Tom POV.

Die avond willen de jongens niet stoppen met huilen. "Kom maar bij papa," zeg ik en ik neem ze allebei vast terwijl ik naar Bill kijk, die wat voor zich uitkijkt.

"Wat als de kinderen wat mankeren. Wat als ze daarom huilen?" Vraagt Bill.

"Schat, dat moet je nu niet elke keer gaan denken wanneer ze wat langer huilen," zeg ik.

"I.Ik kan het niet helpen," zegt Bill zachtjes.

"Dat snap ik, maar het komt goed. Ik ga kijken of een flesje nu wel helpt," zeg ik en ik geef Fabio naar binnen waarna ik onze andere zoon meeneem naar de keuken terwijl ik het flesje klaarmaak. "Deze zijn voor jou en je broertje," zeg ik en ik glimlach even. Ik hou zoveel van mijn zoons.

Na even loop ik dan terug zodat Bill en ik allebei onze zoontjes kunnen voeden en eindelijk accepteren ze hun flesje en ik zucht opgelucht. Misschien gaan ze zo meteen dan eindelijk echt slapen. "Zie schat, er is niks met ze aan de hand," zeg ik tegen Bill en hij knikt.

"Ik geloof je," zegt Bill en ik glimlach even waarna ik ervoor zorg dat beide jongens een boertje laten waarna ik ze naar hun bedjes breng en ik zing zacht een liedje voor ze en zodra ze slapen loop ik terug naar Bill en ik neem hem in mijn armen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw !!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen