. . .


Twee andere jongens waren tegenover hen aan de tafel gaan zitten. Emilio en hij stopten hun spel zodat ze met zijn vieren een rondje Call of Duty konden spelen. Terwijl hij wachtte tot de anderen zover waren keek hij even rond om te zien of Maddie zich nog redde. Hij grijnsde toen hij zag dat ze door jongens omringd was – en ook nog eens stuk voor stuk knappe jongens. Die vermaakte zich vanavond wel.
      ‘Je mag je vriendin wel aan je vastketenen als je niet wil dat die met een van de andere jongens in bed belandt,’ grijnsde Emilio, die hem blijkbaar had zien kijken.
      Rory lachte. ‘Nou dan wens ik ze veel succes. Die krijg je pas uit de kleren als er een trouwring tegenover staat.’
      Emilio staarde hem aan. ‘Serieus? We hebben hier al zo’n ander gelovig grietje rondlopen. Nog even en het wordt een trend. Maar ze is dus niet jouw vriendin?’
      ‘Nee joh. Maddie voelt meer als mijn zus.’
      Even overwoog hij om te zeggen dat hij niet op vrouwen viel, maar hij durfde het niet. Emilio was eindelijk een beetje aan het ontdooien, hij wilde het niet verkloten. Achter Emilio zag hij een blonde jongen binnenkomen. Zijn ogen groeiden van verbijstering – even hoopte hij dat hij het mis had. Toen de jongen echter in het algemeen een begroeting zei, wist hij zeker dat het Nieck was.
      Shit – hij had de jongen niet verwacht nog eens te zien. Hij had hem zo’n vier maanden geleden op een feestje ontmoet, waar ze een beetje met elkaar hadden gepraat. Het was de eerste keer dat hij zich aangetrokken voelde tot iemand die ook op jongens viel, dus hij had na een nacht woelen toch maar de stoute schoenen aangetrokken, aan die vriend Niecks telefoonnummer gevraagd en voor het eerst van zijn leven iemand mee uitgevraagd. Helaas zei Nieck dat hij er niet zo veel behoefte aan had om eens wat leuks samen te doen.
      Rory slikte nerveus en deed maar vlug alsof hij hem niet had gezien, want hij had echt geen idee hoe hij zich moest gedragen. Hoewel het al een tijd geleden was, schaamde hij zich nu voor het berichtje en wenste hij dat hij het nooit verstuurd had.

Emilio had verwacht dat Rory’s aanwezigheid hem te veel zou afleiden om nog fatsoenlijk te kunnen gamen. Hij droeg een verdomd lekker luchtje dat sterker werd iedere keer dat de jongen naar hem toe boog om wat tegen hem te zeggen. En dat was nogal vaak. Ze vormden samen een team tegen Sep en zijn vriend, en Rory was niet echt een stille gamer en zei de helft van de manoeuvres hardop waardoor ze de andere twee niet echt verrasten. Het zorgde ervoor dat ook Emilio’s gedachten niet te ver bij het spel weg dwaalden. Normaal gesproken had het hem chagrijnig gemaakt als zijn teamgenoot er weinig van bakte, maar Rory’s stem was energiek en fijn om naar te luisteren, en zijn gelach maakte iets in hem los waar hij niet over na wilde denken. Het kon hem niet schelen of hij zou winnen of niet.
      ‘Je weet dat ze ons kunnen horen hè?’ grinnikte Emilio plagend toen Rory een hinderlaag voorstelde.
      ‘Het had net zo goed een afleidingsmanoeuvre kunnen zijn!’
      Emilio liet zijn poppetje toch de andere kant op rennen. Zijn elleboog raakte af en toe die van de jongen naast hem. Iedere keer als dat gebeurde, voelde hij zijn huid tintelen en wist hij niet of hij zijn arm moest wegtrekken of juist niet.
      Eigenlijk verlangde hij ernaar om alleen te zijn met Rory, zodat hij zich niet de hele tijd afvroeg of iemand zou merken dat hij iets voor de jongen voelde. Hij had al overwogen om een peuk te doen, maar eigenlijk wist hij wel zeker dat Sep dan ook van die gelegenheid gebruik zou maken, dus veel schoot dat niet op.
      Uiteindelijk pauzeerden ze het spel pas toen er pizza’s werden afgeleverd. Emilio schoof zijn stoel naar achteren en rekte zich uit, zijn spieren voelden stijf.
      Rory zocht zijn vriendin weer op en bleef met haar en een stel anderen praten. Emilio’s hoofd voelde nogal vol door Rory’s aanwezigheid en hij ging met een pizza aan de tafel zitten. Al snel kreeg hij gezelschap van Juan.

Juan keek op het schermpje van zijn mobiel. Iets wat hij de afgelopen twee weken steeds vaker was gaan doen, hopend op een berichtje van Dana. Dat had hij niet. Wel zag hij dat er wat foto’s in de groepsapp waren geplaatst. De meiden hielden ook een meidenavond. Fronsend keek hij naar de foto’s van beha’s die waren opgehangen. Die van Dana kon hij er moeiteloos tussenuit pikken. Normaal had hij gegrijnsd om een afbeelding als deze, nu stak het alleen maar en vroeg hij zich af of hij haar ooit nog in die beha zou zien, of hij hem ooit nog bij haar zou losmaken.
      Emilio ving zijn blik. ‘Alles oké?’
      Juan haalde zijn schouders op. ‘Ik mis haar,’ mompelde hij.
      Emilio sloeg zijn ogen neer. Juan wist dat hij zich evengoed schuldig voelde, zelfs al nam hij het hem niet meer kwalijk, wetend hoe zijn vriend nu met zijn geaardheid worstelde. Ze hadden er niet meer over gesproken, maar Juan kon voelen dat het hem bezighield.
      ‘Ze mist jou vast ook,’ zei Emilio na een tijdje. ‘Het is niets voor Dana om het zo te laten doodbloeden. Als ze niet meer met je verder wilde, had ze dat wel gezegd. Het kost waarschijnlijk alleen tijd.’
      Juan nam een hap van zijn pizza en voelde zich weer iets beter door zijn woorden.
      ‘Hé! Leggen jullie ook een tientje in voor een spelletje FIFA?’ vroeg Rory, die een stapeltje biljetten in zijn hand hield. Juan voegde die van hem er aan toe. Een beetje verbaasd constateerde hij dat Emilio niet minachtend snoof – als hij ergens een hekel aan had waren het sportspelletjes – maar ook in zijn portemonnee dook en er briefje tussen vandaan haalde. Zijn vingers trilden lichtjes toen hij het aan de jongen af, en hij zag dat hij ze vlug tot een vuist balde toen hij biljet weggegeven had. Rory keek Emilio aan alsof hij behalve ‘thanks’ nog wat wilde zeggen, daarna glimlachte hij alleen en liep door naar de volgende.
      Een grijns krulde om Juans lippen toen hij zag dat zijn vriend hem nakeek, terwijl hij normaal gesproken nauwelijks oog voor zijn omgeving had.
      ‘Leuke knul,’ zei hij subtiel. ‘Lekker spontaan.’
      Emilio draaide zijn hoofd opzij, al meed hij Juans directe blik. ‘Ja,’ mompelde hij. ‘Hij is wel aardig.’
      Heel aardig – vertaalde Juan in zijn hoofd.
      ‘Jullie leken het net wel goed te kunnen vinden. Kende je hem al?’
      ‘Nee,’ klonk het vlug – te vlug.
      Juan dacht terug aan wat Emilio verteld had. Dat hij een jongen ontmoet had die hij maar niet uit zijn hoofd kon krijgen. Hij boog zich dichter naar zijn vriend toe en fluisterde: ‘Ik heb het heus wel door wanneer je tegen me liegt.’
      Toegegeven – het was een beetje bluffen. Maar hij kende Emilio al zijn hele leven, hij kende zijn sociale grillen als geen ander en hij vertrouwde zijn instinct. Zeker toen zijn vriend hem aankeek en hij de paniek in zijn ogen weerspiegeld zag.
      Juan wilde iets zeggen om hem gerust te stellen, maar trok hem toen overeind. ‘Kom, we gaan effe roken.’
      Bij de anderen vandaan leek Emilio iets te ontspannen. Ze zakten op het dak op een tuinstoel neer en staken een sigaret op. Even gaf hij zijn vriend de ruimte om wat te zeggen, maar hij zweeg.
      ‘Vind je hem leuk?’ vroeg Juan toen. Hij kon het niet helpen dat hij enthousiast klonk – hij had zelf gewoon zo vaak over zijn crushes gepraat en Emilio had nooit iemand interessant genoeg gevonden om over te praten, behalve over de seks.
      Emilio verstijfde door de vraag. Hij antwoordde niet.
      ‘Was hij de jongen waarover je toen sprak? Kom op E – ik ben je beste vriend. Je kan het mij vertellen. Ook als je alleen maar twijfels hebt.’
      ‘Ik weet het niet,’ bromde hij. ‘Ik wil het ook niet weten. Ik heb altijd al van flikkers gewalgd. Het kan niet dat ik er nu zelf een word. Het slaat gewoon nergens op. Het voelt alsof ik gehersenspoeld ben ofzo.’
      Juan wist niet zo goed wat hij daarop moest antwoorden. Hij had zijn aversie tegen homoseksuelen nooit echt begrepen. Op de middelbare school had hij het onder stoerdoenerij geschoven, nu vroeg hij zich af of het een diepgeworteld verlangen in hemzelf was waar hij zich zo hard tegen verzet had – en wat Juan min of meer verbroken had door zijn dronken… ontdekkingstocht.
      ‘Walg je van wat wij hebben gedaan?’ vroeg hij zich af. ‘Los van het feit dat ik dronken was en vreemdging. Maar vond je het… goor om te doen?’
      Emilio wreef over zijn gezicht. ‘Ik wil daar niet aan terugdenken man.’
      ‘Maar misschien moet je het wel doen. Om jezelf te begrijpen.’
      Hij zuchtte en zweeg nukkig.
      ‘Je hoeft niet per se aan het seksuele te denken…’ zei hij toen aarzelend. ‘Misschien moet dat ook wel groeien ofzo. Weet ik veel. Ik weet nog dat June bijna een jaar wilde wachten voor we seks hadden, dat verlangen kwam pas geleidelijk.’ Hij zocht even naar woorden. ‘Maar hij lijkt me een leuke jongen.’
      Emilio keek schichtig op. Zijn wangen hadden een roze tint.
      Juan onderdrukte een gniffel. Het was eigenlijk wel schattig.
      ‘Ik ontmoette hem twee weken geleden. Hij stond foto’s van m’n motor te maken. We raakten aan de praat en uiteindelijk vroeg hij of hij een ritje achterop mocht maken. We gingen veel te hard, kregen politie achter ons aan en uiteindelijk schudden we ze af op een boerenweggetje en verborgen we ons achter een schuurtje. En stalen we bier.’ Zijn lippen krulden om in een flauwe grijns. ‘Het was gewoon… een bizarre avond. Hij vertelde dat hij een vriend van Mickey was, maar ik had niet verwacht dat hij er vanavond zou zijn. Ik raakte in paniek toen ik hem zag, was bang dat jij wat door zou hebben en negeerde hem. Maar daar had hij maling aan, hij kwam evengoed naast me zitten en zei dat ik rude deed.’
      Juan grinnikte zacht. ‘In elk geval iemand die met jouw bullshit kan omgaan.’ Hij dacht even over zijn woorden na. ‘Waarom wilde je dat ik er niets van wist?’ Hij kon het niet helpen dat hij wat gekwetst klonk, zelf vertelde hij altijd alles aan zijn vriend.
      Emilio haalde zijn schouders op. ‘Je bent mijn beste maatje. Maar de laatste keer dat je dronken was, wist je niet meer wat je deed. En ook niet meer wat je zei. Ik wil niet dat iemand het weet. Zeker niet voor ik er zelf uit ben of dit iets is wat ik zou willen. Het voelt gewoon veiliger als niemand ervan weet. Maar ja. Je kent me te goed, blijkbaar.’ Hij aarzelde. ‘Hoe wist je het?’
      ‘Ik zag dat je zenuwachtig was toen hij je geld aannam. En jij bent nooit zenuwachtig. En je keek hem wel met heel veel interesse na,’ zei hij met een grijns .
      ‘Ik was al bang dat je wat zou merken,’ mompelde hij. ‘Dat maakte me zenuwachtig. Ik weet niet – ik dacht dat ik me opgelaten in zijn buurt zou voelen maar het voelde op een gekke manier vertrouwd. Behalve met anderen erbij.’ Hij liet zijn sigaret vallen, zette zijn voet erop en wreef toen in zijn gezicht. ‘Hoor mij nou man. Ik klink als jou.’
      ‘En dat is erg?’ snoof Juan.
      ‘Ja. Jij overdenkt alles altijd te veel. Ik was er juist altijd blij mee dat ik daar geen last van had. Ik hoef geen relatie, ik ben nooit goed geweest in iets serieus.’
      ‘Dat valt ook niet mee als je nooit echt gevoelens voor iemand hebt gehad.’

Emilio beet zijn kiezen op elkaar. Ja – daar had hij een punt. Hij kon er ook wel omheen blijven praten, maar hij kon niet ontkennen wat hij voelde als hij aan Rory dacht, als hij zich voorstelde hoe zijn lippen proefden of hoe het zou zijn om hem dicht tegen zich aan te trekken.
Hij was op hem verliefd, realiseerde hij zich.
      En hoe leuk Rory ook was – hij wilde dat het wegging. Hij wilde geen vriend. Hij wilde niet dat iedereen hen nakeek als ze samen over straat gingen, hij wilde niet het mikpunt van spot worden, hij wilde niet dat zijn leven op zijn kop kwam te staan.
      ‘Ik wil het niet, Juan,’ zei hij verslagen. Hij boog zijn hoofd en staarde naar zijn handen. ‘Ik wil niet op hem verliefd zijn.’
      Juan sloeg een arm om zijn schouders en drukte een kus tegen zijn wang. Daarna liet hij zijn hoofd tegen dat van hem rusten. ‘Verliefdheid is nooit een keuze. Bijna iedereen wordt er weleens door overvallen.’
      ‘Maar waarom op een jongen?’ mompelde hij. ‘Waarom niet gewoon een hete chick?’
      Juan haalde zijn schouders op, een klein grijnsje speelde om zijn mondhoek. ‘Blijkbaar wil je diep vanbinnen een hete kerel.’
      Emilio bonkte zijn schouder tegen die van hem. ‘Beginnen we nu al met de gay-grapjes?’
      Juan grinnikte. Daarna werd zijn gezicht serieuzer. ‘Ik denk dat je jezelf wat tijd moet geven om aan het idee te wennen dat je een jongen leuk vindt. Dat je überhaupt op iemand valt. Je ziet vanzelf wel of het ergens naartoe leidt. Ik denk alleen dat er niemand mee geholpen is als je je kut tegen hem gaat gedragen om te verbergen dat je hem leuk vindt.’
      Iets wat Emilio zichzelf inderdaad wel zag doen.
      ‘Hij verdient het niet om onder jouw twijfels te lijden. Ik zou gewoon openstaan voor een vriendschap met hem. Laten we eerlijk zijn, E, zo vaak heb je niet een klik met iemand. Als het meer wordt is dat mooi, zo niet dan hou je er misschien wel een goeie vriend aan over.’
      ‘Misschien wil hij wel helemaal niet bevriend zijn met een flikker.’
      ‘Misschien niet. Maar de kans is groter dat het hem geen moer kan schelen. Net zoals het mij ook niet kan schelen. En wie weet – misschien voelt hij zich ook wel tot jou aangetrokken.’
      Emilio snoof. ‘Right. Die kans lijkt me wel heel klein. Dat hij ook op mannen valt.’
      Juan haalde zijn schouders op. ‘Misschien hebben jullie daar wel een zesde zintuig voor.’ Hij klapte hem op zijn schouder. ‘Ik ship jullie in elk geval nu al.’
      Emilio rolde met zijn ogen. Toch krulden zijn lippen om in een halve grijns. ‘Nou dat is fijn. Nu ikzelf nog. En hij.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen