Het was erg aangenaam om na de kou en het eindeloze passen van jurken iets te kunnen eten in een warm etablissement. De cocktails erbij waren erg welkom om het warme gevoel nog een beetje aan te zwengelen. Odin had na haar luxe belegde baguette een dark ’n stormy besteld en Draco had haar voorbeeld gevolgd, klaarblijkelijk niet ingesteld op de ietwat aparte keuze in drankjes. Volgens Draco was dit niet een standaard drankje dat door vrouwen besteld werd, omdat het niet zoet genoeg was voor de meesten. Het voelde te mannelijk aan door de kleur en de frisheid, ondanks dat het toch zoet was in Odin’s ogen.
      “So… Are healers allowed to participate in the dancing as well or are you just present again to tend to the drunk and wounded?” vroeg Odin terwijl ze de ijsblokjes in haar glas ronddraaide met haar vinger.
      “I’m not sure. I think we’re supposed to be at the ready at all times, due to the possibility of trouble. But maybe they only need two or three healers to help and the others are free to go. We’ll hear that soon. Why? Did you want to ask me for the opening dance?” grijnsde Draco.
      “What? No way, I just wanted to laugh at you uncomfortably dancing with one of the female healers due to you being a gentleman,” wuifde Odin zijn opmerking weg.
      “Of course. I take you out for shopping, take you to one of the best dress-makers in the wizarding world and pay for the dress, and you just want to see me suffer at a ball. How fair of you,” bromde Draco. De sfeer leek gelijk killer te worden. Odin nam nog een slok van haar drankje en keek naar de tafel, een beetje teleurgesteld over Draco’s reactie. Alsof ze geen grapjes mocht maken, omdat hij een jurk had betaald voor haar. Het was misschien een dure jurk, maar ze had nooit gevraagd of hij zou betalen en hun connectie was vooral gebaseerd op tegen elkaar kunnen praten over hun irritaties en grapjes konden maken erover. Meer had ze er niet achter gezocht. Draco leek echter meer te zoeken in hun ‘vriendschap’ dan een praatpaal en een nuchter persoon op Hogwarts om tegen te praten.
      “Let’s just go back to Hogwarts. You’re clearly not in a good mood anymore,” zuchtte Odin. Ze dronk haar glas in één teug leeg – wat niet de slimste keuze was vanwege de alcohol erin, maar ze verbeet het effect en liep naar de toonbank. Ze gooide wat geld neer om de kosten te dekken en vervolgde haar weg naar buiten. Ze gaf Draco geen kans om een tegenwoord te geven en beende zelf al richting Hogwarts terug.

Draco volgde Odin op een afstandje, wetend dat hij het goed verpest had door de sfeer zo te verzieken met zijn opmerking. Hij kon het nog altijd niet goed hebben dat mensen het leuk vonden om hem iets ongemakkelijks of raars te zien doen, hij kon niet goed overweg met mensen die hem uitlachten. Iets wat tijdens zijn opleiding zwaar was geweest en waar hij klaarblijkelijk nog steeds problemen mee had.
      Wat hij zichzelf nu vooral afvroeg, was waarom juist deze opmerking zo hard aan kwam. Hoopte hij misschien op meer met Odin? Direct wimpelde hij die gedachte af, over dat soort dingen moest hij absoluut niet nadenken. Ze was een student van Hogwarts, vijf jaar jonger dan hem nota bene. Hij was teleurgesteld in hoe ze hem zag, dat durfde hij wel toe te geven. Misschien juist omdat hij haar vertrouwde kwam de opmerking zo hard binnen? Draco wist het eerlijk gezegd zelf niet, psychologie was nooit zijn sterkste kant geweest.

De weg terug naar Hogwarts was kil en stil. Odin en Draco spraken geen woord met elkaar. Toen ze bij het kasteel arriveerden, gingen ze ook beide hun eigen weg. Odin ging direct naar de common room toe om op te warmen en bij het hardvuur na te denken over wat er nu precies gebeurd was in dat cafeetje.
      Na een tijdje besloot Odin maar een boek te pakken en op haar bed te gaan lezen. Haar vrienden waren toch nog in Hogsmeade aan het winkelen voor onderdelen en benodigdheden voor de merchandise die ze wilden maken. Ze had zichzelf in dekens gewikkeld en leunde tegen het hoofdboard aan. De warmte van de zachte dekens en het muggle boek dat ze mee als souvenir had meegenomen, namen haar mee naar een fijne plek, weg van alle vragen die nu door haar hoofd spookten. Voor ze het wist werd het donker buiten en begon ze in te dommelen. Ze bekeek half slapend de kaft van het muggle boek nog eens.
      “Pathetic, you’re starting to like their stuff,” mompelde ze tegen zichzelf. Snel stak ze een stukje perkament tussen de pagina’s waar ze aan het lezen was. Zo had ze in ieder geval een markering waar ze gebleven was als ze in slaap zou vallen. En langzaam maar zeker, iedere regel die ze las een beetje meer, zakte ze weg in een rustige, droomloze slaap.




Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen