Foto bij 16

Ik krijg de revolver in mijn handen gedrukt en met trillende handen hou ik hem vast, ik ben nu zo zenuwachtig dat ik tril. Mijn handen willen niet meer stil staan en ik voel het zweet over mijn voorhoofd rollen, ik duw mijn kiezen op elkaar om rustig te worden.
Maar het werkt niet en ik ben zo bang, bang dat de kogel die in de revolver zit hem zal doorboren.
Want stel dat dat gebeurd? Wat dan? Wat moet ik dan doen, ik heb geen idee. Dit spel is illegaal in Engeland, dus ik word waarschijnlijk aangehouden en beland in een gevangenis.
Ik kan nooit bewijzen dat hij mij heeft gedwongen, niemand zou mij geloven. Harry heeft nooit enig spoor achter gelaten, behalve op mijn arm. Maar dat zou nooit genoeg zijn.
Het engste vind ik nog wel dat ik daadwerkelijk iets van pijn voel, bij het idee dat Harry er niet meer zou zijn. Ik zou moeten denken dat het mooi opruimt of zo iets, want hij dwingt mij in verschrikkelijke scenario's. Maar ik wil niet dat hij dood gaat, ik zou stiekem heel wat meer over hem te weten willen komen en hem ook willen vragen waarom hij zo is, zoals hij nu is. Bitter, angstaanjagend, donker en boos. Hoe heeft hij zo kunnen worden? Want ik zie, ook al wil hij dat niet toegeven, een zachte kant. Toen wij hier eerder heen reden, was hij speels en heel anders dan normaal.

Wat als het andersom is? Wat als ik er niet meer ben? Wat zou hij doen? Zouden mijn ouders ooit weten wat er gebeurd is of zouden ze maanden of jaren zelfs het moeten gissen en het zich afvragen?
Maar ik zou nog zoveel willen doen. Ik heb echt geen tijd om door dit spel dood te gaan, dat kan niet!

"Ik kan dit niet, ik ga wel voor 1 van de andere opties." Ik voel hoe de tranen in mijn ogen opwellen door de stres die ik voel, door deze situatie.
"Natuurlijk kun je het wel, zo ingewikkeld is het niet Eloise. Je haalt de trigger over en that's it." Ongelovig kijk ik hem aan, wat zegt hij nu allemaal?
"Nee, nee! Zo simpel is het niet. Want wat gebeurd er als ik jou neer schiet? Wat moet ik dan doen?" Hij kijkt mij nu een beetje ongelovig aan, niet geheel zeker van wat ik van hem wil. "Als je mij raakt, moet je blij zijn. Laat mij hier weg rotten, vanzelf vind iemand mij. Bekijk het positief, je krijgt een verdomd mooie auto." Mijn mond zakt een beetje open, de tranen in mijn ogen blijven hangen in de hoeken. Ik kan hem niet geloven, dat hij er zo nuchter over denkt.
"Heb je geen mensen die je zullen missen? Of heb jij geen mensen die je zal missen?"

Ik schrik als hij de revolver uit mijn handen trekt en voor mij gaat staan, geschrokken kijk ik naar hem op. Hij staat met een donkere blik voor mij, beschaduwd in een rode gloed. Ik zie dat hij niet blij is met mij en mijn gepraat en getwijfel, maar ik kan er niks aan doen. Dit is gewoon te veel.
"Open je mond eens sweethart." Ik knijp mijn ogen samen, het moment dat ik vraag waarom pakt hij zijn moment. Zijn duim en wijsvinger glijden mijn mond in zodat ik mijn mond niet dicht klap, maar ik grijp de rand van de stoel vast als hij de revolver in mijn mond schuift en ik het koude metaal tegen mijn tong voel.
Vol angst kijk ik Harry recht aan, met mijn ogen smekend het niet te doen. Maar hij kijkt mij doods aan, zijn ogen recht in de mijne.
Maar ik voel hoe hij vervolgens de revolver tegen mijn gehemelte drukt en mij naar het plafon laat opkijken, ik kijk naar het plafon waar ik dansende schaduwen zie. Ik voel hoe nu eindelijk de gestopte tranen beginnen te rollen en ze haast sissend over mijn wangen rollen.


"Stop met interesse tonen of wat je dan ook probeert, dat kan je duur komen te staan. Ik hoop dat het spel je leert om het leven losser te laten en te doen, wat jij fucking zelf wil!"
Ik voel hoe mijn schouders schokken, door de nu heftigere tranen die rollen. Hoe kan hij denken dat ik kan doen wat ik zelf wil? Ik wil dit niet spelen en hij dwingt mij er toe.
Dan hoor ik de klik, zonder enige waarschuwing. Ik voel hoe ik bevries, hoe ik op dat geluid mijn ogen dicht knijp en totaal aangespannen op de stoel zit.
Maar ik voel niks anders, dan wat ik al deed. Dat betekend dat de kogel mij over geslagen heeft en ik leef, voor nu. Langzaam open ik mijn ogen, als ik mijn ogen open voel ik hoe Harry de revolver uit mijn mond laat glijden en hem op mij richt.
"Tijd om je wraak op mij te nemen, het moet nu wel makkelijker zijn." Ik ga staan en grijp kwaad de revolver uit zijn handen, maar hou hem op afstand, gericht in de kamer.
"Hoe kun je dat denken? Ik ben niet zo ziek als jij dat bent, ik zal mijzelf nooit vergeven als jij dood gaat door mij." Gefrustreerd grijpt Harry met zijn handen in zijn haren en draait hij rond, "hoe kan jij dit zo verpesten? Schiet op mij, verdomme, schiet nu!"
Hij schreeuwt zijn longen uit zijn lijf, hij verliest zijn controle en hierdoor doe ik wat hij wil. Het lijkt alsof ik deze man moet opvolgen en zijn bevelen uitvoeren, want mijn arm gaat omhoog. Ik richt het pistool op hem en haal de trigger over, maar het enige wat er gebeurd is een klik.
Zodra deze klik valt, begin ik weer te trillen en dringt het door wat ik bijna heb gedaan. "O mijn god." Ik leg het pistool op de tafel naast ons en stap bij Harry weg, die nog roerloos in de kamer staat. Maar hij heeft een haast vredige uitdrukking op zijn gezicht, alsof hij net een mooie herinnering heeft.

"Wat is er mis met jou? Hoe kom jij zo fucked?" De woorden verlaten mijn mond sneller dan dat mijn hersenen ze kunnen verwerken, hoe kan ik zo iets zeggen?
Zijn hoofd beweegt in een snelle, scherpe beweging naar mij toe. Ik zie de verbazing in zijn ogen, terwijl zijn gezicht keihard is. Elke lijn in zijn gezicht is strak en gehard. Ik zie hoe hij de revolver weer oppakt en naar mij toe loopt, met de revolver op mijn gericht.
"Wat? Hoe denk jij mij te noemen?" Ik stotter een sorry, maar het is een zachte en angstige verwoording. Het houdt hem niet tegen om te stoppen, ik stap voorzichtig naar achteren. "Vind jij mij fucked? Zal ik je eens wat fucked laten zien of voelen?"
Ik hou mijn handen voor mij, als hij boven mij uit torrent en woest op mij neer kijkt. "Nee, alsjeblieft. Ik bedoelde het niet zo, sorry echt."
Maar mijn smeekbeden negeert hij en ik krimp in elkaar als hij nog een stap naar voren doet en mij vastgrijpt.
"Harry alsjeblieft, stop." Maar hij sleurt mij terug naar het midden van de kamer en dwingt mij op mijn knieën midden in de kamer. Hij zet de revolver tegen mijn hoofd en stapt iets dichter bij, waardoor zijn onderbenen en kruis heel dicht bij zijn.
"Ik kan verdomme alles met jou doen, ik kan alles!" Hij zakt door zijn knieën voor mij en laat de revolver zakken en richt deze nu op een plek in mijn buik. "Als ik je hier raak, zul je langzaam leeg bloeden en ik zal erbij staan kijken, zonder dat het mij ook maar iets zal doen. Dat is hoe fucked ik ben."
Ik ben te verlamd door zijn woorden om te huilen, ik zie hoe mijn woorden hem deze keer weeldegelijk hebben geraakt. Ik heb hem pijn gedaan, maar waarom is mij een vraag.
"Tik tok, tik tok." Harry fluistert het, terwijl hij zijn gezicht bij de mijne houd. Dan hoor ik weer de klik en uit reflex, omdat ik nu niet de stoel rand kan grijpen, zet ik mijn nagels in Harry zijn bovenbenen voor mij.
Hij maakt geen krimp door deze beweging en ik laat meteen los als de paniek voorbij is. Mijn vingers gaan naar de plek waar de revolver rust en ik bedank iedere geest, god of ziel die wil luisteren.
Hij gaat staan, maar laat de revolver voor mij liggen, ik zie hoe hij even ijsberend door de kamer loopt. Zwijgend kijk ik naar hem, geen aanstalten makend om de revolver op de pakken.
Zijn handen gaan meerdere malen door zijn haren, alsof hij opeens beseft hoe ziek dit is wat er gebeurd hier in deze kamer. Zou de drugs langzaam zijn werking verminderen?
"Nou kom op, pak dat ding." Ik laat mijn ogen naar de grond zakken en zie de revolver daar liggen, dan kijk ik terug naar Harry. Hij is een stuk minder relaxt en een beetje zenuwachtig, alsof hij precies weet wat er komt.
Ik pak de revolver en sta langzaam op, terwijl ik mijn ogen strak op Harry hou. Iets zegt mij dat er iets niet klopt, zijn gedrag is totaal veranderd.
Maar ik doe wat hij wil, ik richt de revolver op hem. Maar het moment dat ik de trigger overhaal, schuif ik mijn arm op. Zodat als de kogel nu wel vrij komt, het Harry niet zal raken. Het is maar een minuscule stukje, hopend dat Harry het niet merkt.
Het moment dat ik de trigger naar achteren trek, voel ik meteen hoe anders het deze keer is. Ik hoor het geluid van de kogel die ontsnapt, ik voel hoe mijn arm door de druk naar achteren gaat en ik zie hoe de kogel doel raakt.


Het moment dat dit allemaal gebeurd is, laat ik de revolver op de grond klappen, wetende dat hij leeg is.
De kogel raakt de haard achter Harry en de spiegel achter hem, barst in stukken. Harry schrikt, niet verwachten dat dat zou gebeuren. Hij krimpt in elkaar, luid vloekend. Zijn handen schieten omhoog naar zijn hoofd en hij bolt zijn rug om zijn hoofd vrij te stellen van de vliegende scherven.
Het is raar, maar zodra ik besef dat ik Harry had kunnen raken, storm ik op hem af. Mijn lichaam knalt tegen de zijne aan, normaal staat hij stevig op zijn voeten, maar nu is hij wankel en vallen we op de grond tussen de scherven van de spiegel. Ik voel hoe een aantal stukken in mijn huid komen, maar het boeit mij niks.
Ik trek Harry naar mij toe en sla stevig mijn armen om zijn nek en kus de zijkant van zijn hoofd, "sorry, sorry." Ik blijf deze woorden herhalen, terwijl wij tussen de scherven op de grond zitten.
Het duurt even voordat Harry zich uit mijn greep bevrijd en mij verbaasd aankijkt, "hoe wist je dat je mij zou raken. Ik zag dat je je bedacht en achter mij op de muur zou schieten, hoe?" Hij maakt geen volledige zin en haakt halverwege af, alsof hij niet helemaal kan beseffen wat er gebeurd is.
"Ik zag aan jou dat er iets niet klopte, ik voelde dat het niet goed zat. Anders dan net, ik kan het moeilijk uitleggen denk ik. Maar ik zou jou nooit zo pijn kunnen doen, ik zou jou nooit kunnen vermoorden." "Waarom niet?" Hij kijkt mij recht aan, zijn pupillen zijn lang zo groot niet meer dan eerst. "Omdat ook jij, het waard bent om te leven. En boven al, zonder jou was ik misschien al wel dood geweest, beschouw dit dat wij nu gelijk staan op dat vlak." Hij humt en knikt, mijn antwoord goed keurend. "Je bloed," ik kijk naar mijn been en zie dat hij gelijk heeft. "Jij ook," is het enige wat ik terug zeg. Deze schrammetjes en sneetjes zijn niks vergeleken wat er al eerder is gebeurd.

"Waarom is het, dat het lijkt dat jij mij pijn moet doen Harry?" De woorden zijn dit keer doordacht en ik kijk hem niet aan, maar pluk wat glas van zijn shirt. Ik verwacht niet dat hij antwoord geeft, of eerlijk antwoord geeft. Maar ik zou het zo graag willen weten, waarom ik elke keer in zo'n situatie zit bij hem.
"Je drijft mij helemaal gek, ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan. Ik voel dingen en ik ben niet de persoon die iets wil voelen. Ik heb jaren gewerkt aan mijzelf, om dat deel van mij af te sluiten." Verbaasd kijk ik op, dit antwoord klinkt oprecht en ik zie meteen aan zijn gezicht dat hij het ook echt meent.
Ik besluit dat ik blij ben met dit antwoord en ga er niet op in, we hebben wel genoeg mee gemaakt vanavond. Ik laat Harry los en krabbel omhoog, ik kijk naar mijn rechter been en zie een paar glasscherven uit mijn broek steken. Ik trek ze er zonder er bij na te denken uit en gooi ze tussen de rest. Dan richt ik mij op Harry en ik steek mijn hand uit, die hij met enige aarzeling pakt. Zijn hand sluit om mijn pols, ik doe precies het zelfde. Zo hebben we alle 2 meer kracht in onze vingers en Harry komt in een soepele beweging omhoog.
Zijn hand die hij uitstak om de val de stoppen licht lelijk open en ik pak zijn hand voorzichtig, bekijk hem, voor ik de glasscherven eruit haal.
"Heb je een pincet? Er zitten nog kleintjes in je huid, maar die krijg ik er zo niet uit. "
"Ja, ik zal het halen." Terwijl hij weg loopt, veeg ik met mijn voeten de ergste scherven bij elkaar. Het was een erg mooie spiegel, hopelijk heeft hij er niet te veel emotionele waardes mee.
Ik merk meteen dat hij er weer is en ik richt mijzelf op hem, pak dit keer de verband koffer van hem aan. "Dankjewel, kom ga zitten."
Ik rommel in de koffer en vis er van alles uit, waarna ik zijn de splinters in zijn hand verwijder en zijn hand schoonmaak en verbind. Dit alles gebeurd in stilte en ergens is het fijn dat het zo rustig is nu, dit is denk ik ook de eerste keer dat wij samen zo rustig bij elkaar gezeten hebben.

"Sorry van je spiegel, hij was erg mooi." Ik ben naast Harry op de bank gaan zitten, om te kijken of er nog meer glasscherven zijn aan zijn handen of bovenlichaam.
"Maak je niet druk, de lijst is nog heel, ik laat er gewoon nieuw glas in zetten." Ik knik, ook al kan hij het niet zien.
Het blijft verder stil tussen ons, we checken ons verder apart in Harry zijn badkamer op glasscherven. Het blijkt allemaal mee te vallen en ik heb in mijn been alleen wat krassen, omdat mijn broek de schade heeft tegen gehouden. Ik kom er erg netjes vanaf vind ik zelf, voor nu.
Als ik de badkamer uit kom en Harry op de bank zie met zijn ogen gesloten, overvalt de vermoeidheid mij opeens. Ik knijp in de rug van mijn neus en ik heb even geen idee hoe ik nu thuis kom. Harry kan nog steeds niet rijden en ik zie er zeer weinig voor om alleen de straat op te moeten, hoe laat is het eigenlijk? Er hangt of staat nergens een klok, mijn mobiel is nog ergens bij het huis van Liz.
"Je kunt ook blijven als je wilt, ik beloof je dat ik je nooit meer in die kamer zal leggen." Ik kijk naar Harry die onder tussen zijn ogen open heeft, mijn hersenen maken direct overuren op zijn vraag. Ik stel mij verschillende beelden voor en ik wil echt niet dat ik mij weer in een nare situatie werk.
"Ik kan op de bank slapen?" Ik weet niet of het een vraag of een statement, maar Harry glimlacht en knikt goed keurend. "Goed idee, dan doen wij dat. Ik kan deze bank omtoveren tot een bed, dus you're welcome Love."

Vervolgens staar ik vol verbazing hoe Harry de Luxe bank omtovert tot een nog luxer bed. Ik wist niet eens dat dat bestond. Maar hij vouwt letterlijk de bank uit, waar een ijzeren vreem uit komt met matras. Vervolgens verdwijnt hij even en komt terug met dekens en kussens, hij maakt het bed prachtig op en ik kijk nu naar een luxe bed. De drie zitbank ik nu echt een prachtig bed, ik wil dit ook!
"Denk je dat je hierop kunt slapen?" Ik kan het niet helpen, maar ik begin te lachen. "Of ik hierop kan slapen? Harry, dit is luxer dan mijn eigen bed. Hij is zelfs hoger dan mijn eigen bed, dit overtreft alles."
Er komt een echte glimlach op zijn gezicht en ik merk dat mijn glimlach hierdoor nog groter word, hij ziet er nu zo lief uit.


"Ik pak kleding voor je, om in te slapen."

Nadat Harry mij zijn eigen pyjama heeft gegeven, kruip ik in het bed en kijk zeer tevreden rond. Hoe ik tevreden kom? Na wat er deze avond gebeurd is, weet ik niet zeker. Maar hoe eng het ook was, het heeft ons toch anders bij elkaar gebracht. Ik weet het zeker, ik merkte het, het moment dat ik samen met Harry op de bank zat. Hij was een stuk relaxter en rustiger, zijn schouders hingen voor het eerst echt ontspannen en hij heeft oprecht naar mij gelachen.
Nu zie ik Harry de kamer in zijn eigen pyjama binnen komen, dit is een te schattig gezicht. Hij is van een duivel, omgetoverd tot een lam. Hij ziet er ontzettend schattig uit in zijn geruiten pyjama, wat hem super sexy staat. "ik wilde je even de afstandsbediening voor de verlichting geven." Ik pak het aan en kijk dankbaar om mij heen, Harry veranderd de rode gloed in een hele zacht blauwe gloed. Ik heb een beetje het gevoel alsof de maan nu op ons schijnt, want niet het geval is, ik weet het, maar het voelt wel zo.

"Dankjewel, dat je er voor koos mij niet neer te schieten. En bedankt voor mijn hand, ik voel er niks meer van." Ik geef hem een kleine glimlach, wetende dat hij er ook niks van gevoeld zou hebben als hij het glas er zelf uitgepulkt had en er verder niks mee gedaan zou hebben. Maar het feit dat hij mijn gevoelens probeert te strelen, werkt beter dan hij zou kunnen denken.
Ik kruip uit bed en sla mij handen om Harry zijn lichaam en ik knuffel hem, de knuffel is even stevig en dan laat ik hem snel weer los. Ik ga op mijn tenen staan en druk mijn lippen op zijn wang, ik merk meteen hoe Harry bevriest en zelfs zijn adem in houdt.

"Slaap lekker Harry," met deze woorden smelt het ijs van zijn lichaam en zie ik hoe hij zuurstof naar binnen zuigt. "Slaap lekker Honey, als er wat is, roep mijn naam en ik sta binnen een seconde bij je."
Dan draait hij zich om en loopt de kamer uit, richting zijn bed waarschijnlijk.

Reacties (2)

  • LeLouisx3

    Ik ben na 5 dagen nog steeds heel erg in de war door jouw verhaal. Zoveel vragen! Zo weinig antwoorden!

    Wat is er mis met Harry? Waarom woont hij in een garage? Waarom rent ie rond met wapens alsof het niets is? Waarom stelt Eloise zich geen vragen? Weet zij wat de 17Black is? Waarom wou hij niet dat zij dat huis kocht? Wat heeft hij met die F. flikker gedaan? So many questions!

    4 dagen geleden
    • bels

      Gedult, gedult, je krijgt op 1 van je vragen in het volgende hoofdstuk toevallig antwoord. *als het niet te lang word*

      4 dagen geleden
  • ZainaSwift

    Dan draait hij zich om en loopt de kamer uit, richting zijn bed waarschijnlijk.
    Dat zou ik nou ook willen doen.

    6 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen