij wel konden accepteren. Ik was onschuldig, maar de wereld had zich als nog tegen mij gekeerd. Híj had ervoor gekozen om mijn te blackmailen. Híj had ervoor gekozen om zo kleingeestig te zijn. Ed had fout gezeten, had er bewust voor gekozen om mij te kwellen, en nu zou hij de prijs ervoor betalen.
Dat was wat ik mezelf steeds vertelde terwijl ik mijn koffertje opende, en er een aardappelschilmesje uithaalde. Er lag ook een keukenmes in het koffertje, een broodmes, een tang, en een hamer.
Ed keek me met een ondoorgrondelijke blik aan. Ik kon niet raden wat hij dacht, maar het zal vast niks positiefs zijn. Op een onderbroek na was hij naakt. Ik had een doek in zijn mond gestopt, zodat hij niet kon praten. Of schreeuwen.

Mijn handen trilden en mijn hart bonkte in mijn keel toen ik de eerste druppels bloed tevoorschijn liet komen door de punt van het aardappelschilmesje in Eds bovenarm te zetten, hard te duwen zodat het door zijn huid brak, en een lijn omlaag te trekken. Zijn geschreeuw en gegrom werd gedempt door de doek. Zelfs al was het luider geweest, was dit schuurtje diep in de grote achtertuin van ons vrijstaande huis, en zou niemand hem kunnen horen. Mijn vrouw was voor twee weken op vakantie aan de andere kant van het land om haar familie te bezoeken. Eds arm schokte en trilde, maar was stevig vastgebonden en kon zichzelf niet uit mijn bereik bewegen. Ik trok nog een snee, en het rode bloed vloeide over zijn huid en over mijn handen. Het was een sterk contrast met zijn bleke huid in het witte licht van de tl-buis. Bij de eerste snee was ik terughoudend geweest, met de gedachte dat ik nog terug kon in mijn achterhoofd. Maar die optie was nu uitgesloten, en alle emoties die ik zo lang had moeten onderdrukken kwamen omhoog. Gevoelens van afkeer naar mezelf, en naar de bekrompenheid van anderen, gevoelens van afwijzing, eenzaamheid, en diepgaande, snijdende pijn. Ik zou hem die pijn ook moeten laten voelen. Hij moest weten wat hij, en de rest van de wereld, mij- en zovelen net als ik, die hun ware aard verborgen houden uit angst om afgewezen te worden- aan hadden gedaan.
De adrenaline en woede gierde door mijn lijf. Ik kon Ed bijna niet aankijken, zo verafschuwde ik hem. Al waren er een hoop dingen die ik tegen hem wilde zeggen, hem duidelijk wilde maken, zei ik niks. Ik dwong mezelf hem toch aan te kijken toen ik nog een snee kraste in zijn arm. Ik wilde zien hoe hij pijnleed, hoe hij mij haatte voor wat ik deed op dezelfde manier dat ik hem haatte voor wat hij mij aandeed. Zijn borst ging heftig op en neer, zweet gleed over zijn bleke, vieze lijf. Zijn ogen begonnen een krankzinnige blik te krijgen wanneer hij het waagde me aan te kijken. Maar, voor het grootste gedeelte hield hij zijn ogen stijf dichtgeknepen terwijl ik nu het mes agressiever in zijn benen begon te steken. Er lag nu een aardig plasje bloed bij zijn harige voeten.
Hoe langer ik doorging met hem te martelen, hoe meer onderdrukte gevoelens omhoog kwamen, hoe kwader ik werd. Het maakte me bijna net zo krankzinnig als hem. Ik had niet eens door dat er tranen van woede en afkeer over mijn wangen dropen.
Mijn borst ging ook hevig op en neer van mijn ingespannen ademhaling, toen ik het keukenmes pakte, en bij zijn natte voeten neerstreek.
Ondanks mijn krankzinnige woede, mijn misselijkmakende haat en afkeer en angst, moest ik even diep ademhalen voordat ik mezelf zo ver kon krijgen om het mes zo hard mogelijk op zijn linker kleine teen neer te drukken. Hij krijste het uit van pijn, en kronkelde als een losgeslagen vis op het droge, totdat ik zijn teen er volledig af had gehakt. Ik had een paar keer met mijn volle gewicht hard op het mes moeten drukken voordat het door het bot heen was gekomen, en daarna ging het in één keer. De laatste zenuwen en draadjes huid knapten toen ik het compleet van zijn voet af rukte, en met een sadistische grijns voor zijn gezicht hield.
Mijn gelaat vertrok van woede toen ik zag dat Ed flauw was gevallen. Ik sloeg hem hard in het gezicht, en hij bewoog zijn wenkbrauwen even, maar werd niet wakker. Ik vulde een glas water bij het kraantje waar we de tuinslang normaalgesproken aan vastmaakten, en liet het water met glas en al op Eds hoofd vallen. Het broze glas sprong in scherven, en liet sneeën achter. De klap en het water hadden Ed weer bij zinnen gebracht, maar hij was nog bleker dan eerst, en er was een wazige blik in zijn ogen.
Ik vertikte het om het nu al voor hem te beëindigen. Ik was nog maar net begonnen.

De stank van Eds bloed maakte me na een tijdje misselijk. Uiteindelijk werd het ondraagbaar, en ik kotste aan Eds voeten, die nu allebei hun kleine teen misten. Hij was nog steeds maar half bewust, maar hij reageerde nog steeds heftig op de pijn, en dat was genoeg voor mij. Ik wilde geen tijd verspillen aan hem volledig bij zinnen te proberen te brengen. Alsof hij ooit volledig bij zinnen was geweest…
Nu ik mezelf toch van mijn maaginhoud had geloosd, besloot ik mijn blaas ook maar te legen. Ik piste bewust tegen de wonden op Eds bovenbeen, en keek hoe zijn spieren krampachtig samentrokken. Al had ik geen idee wat urine deed met wonden, hoopte ik dat het brandde. Jammer dat ik geen zout of citroensap had meegenomen…

Ik bleef methodisch doorgaan met sneeën trekken in Eds huid. Na een tijdje begon de spanning langzaam uit te doven, begon Ed minder te schreeuwen, en kalmeerde mijn woede een beetje. Het werk werd nu bijna meditatief, bevredigend als bubbeltjesplastic knappen. Af en toe checkte ik of Ed nog wel bij bewustzijn was. Hij leek steeds dichter bij het randje te komen, alsof hij elk moment weer flauw kon vallen, maar zijn spieren trokken nog steeds spastisch samen van de pijn, en de frons in zijn wenkbrauwen werd af en toe zo diep dat hij er wel hoofdpijn van moest krijgen.

Nog steeds een beetje hijgend bekeek ik Eds bebloede lichaam. Ik was bang dat ik hem meteen van kant zou maken als ik nog meer in hem zou snijden. Ruw pakte ik zijn arm, en drukte mijn duim in één van de wonden. Het zout in mijn zweet zal wel branden, dacht ik. Ik hoopte het. Ik hoopte dat hij kon voelen wat hij mij aan had gedaan, wat de wereld mij aan had gedaan. En ik hoopte dat hij ook begon te beseffen dat het zijn verdiende loon was. Ik kneep harder, en voor de eerste keer die avond sprak ik tegen Ed: “Dit is hoeveel pijn jij me hebt gedaan. Dit is hoeveel pijn je me dreigde te doen. Je moet begrijpen dat dit je eigen schuld is. Als jij me niet had willen blackmailen, dan had dit niet hoeven gebeuren. Maar je gaf me geen kans. Ik dreigde alles waar ik om geef kwijt te raken, dat moet je begrijpen.”
Ed keek me vol afkeer aan. “Je bent ziek”, kreunde hij. Zelfs door de doek heen kon ik dat verstaan.
“Dat had je niet moeten zeggen”, siste ik, en ik greep naar het kartelige broodmes, met de ijskoude woorden van mijn vriend van tien jaar geleden in mijn achterhoofd. Je bent ziek, je bent gevaarlijk, je bent onnatuurlijk, je moet dood. Nee, jij bent ziek, jij moet dood!
Het mes ging gemakkelijk door zijn huid heen, maar toen het Eds bot raakte, kon ik niet meer verder. Het was mijn intentie geweest om zijn hele hand er af te zagen, maar ik besloot het hier bij te laten, en hem te laten zitten met een half doorgesneden onderarm. Ik had bewust op de bovenkant van zijn arm gesneden, zodat ik geen slagaders zou raken en hem zou kunnen doden. Als het niet was voor het feit dat ik de doek in zijn mond wilde laten zitten, had ik al zijn tanden er één voor één uit getrokken.
“Niemand zal dit rechtvaardig vinden”, zei Ed gesmoord. Er glom een soort trots in zijn ogen. Ondanks alles, ondanks alles dat ik hem aangedaan had, hoe veel ik hem ook had laten lijden, had hij nog steeds de durf om mij uit te lokken?!
“Jij bent niet in de positie om de slimmerik uit te hangen, zoals je altijd doet”, beet ik terug.
“Je bent ziek, je bent gestoord!”
“Jij zou mijn leven verpesten!”
“En verdiend! Mensen zoals jij verdienen geen leven! Je bent knettergek. Kom op, ik weet dat je me dood wilt hebben. Maak er nou maar een einde aan. Ik denk dat je je punt wel hebt gemaakt, perverse psychopaat.”
Ik was nog nooit in mijn leven zo woedend geweest als op dat moment. Mijn hele leven was hel geweest, ik was mijn hele leven onderdrukt door mensen zoals Ed, en zelfs op dit moment waarop ik duidelijk de overhand had, dacht hij nog dat hij op me neer kon kijken en me zo achteloos, zo minachtend toe kon spreken. Dit was precies waarom hij alles verdiende wat ik hem aan had gedaan.
Mijn woede en afkeer won het van mijn voornemen om dit zo lang mogelijk uit te rekken, en om Ed zo lang mogelijk te laten lijden. Ik wilde vernietigen, ik wilde moorden.
Met trillende handen verwisselde ik koortsachtig het broodmes met het grote, scherpe keukenmes.

“Weet je, je was best een goede meester. Je had dat kleutermeisje gewoon met rust moeten laten”, mompelde Ed half onverstaanbaar door zijn doek heen, voordat ik het mes gewelddadig in zijn buik stak, en er een einde aan maakte.

(Ik wil even voor de zekerheid duidelijk maken dat ik de hoofdpersoon op een soort van sympathieke/begrijpelijke manier heb geschreven om de lezer op het verkeerde been te zetten, niet omdat ik vind dat pedofielen die kinderen misbruiken sympathie verdienen. Alles wat hij denkt zijn zijn gedachtes en meningen, niet die van mij)

Reacties (2)

  • DeroGoi

    En je hebt het mooi gedaan om me op het verkeerde been te zetten in het begin. Dacht even dat het een andere wending ging hebben.
    Kan niet wachten tot een nieuw hoofdstuk *.*

    x Stefanie.

    1 week geleden
  • VexAhlia

    Lang moeten wachten op het nieuwe hoofdstuk, maar het was het volledig waard!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen