Tom POV.

De volgende ochtend, wanneer Bill onze zoons in z'n armen heeft plaats ik de wiegjes in onze slaapkamer. Gelukkig is de slaapkamer vrij ruim waardoor ik de wiegjes naast elkaar kan zetten zodat er niet al te veel ruimte hoeft te zitten tussen de wiegjes van de twins.

Wanneer dat gedaan is loop ik naar beneden en ik zie Bill vol liefde naar onze zoons kijken. "Ze lijken echt elkaars evenbeeld," zegt Bill dan en ik knik even.

"Ik vermoed ook dat ze één-eiïg zijn," zeg ik dan.

"Net als Sam en ik," zegt Bill zachtjes en ik knik langzaam waarna ik naast hem ga zitten. "Ik hoop echt dat ze nooit hoeven mee te maken wat ik heb meegemaakt," zegt Bill zachtjes.

"Daar moeten we gewoon vanuit gaan Bill. Het komt wel goed," zeg ik. Ik zal er wel op toezien dat Bill ze niet te beschermend gaat opvoeden, want dat kan alleen maar als effect hebben dat ze in hun puberteit dingen stiekem gaan doen. Het is misschien zelfs belangrijk dat we ze juist zoveel mogelijk vrij gaan laten, zodat ze doorhebben dat ze ons kunnen vertrouwen. Dat ze altijd naar ons toe kunnen komen als er wat is. Voorlichtingen geven is dan het beste wat we kunnen doen, maar ze geen dingen verbieden, want ik weet dat, dat vaak averrecht werkt. Ik heb liever dat ze ons eerlijk durven te vertellen wat ze gaan doen zodat ik ze kan ophalen, dan dat ze stiekem gaan zuipen ofzo en niet meer zelf thuis weten te komen en dat Bill en ik dan van niks weten.

"Waar denk je aan?" Vraagt Bill ineens.

"Aan de toekomst," zeg ik en Bill knikt even.

"Daar denk ik ook veel aan," zegt hij en ik knik, en ook al weet ik dat hij er op een andere manier aan denkt, ik ben mij zeker dat ik ervoor kan zorgen dat Bill in de opvoeding ondanks zijn angst ook wat losser kan gaan zijn.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw komt echt goed
    Dat moet ook gewoon

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen