Day klapt het zakmes dicht en kijkt op, waarbij ik te laat weet te verbergen dat mijn ogen weer nieuwsgierig naar het houtsnijwerk in zijn handen waren afgedwaald. Hij glimlacht en gebaart naar zijn vogeltje en het zakmes. "Wil je het anders zelf eens proberen?"

Ik kijk verbaasd - en een beetje betrapt - op naar hem en grijns schaapachtig. "Ik denk niet dat ik er veel van bak, maar ik wil het wel proberen," geef ik toe. Ergens weet ik dat, hoewel ik een behoorlijk getalenteerde jongen ben, mijn kwaliteiten nooit echt op het gebied van handvaardigheid gelegen hebben en dat ik waarschijnlijk mezelf en Panem teleur ga stellen. Toch wil ik een poging wagen, in de hoop om toch iets te kunnen maken dat lijkt te leven. Iets echts, iets tastbaars. Het is niet meer dan menselijk om iets te willen maken dat nog bestaat als wij dat allang niet meer doen.

"Ik denk dat het je best zal lukken." Met zijn eindeloos geduldige en altijd geruststellende blik, zoekt Day een geschikt houtblokje uit, dat hij samen met het zakmes aan mij geeft. "Wat wil je gaan maken?"

"Eh, iets dat niet te moeilijk is." Ik staar naar het blokje, maar het verandert voor mijn geestesoog niet ineens in een vogel, of een draak, of wat dan ook. Het blijft gewoon een stukje hout.

"Misschien een egeltje, of zoiets?" suggereert Day.

"Ik kan het proberen." Het is misschien niet helemaal een coole draak, maar ik kan het egeltje in ieder geval een beetje voor me zien. Ik pak het mes vast en tuur nogmaals naar het blokje, zet de punt van het mes erop, maar aarzel dan. Ik heb geen idee waar ik moet beginnen, laat staan hoe.

Day pakt zelf de dolk weer op en zoekt nog een blokje uit, terwijl hij voordoet hoe ik het mes vast moet houden, welke subtiele polsbewegingen ik moet maken. "Als je een idee hebt van wat je wil maken, dan moet je eerst proberen de vorm erin te krijgen," legt hij uit. "En zorg dat je niet naar jezelf snijdt, voor het geval dat je uitschiet." Hij kijkt hoe ik zijn bewegingen na probeer te doen, en als hij doorkrijgt hoe weinig succes dat heeft, legt hij voorzichtig zijn hand op de mijne. We wisselen een glimlach uit, terwijl zijn stabiele hand rustig mijn bewegingen stuurt. En terwijl het blokje in mijn handen vorm krijgt, kan ik alleen maar denken aan dat ik wil dat het nooit klaar is. Ik wil dat hij geen reden heeft om mijn hand ooit nog los te laten.

Zoals gewoonlijk doet de wereld niet gewoon wat ik vraag en komen we niet in een eindeloze tijdscirkel terecht. Na wat voelt als seconden, maar wat waarschijnlijk eerder een uur is, hou ik niet langer een rechthoekig blokje hout in mijn hand, maar een soortvan egelvormig blokje hout en laat Day mijn hand los. Mijn hand voelt ineens ontzettend koud en incompleet. Ik onderdruk snel de neiging om zijn hand weer vast te pakken, door het zakmes weg te leggen en het egeltje omhoog te houden. Ik trek een moeilijk gezicht als ik de ruwe vormen zie. "Het lijkt op een stuk hout met een paar kerven erin," brom ik.

De jongen schiet in de lach en schudt zijn hoofd. "Dat is precies wat houtsnijden is," antwoordt hij met een plagerige grijns, voor hij zich op het egeltje richt en voorzichtig zijn vinger over het hout laat glijden, langs de groeven die de stekels voor moeten stellen. "Ik vind dat je het heel goed gedaan hebt, zeker voor de eerste keer. Indrukwekkend."

"Dat zeg je alleen maar omdat je me niet wil beledigen." Ik draai het blokje rond in mijn handen en grimas. Het is geen coole draak, en ook geen coole vogel. Het is niet eens een coole egel. Het is een middelmatige houten egel, die ik gemaakt heb zittend voor onze middelmatige boomhut. Ik zou haast gaan denken dat ik toch niet zo getalenteerd ben, maar die gedachte duw ik snel weer weg, voor het oud zeer over een zeker zwaardgevecht weer boven kan komen drijven. "Het lijkt echt nergens op." Ergens hoop ik dat hij instemt en mijn hand weer vastpakt om het te verbeteren. Ik wil weer even aan niets anders kunnen denken. Maar Day schudt zijn hoofd.

"Helemaal niet." Hij werpt me en scheve glimlach toe. "Ik vind die van jou eigenlijk het leukste."

Ik kan het niet laten om met met ogen te rollen. "Als je zulke onzinnige dingen gaat zeggen, probeer dan op zijn minst met iets overtuigends te komen," mompel ik.


Day grijnst breed naar me. "Wil je liever ruilen?" Hij tilt het houten vogeltje op, alsof het weg gaat vliegen, tussen zijn vingers door, de hemel in. Ieder klein detail lijkt perfect.

"Eh, ja." Ik word rood als ik merk dat ik mijn vingers al naar het beeldje uitgestoken heb. Het klonk een stuk gretiger dan de bedoeling was, maar toch laat ik mijn handen niet zakken.

Wederom barst Day in lachen uit en schudt hij zijn hoofd. "Kijk, je mag hem hebben." Hij strekt zijn hand uit om het vogeltje aan mij te geven.

Ik pak het vogeltje voorzichting van hem aan en laat mijn vingers eroverheen glijden, half verwachtend zachte veren te voelen. De kleine kerven in het hout die ik in plaats daarvan voel, toveren toch een kleine glimlach op mijn gezicht. "Weet je het zeker?" vraag ik Day, als het me lukt om mijn blik even van het werkje in mijn handen los te scheuren.

Day haalt zijn schouders op en slaat zij ogen neer, in verlegenheid gebracht. "Ja, zeker weten," antwoordt hij dan. "Hij is voor jou."

Ik beantwoord zijn aarzelende glimlach met eentje die wat zelfverzekerder is. "Bedankt," zeg ik zacht. Dan dwaalt mijn blik af naar de egel op mijn schoot, en weer terug naar Days lach. Ik strijk met mijn handpalm over de egel, alsof ik het beestje aai, maar de stekels doen me niets. Ze zijn niet echt - niet eens een beetje. Toch aarzel ik een seconde, voor ik mijn werk optil en aan Day overhandig. Het voelt niet als genoeg.

Day kijkt er echter naar alsof hij nooit iets mooiers gekregen heeft, met een warme, glinsterende twinkeling in zijn ogen en een bewonderende glimlach. In zijn handen lijkt zelfs mijn houten mormel ineens mooi, levendig, echt. "Dank je." Hij kijkt op naar mij en zijn lach wordt nog wat breder. "Ik zal er goed voor zorgen."

Even staar ik hem aan, aan het wankelen gebracht door de zachte, eindeloos vriendelijke en warme klanken van zijn stem. "Ik ook voor die van jou," antwoord ik dan. Om het te bewijzen, druk ik het vogeltje tegen me aan, om het te beschermen tegen wat er dan ook in de arena voor dreigingen op ons wachten. Maar mijn woorden gingen niet over het houtsnijwerkje - althans, niet echt. Ze gingen over Day, over ons bondgenootschap, wat ik net zo beschermend tegen me aan zou trekken als ik dat zou kunnen. En ik kan alleen maar hopen dat zijn woorden ook over mij gingen.

Reacties (4)

  • Incidium

    En Chris noemt zichzelf meteen een getalenteerde jongen. Ik hoop dat er genoeg plek is in de boomhut voor zijn ego.
    also dit is heel gay en ik ben voor. Days eindeloze vertrouwen in Chris is cute. Eigenlijk is dit hele hoofdstuk cute haha

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Het is een vrij grote boomhut, maar nee
      Ikr wat een schatjes

      3 weken geleden
  • ZainaSwift

    (Y)Dit is zo cute!!:)

    1 maand geleden
  • Megaeraaa

    Dat is zo cute!!!
    Ik kan die vogel van Day echt helemaal voor me zien.
    Day die het egeltje ook behandelt alsof het supermooi is en Chris is dan natuurlijk in de warxD
    Zijn ego maakt hier wel een duik

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Het is bij lange na zo erg nog niet, maar Chris vergelijkt het teveel met het werk van Day

      1 maand geleden
  • Duendes

    Chris die meteen zit te denken aan like een huge ass vogel of een sicke draak en Day die daar is like "misschien een egel?" En Chris die is van ja sure egel is echt wel super cute awhh en ze zijn echt wel gewoon heel erg adorable i cant

    In zijn handen lijkt zelfs mijn houten mormel ineens mooi, levendig, echt.

    Zijn houten mormel ohmygosh Chris shut up je houten mormel is echt wel cute

    Maar mijn woorden gingen niet over het houtsnijwerkje - althans, niet echt. Ze gingen over Day, over ons bondgenootschap, wat ik net zo beschermend tegen me aan zou trekken als ik dat zou kunnen. En ik kan alleen maar hopen dat zijn woorden ook over mij gingen.

    FREAKING CUTE MAN I CANT

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      I mean natuurlijk wil hij iets cools maken maar dat was helemaal een nachtmerrie geweest :')
      Oh absoluut maar niet naast dat van Day
      IKR

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen