Bill POV.

In het ziekenhuis blijft Tom maar kermen van de pijn, ook al weet ik dat je tussendoor echt wel pijnvrije momenten hebt. "Tom, een wee duurt niet zo lang," zeg ik en hij stopt met kermen.

"Oh, ik dacht dat ik nog wat voelde," zegt Tom en ik schud even met mijn hoofd. Tom kan best wel een aansteller zijn met pijn enzo, maar hij is wel mijn aansteller. Ik leg mijn hand dan op z'n arm en bij de eerstvolgende wee schreeuwt hij het weer uit van de pijn en ik pak z'n hand vast.

"Knijp zo hard als je kan. Geloof me, het helpt," zeg ik tegen hem, wat hij dan ook doet en ik negeer de pijn in mijn hand. Mijn taak vandaag is om Tom te steunen en als ik daar ook pijn bij moet lijden dan moet dat maar.



Een zware bevalling later is ons eerste zoontje, Paulus geboren. "Hey kleine," hoor ik Tom zeggen en ik glimlach even.

"Zie je, je bent al die pijn allang weer vergeten," zeg ik, want zo heb ik het bij mijn twee bevallingen ervaren.

"Die pijn vergeet ik niet meer Bill, nooit meer," zegt Tom en ik moet toch even lachen. Bij Tom zit dat dus duidelijk anders in elkaar.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahahah maar Tom zwangerschap liep ook stukje moeilijker als de jouwe BillxD

    1 maand geleden
    • syllie1992

      Hahah, dat is zeker zo geweestxD

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen