ALESSIO CANDELAS


The only certainty in life is death.

De bus was al behoorlijk gevuld toen Alessio naar binnen ging. Sommige mensen zaten opgewonden te praten, anderen hingen onderuit gezakt, vermoeid van de lange reis die ze al gehad hadden. Zij wilden het liefste snel op bestemming zijn en een koude douche nemen.
Het was eigenlijk toeval dat Alessio deze baan ingerold was. Hij was zeker geen professioneel gids voor toeristen en was ook niet van plan dat te worden. Maar hij kende het gebied goed en had net wat werk gezocht. Een goede vriend van hem – tevens de chauffeur deze reis - had hem gewezen op de vacature en zo was Alessio hier beland. De komende periode zou hij de groep rondleiden door de minder bekende gebieden van Spanje. En daarna? Daarna zag hij wel weer. Misschien zou hij nog een groep rondleiden. Misschien zou hij zijn spullen pakken en naar een ander gebied reizen. Dat was immers wat hij deed. Hij ging waar hij wilde en zag wel wat er op zijn pad zou komen.
Het was een belangrijk gezelschap dat hij nu onder zijn hoede genomen had wist Alessio. Mensen van een reisbureau die op zoek waren naar een nieuwe unieke reiservaring. Als Alessio deze reis goed zou weten te verkopen, zou dat goed zijn voor de toerisme, en daarmee de financiën, van de lokale bevolking.
Aangezien iedereen een shirt van de organisatie droeg, viel Alessio in zijn eigen kleding behoorlijk uit de toon. De chauffeur – wel in shirt – had al gecontroleerd of iedereen er was, en Alessio ontving van een enkeling een vragende blik. Wat deed hij in hun ritje? Maar dat was een eis van Alessio geweest. Hij wilde niet de hele periode in die kriebelende, net niet passende shirts lopen. Als ze hem in dat shirt hadden willen hebben, konden ze iemand anders voor de baan zoeken. Door zijn expertise van het gebied waren zijn werknemers overstag gegaan.
De deur van de bus sloot zich en de motor kwam loeiend tot leven. Terwijl de bus de parkeerplaats verliet, kreeg Alessio de microfoon in handen.
“Welkom allemaal in Spanje. Mijn naam is Alessio en ik ben jullie gids deze reis. We gaan zo naar onze eerste verblijfplaats toe. Daar zal ik jullie wat meer vertellen over het programma voor vanavond en morgen. We zullen nu zo eerst de stad verlaten. Als we straks de stadpoorten doorrijden, raad ik jullie aan om links uit het raam te kijken. Daar zullen jullie het beroemde standbeeld van de stichter van deze stad zien. Ik zal jullie niet verder vermoeien met de geschiedenis van de stad, aangezien onze eindbestemming van vandaag nog een stuk verderop ligt, en de beste man van het standbeeld enkel besloot ‘ik wil een stad bouwen’ en dat dus gedaan heeft.” Er klonk wat gelach vanuit de bus.
“Verder rest me enkel te zeggen, geniet van de reis, vergeet niet af en toe uit het raam te kijken en als jullie nog vragen hebben, hoor ik deze graag.” Een paar mensen begonnen te klappen, alsof Alessio een hele indrukwekkende speech gegeven had in plaats van een welkomspraatje. Alessio hing de microfoon weer in de houder en ging op de voorste vrije plek in de bus zitten. Naast hem zat al een van de gasten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen