Bill POV.

Wanneer Tom het doekje weghaalt glimlacht hij even naar mij. "Het meeste is weg, nu zal het vanzelf moeten genezen," zegt Tom.

"Dat zal dan wel goedkomen zeker. De klap had harder kunnen zijn," zeg ik.

"Dat sowieso," zegt Tom en ik knik even waarna ik opsta.

"Dan moeten we nu maar naar de les he," zeg ik en Tom knikt instemmend waarna we samen de kamer verlaten. "Tomi, is er wat?" Vraag ik, wanneer ik hem even naar z'n telefoon zie kijken.

"Mijn ouders proberen mij al de hele dag te bereiken," zegt Tom met een zucht.

"Moet je dan niet opnemen?" Vraag ik.

"Ze nemen nooit contact met mij op, dus ik voel niet de behoefte om contact met mijn ouders op te nemen, dus ook niet om op te nemen," zegt Tom.

"Maar het kan toch belangrijk zijn," zeg ik.

"Dat kan, maar het boeit mij echt niet. Hun werk is altijd belangrijker geweest," zegt Tom waarna ik het er maar bij besluit te laten, want Tom wilt er duidelijk niet over praten.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ik snap Tom wel een beetje
    Ineens moeten ze hem hebben terwijl die daarvoor soort van niet bestond

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen