Foto bij Agent Holemen: Harbinger

• • •

SHIELD base, Los Angeles, California, 7:03 PM May 10th 2016

Alles voelde verkeerd.
      Ik zat aan tafel in een helwitte ruimte. Op de muur tegenover me hing een spiegel, maar ik wist dat het eigenlijk een eenrichtingsspiegel was. Aan de andere kant zaten professoren, dokters en weet ik veel wat, allemaal hopend op iets dat nooit zou komen.
      Op de tafel voor me stond een gewicht van precies 10 gram. Op mijn hoofd en mijn handen zaten sensoren. Ze jeukten, maar ik mocht ze niet van me af halen.
      Al uren zat ik in deze kamer, en al een week zag elke dag er hetzelfde uit. Ik werd naar deze kamer geleid, de sensoren werden op me geplakt en daarna begonnen de uren waarin ik iedereen probeerde te overtuigen dat ik geen krachten meer had.
      Wat niet helemaal waar was. Afgelopen nacht schrok ik wakker van een nachtmerrie. Toen ik naast me keek, zag ik hoe het glas water dat op mijn nachtkastje stond een halve meter in de lucht zweefde. Ik deinsde achteruit en het glas viel.
      Het probleem was niet dat ik niet geholpen wilde worden. Het probleem was dat mijn interpretatie van ‘helpen’ het tegenovergestelde was van de interpretatie van letterlijk iedereen om me heen.
      Ik wilde mijn krachten weg hebben. SHIELD wilde mijn krachten sterker maken zodat ik het op kon nemen tegen het wezen uit Adams voorspelling. Mijn bedoeling was juist om dat hele gevecht te voorkomen.
      Geen krachten betekende geen gevecht. Zo simpel was het. Mijn enige optie was om te doen alsof ik niet meer kon teleporteren of telekinetisch dingen kon laten bewegen. En dat betekende talloze uren verspillen door in een kamer te zitten en niets te doen.
      Uit de intercom klonk een stem. ‘Agent Holemen, misschien kan je je wat beter concentreren op het gewicht.’
      Ik zat achterover geleund met mijn voeten op tafel. ‘Ik doe mijn best.’
      Van de andere kant kon ik nog net een zucht onderscheiden. ‘Zo is het wel genoeg geweest voor vandaag. Morgen proberen we het opnieuw.’
      Clint stond op me te wachten toen ik de kamer uit kwam en zoals altijd keek hij bezorgd. ‘Waarom werk je niet gewoon mee, Ray?’
      Tegen Clint liegen was misschien nog wel het moeilijkste. ‘Ik kan niet iets doen wat ik niet meer kan.’
      ‘Volgens de meetapparatuur van de dokters heb je wel degelijk nog steeds krachten.’
      Halverwege de gang bleef ik staan. ‘Wat nou als ik ze wel heb? Waarom zou ik ze gebruiken als dat betekent dat de wereld in gevaar komt?’
      ‘Als de voorspelling uitkomt-’
      ‘Wat niet hoeft te gebeuren,’ onderbrak ik hem.
      ‘Als de voorspelling uitkomt,’ herhaalde Clint vermoeid, ‘dan kan je maar beter zo sterk mogelijk zijn.’
      Het voelde aan alsof we dit gesprek al een paar honderd keer gevoerd hadden. Ik besloot het anders aan te pakken. ‘Luister, ik zal erover nadenken. Als SHIELD inderdaad denkt dat dit het beste is, dan zal ik meewerken. Ik heb alleen nog even tijd nodig, oké?’
      Uiteindelijk knikte Clint en liepen we verder naar mijn kamer. Bij de deur aangekomen gaf hij me een snelle omhelzing en zei: ‘Je weet dat ik er voor je ben, toch?’
      Met mijn gedachten was ik al ergens anders. ‘Dat weet ik.’
      In mijn oren klonken mijn woorden vals, maar hij glimlachte naar me. ‘Ik zie je snel weer.’
      Binnen in mijn kamer haalde ik diep adem en keek ik naar de toegangskaart die ik uit Clints zak gevist had. Tijd om aan het werk te gaan.

SHIELD base, Los Angeles, California, 7:34 PM May 10th 2016

Na een uur rapporten en dossiers doorgelezen te hebben kon ik maar op één conclusie komen. Het maakte niet meer uit welke redenen ik kon bedenken, maar het stond vast.
      Ik moest hier weg. En wel meteen.
      Volgens mijn persoonlijke dossier wisten ze dat ik aan het liegen was en mijn krachten bewust onderdrukte. Ze hadden apparaten in mijn kamer geplaatst die afgelopen nacht een piek in interdimensionale energie gemeten hadden. Dat moest net na mijn nachtmerrie gebeurd zijn.
      Ongemakkelijk legde ik mijn tablet naast me op het bed en keek om me heen. Mijn kamer had uitzicht op de oceaan en als het niet als een gevangenis aanvoelde, had het er best aangenaam kunnen zijn. Ik had zelfs een eigen minibar.
      Ik zou er in ieder geval niet langer van kunnen genieten. Ze wilden me overplaatsten naar een speciale faciliteit voor mensen met krachten. Zo ver ik wist was de Fridge niet meer operationeel, maar wie weet welke andere plekken voor mensen zoals ik SHIELD nog meer had. Sowieso zou het een betere beveiliging hebben en zou ik niet zomaar weg kunnen gaan.
      Clints gezicht staarde me vanaf de toegangskaart aan. Waarschijnlijk was hij nu op zoek naar de kaart en vermoedde hij niet dat ik, een van zijn beste vrienden, het gestolen had. Zijn hogere level gaf me niet alleen toegang tot meer documenten, maar ook tot camerabeelden. Ik kon een route uitstippelen richting de parkeergarage waar mijn Dodge stond, maar hoe kwam ik door de toegangspoort?
      Ik zou voor een laatste keer kunnen teleporteren, maar ik had ook ergens gelezen dat ze anti-teleportatie maatregelen genomen hadden. Ik had geen idee wat die inhielden, maar ik wilde er liever niet achter komen.
      Mijn tas stond naast de kast. Ik zou ook gewoon mijn spullen kunnen pakken, richting de uitgang lopen en aankondigen dat ik met vakantie wilde. Het laatste wat ik wilde was tegen mijn vrienden vechten. Misschien was dat naïef. Het was toch het proberen waard.
      Ik stond op en begon mijn spullen te verzamelen en in mijn rugtas te proppen. Ik had geen wapens, maar die zou ik waarschijnlijk toch niet mee mogen krijgen.
      Uiteindelijk wist ik alles erin te krijgen, deed ik de rugtas om en keek ik nog voor een laatste keer om me heen. Ik gebruikte Clints kaart om de deur open te krijgen en liep de gang op.
      Ik negeerde de agenten die verbaasd keken toen ik langs ze liep. Een paar verdiepingen lager klopte ik op de deur van de conferentiekamer en stapte ik naar binnen. Ze waren in het midden van een vergadering, maar dat maakte me niets meer uit.
      ‘Ik wil graag mijn vakantiedagen opnemen,’ kondigde ik aan.
      Voor een moment was het compleet stil. Toen schraapte de man aan het hoofd van de tafel, agent Kavinsky, zijn keel. ‘Ik ben bang dat dat nu niet uitkomt, Holemen. We zijn nog niet klaar met het onderzoek.’
      Kavinsky was degene die al het onderzoek naar mij overzag, wat betekende dat ik hem niet mocht. ‘In mijn contract staat heel duidelijk dat ik mijn vakantiedagen kan gebruiken wanneer ik dat wil,’ zei ik. ‘Ik heb afgelopen december wat gebruikt, maar ik heb nog genoeg dagen over.’ Ik hield mijn hoofd een beetje schuin op dezelfde manier dat Adam dat deed. ‘Of moet ik het naar hogerop brengen? Wat vindt Coulson hier eigenlijk van?’
      ‘Coulson is even niet beschikbaar,’ zei Kavinsky geïrriteerd.
      ‘Ray-,’ begon Clint, maar hij werd onderbroken toen ik hem zijn toegangskaart wierp.
      ‘Dank je wel voor het lenen, maar ik heb hem niet meer nodig als het goed is.’ Misschien had ik dat toch niet moeten doen. Het was me niet ontgaan dat minstens de helft van alle agenten naar een wapen hadden gereikt tijdens die beweging.
      Ik probeerde mijn zelfvertrouwen terug te vinden. ‘Ik kan ook gewoon door de deur naar buiten lopen.’
      Nu stond Kavinsky op. ‘We zaten je eigenlijk net te bespreken. We weten dat je in San Francisco de macht over je krachten kwijtraakte en drie soldaten een hartaanval gegeven hebt. Adam Winter heeft verklaard dat hij niet weet hoe dat gebeurd is, ook al was hij er zelf bij. Ons lijkt het anders heel duidelijk.’
      De schrok moest van mijn gezicht af te lezen zijn, want hij keek tevreden met zichzelf. ‘Jij, agent Ray Holemen, gaat nergens heen.’
      ‘Ik zie het.’ Zonder erbij na te denken balde ik mijn vuisten en probeerde mijn ademhaling onder controle te houden. Meteen begon er iets in de ruimte te piepen. Ik dacht al te weten wat het betekende, draaide me om en sloeg met een klap de deur achter me dicht.
      Ik moest hier weg, al was het maar om te voorkomen dat ik iemand iets aan ging doen.
      Stampend ging ik de gang door, maar ik wist al dat hij me volgde. ‘Laat me met rust, Clint.’
      Hij legde een hand op mijn schouder en dwong me stil te staan. ‘Waarom heb je me nooit verteld wat er echt in San Francisco is gebeurd?’
      Ik kon hem niet aankijken. ‘Het was niet belangrijk.’
      ‘Er zijn drie mensen dood.’
      ‘Het was niet belangrijk omdat ik niet van plan was om ooit nog mijn krachten te gebruiken! De voorspelling mag niet uitkomen.’
      ‘Tot nu toe is elke voorspelling van een orakel uitgekomen,’ zei Clint. ‘We moeten ervan uitgaan dat dit gaat gebeuren. Ik snap het als je er bang voor bent-’
      ‘Wie zou nou niet bang voor zijn dood zijn?’ vroeg ik spottend.
      Hij trok bleek weg. ‘Misschien is dat deel niet letterlijk, maar een metafoor.’
      ‘Het maakt niet uit,’ zei ik. ‘Ik ga hier niet blijven en ik ga ook niet mee naar die andere faciliteit.’
      ‘Hoe weet je-’ begon Clint, maar ik liep weer weg.
      Hij kwam haastend achter me aan. ‘Oké, documenten van een hoger level inzien is nu niet het grootste probleem, maar misschien is die andere faciliteit wel heel tof. Met een zwembad.’
      Ik keek over mijn schouder naar hem, met een opgetrokken wenkbrauw. ‘Serieus?’
      ‘Waarom kan je niet blijven?’ vroeg hij. ‘Waarom vertel je me niets?’
      Ik vertraagde. Als ik het nu niet zei, zou ik het misschien wel nooit zeggen. Ik draaide me naar hem om en zei: ‘Wil je het echt weten? Waarom ik zo afstandelijk doe?’
      Hij keek me aan. ‘Zeg alsjeblieft niet omdat je me niet in gevaar wilt brengen.’
      ‘Vroeger maakten we vaak grapjes over mensen met superkrachten, dat zij coole dingen konden doen en wij het maar met onze wapens moesten doen. Toen bleek dat ik zelf een halfgod ben en ook interdimensionale krachten heb. SHIELD is altijd mijn thuis geweest, maar nu weet ik niet meer wie ik ben en waar ik hoor. En ik weet ook niet… ik weet ook niet wat dit voor ons betekent.’
      Clint schudde zijn hoofd. ‘We zijn nog steeds vrienden.’
      ‘Maar je kijkt niet meer naar me alsof ik een vriend ben. Je kijkt naar me alsof je me opnieuw moet leren kennen.’ Ik wenste dat ik het mis had, maar het was waar. Er was iets tussen ons veranderd.
      Ik haalde diep adem en begon verder te lopen naar de deuren aan het einde van de gang. ‘Wat ik wel weet is dat het einde van de wereld mijn schuld zal zijn. Het is aan mij om het te voorkomen.’
      Ik deed de deuren open. We stonden op een platform dat uitkeek over een loods waar SHIELD een paar quinjets bewaarde. Normaal gesproken zou het er rustig moeten zijn, maar nu stond het vol met agenten die allemaal hun wapens op me gericht hielden.
      Ik had me door Clint laten vertragen, waardoor al mijn collega’s genoeg tijd hadden om zich voor te bereiden. Ik draaide me naar hem om, maar ook hij keek verbaasd. ‘Ik wist hier niets vanaf,’ zei hij toen hij mijn blik zag.
      Ik geloofde hem, maar dat veranderde mijn situatie niet. Mijn collega’s hadden geen normale pistolen, maar icers. Als ik geraakt werd, zou ik bewusteloos raken en wie weet waar ik wakker zou worden. Ik wilde er niet achter komen.
      Kavinsky's stem klonk op uit de groep agenten. 'Agent Holemen, keer terug naar je kamer. We zullen geen andere keuze hebben dan geweld gebruiken als je niet gehoorzaamt.'
      'Ik blijf alleen als je eindelijk accepteert dat ik geen krachten meer heb,' probeerde ik voor de laatste keer. Ik wist dat het niets uit zou maken, maar het laatste wat ik wilde was tegen mijn collega's vechten.
      'We gaan het hier niet nog een keer over hebben,' antwoordde Kavinsky geïrriteerd. 'Jij hebt krachten die we moeten versterken, willen we het op kunnen nemen tegen het monster dat de aarde bedreigt. Ik meen me te herinneren dat je zei dat je een keuze hebt gemaakt. Dit is het resultaat.'
      Ik keek neer op de groep mensen. Dit was inderdaad het resultaat; een pad dat wegliep van alles dat ik kende.
      'Ik ga,' kondigde ik aan. Ik concentreerde me op de plek waar ik wist dat mijn auto stond. Sinds San Francisco had ik niet meer geteleporteerd, maar ik wist dat ik het nog steeds kon. Alleen voelde het nu iets anders aan. Normaal gesproken kon ik, net voordat ik teleporteer, al een beetje zien waar ik terecht zou komen. Maar nu was er alleen duisternis. Er was een muur gerezen tussen mij en mijn bestemming.
      Dus dit waren de anti-teleportatie maatregelen. Er zat niets anders meer op.
      Iedereen wachtte in gespannen stilte op me. 'Ray?' vroeg Clint aarzelend.
      'Weet je, ik neem toch de trap,' zei ik zwakjes.
      Ik zette een stap op een tree en meteen werd er geschoten.
      Ik moest toegeven dat, wanneer het op mijn krachten aankwam, ik niet altijd helemaal door had wat ik aan het doen was. Mijn telekinese was een eigen leven gaan leiden in San Francisco, maar nu was ik degene die de controle had en ik was niet van plan het af te staan.
      Uiteindelijk blijken kogels net zo makkelijk te besturen als elk ander ding.
      Terwijl ik de trap afdaalde, liet ik de kogels van me af buigen. Ze belandden in muren en delen van de vloer en toen ook in lichamen.
      Toen ik van de trap afstapte, lag de vloer bezaaid met SHIELD agenten. Alleen Kavinsky stond nog overeind.
      Ondanks dat hij beter moest weten, hield hij zijn icer op me gericht. 'Staan blijven!'
      'Je moet voor me een boodschap aan Coulson overbrengen,' zei ik. 'Zeg tegen hem dat ik weg ben, maar dat ik mijn best ga doen om niet in de problemen te komen. Als hij me wilt spreken, moet hij me maar zelf opzoeken.'
      'Agent Holemen-'
      'En jij moet bij me uit de buurt blijven, Andrew. Ik heb je eigenlijk nooit echt gemogen.' Ik plukte de icer uit zijn handen en knikte naar de andere agenten op de grond. 'Met hen komt het ook wel goed, hoop ik.'
      Kavinsky stond nog steeds verdwaasd te kijken toen ik de ruimte uitliep.
      Ik stond bij een elektriciteitskastje te rommelen toen Clint me eindelijk inhaalde. 'Je zou met me mee kunnen gaan,' zei ik zonder op te kijken.
      'Je weet dat ik dat niet kan,' zei hij. 'Er moet een manier zijn dat je hier kan blijven.'
      'Om weer als een laboratoriumrat behandeld te worden? Ik dacht het niet.' Uiteindelijk vond ik wat ik zocht. 'Luister, Clint. Ik ga een stroomstoring veroorzaken zodat hopelijk dat anti-teleportatie systeem uitgaat en ik hier weg kan. Ik heb geen zin om met nog meer agenten te vechten. Ga jij me tegenhouden of niet?'
      We keken elkaar aan. Uiteindelijk schudde hij zijn hoofd. 'Als jij denkt dat dit het beste is, zal ik je daar op moeten vertrouwen. Beloof me alleen dat je terug komt.'
      Ik haalde diep adem. 'Ik beloof dat ik mijn best zal doen.' Toen trok ik een stekker uit het kastje.
      Het licht ging uit. De noodgenerator sloeg aan en de hal werd in het rood verlicht. Clint knikte naar me en na nog een laatste knuffel teleporteerde ik naar de parkeergarage.
      En daar bleek ik niet alleen te zijn. Leunend tegen de zijkant van mijn auto stond Natasha, totaal niet verrast me te zien. ‘Hey, Ray.’
      ‘Nat,’ zei ik. Het was niet de moeite waard om te vragen wat ze hier deed. Ze had haar gevechtsuniform met de Black Widow’s Bite aan. Door het vele trainen wist ik dat ik nooit in een normaal gevecht van haar zou kunnen winnen. Maar dit zou niet een normaal gevecht worden.
      ‘Vertel me waar je heen gaat,’ zei ze.
      Daar had ik eigenlijk nog niet over nagedacht. ‘Naar huis, denk ik.’
      Ze haalde een wenkbrauw op. ‘Philadelphia, een stad met meer dan één miljoen mensen? Is dat echt zo’n goed idee?’
      Verbaast keek ik haar aan. ‘Je denkt dat ik een gevaar vorm voor mijn medemens.’
      ‘Ik wéét dat je een gevaar vormt. Wat is er in San Francisco gebeurt?’
      ‘Het zal niet nog een keer gebeuren.’ Ik moest hier weg, voordat nog meer SHIELD agenten zich met mijn vakantie gingen bemoeien.
      Natasha begon naar me toe te lopen. ‘Je houdt iets voor ons achter. Vertel me wat het is.’
      Voor een moment wist ik niet wat ze bedoelde, totdat ik me besefte dat ik de energie kon voelen die van haar handschoenen afkwam. Al die tijd wist SHIELD helemaal niet dat ik energie kon beïnvloeden. Ze dachten dat ik alleen kon teleporteren en over telekinese bezat.
      Het was logisch. Als ze het wel hadden geweten, hadden ze het onmogelijk voor me gemaakt om zo maar weg te gaan. En als Natasha dat wist, en ook hoe onervaren ik ermee was, zou ze me helemaal niet laten gaan.
      ‘Luister,’ zei ik. ‘We zijn toch altijd vrienden geweest, of niet?’
      ‘Werkvrienden,’ corrigeerde ze me.
      Ik probeerde niet al te beledigd te zijn. ‘Juist. Als je werkvriend heb ik jou altijd vertrouwd, dus zou jij mij voor deze ene keer kunnen vertrouwen? Ik beloof je dat ik geen problemen op ga zoeken.’ Meestal kwamen de problemen juist op mij af.
      Ze keek niet overtuigd. ‘Weet je, SHIELD zou je naar de Retreat kunnen sturen.’
      ‘Ik ben niet de Hulk,’ zei ik, en ik begon de hoop op te geven dat ze me zou laten gaan. ‘Als je het niet erg vind, zou ik nu graag bij mijn auto willen komen.’
      Voordat ze kon antwoorden, teleporteerde ik vlak naast mijn auto. Ze draaide zich en richtte haar vuisten op me, maar ik stak mijn handen op. Voordat Natasha een taser disk naar me kon schieten, haalde ik de energie van haar wapens weg. Voor een moment hield ik het vast en voelde ik het in me branden, maar toen haalde ik diep adem en leidde ik het om.
      Een prullenbak die verderop stond ontplofte.
      Natasha deinsde naar achteren, keek naar haar uitgedoofde Black Widow’s Bite en toen naar mij. Eindelijk drong er iets tot haar door.
      De deuren naar de trap sprongen open en een groep SHIELD agenten stormden naar ons toe. Ik legde een hand op het dak van mijn auto en keek nog een laatste keer om.
      ‘Het spijt me,’ zei ik tegen Natasha.
      Mijn auto en ik verdwenen.
Los Angeles was een stad die ondoorgrondelijk en monsterlijk was, waar je kon verdwalen en op de meest vreemde plekken terecht kon komen. Niet voor niets was de ingang naar de Onderwereld hier.
      Het was de perfecte plek om in te verdwijnen.
      Ik startte mijn auto en begon richting de 405 te rijden, de zonsondergang tegemoet.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen