Bill POV.

"Sorry Nicolaas," zeg ik, wanneer Fabio maar niet stil wilt worden, waardoor ik voor Nicolaas even geen tijd heb, die ook nog blijft huilen. "Okay, ik ga eerst je broertje proberen," zeg ik tegen Fabio, waarna ik hem terugleg om daarna Nicolaas te pakken.



Wanneer Tom terug is haal ik opgelucht adem. "Sorry, ik vind het nog steeds lastig in mijn eentje," zeg ik tegen Tom.

"Daar hoef je geen sorry voor te zeggen hoor. Ik snap dat het wennen is en misschien went het wel nooit helemaal," zegt Tom en ik knik even waarna hij Fabio pakt. "We gaan ze nu samen wel stil krijgen. Daar ben ik zeker van," zegt Tom en ik knik even. "Misschien hebben ze honger," zegt Tom dan ineens.

"Dat zou kunnen. Ik wou ze niet apart van elkaar voeden," zeg ik beschaamd.

"Dat is geen probleem. Je wist toch wel dat ik niet lang weg zou zijn," zegt Tom met een glimlach en ik knik even waarna we met onze zoons naar beneden lopen zodat we ze kunnen voeden.

Wanneer dat gebeurt is houd ik Nicolaas dicht tegen mij aan en ik glimlach even. "Hoe moeilijk het soms ook is, ik ben wel blij om vader te zijn van deze geweldige jongens," zeg ik en Tom knikt.

"Ik ook Bill, ik ook."

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw zo lief
    Bill vind zijn weg er nog wel in

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen