ALESSIO CANDELAS


The only certainty in life is death.

Na zijn praatje was Alessio naast een van de klanten gaan zitten, aangezien dat een van de weinige vrije plekken in de bus was geweest. Hij had uit het raam gekeken naar het Spaanse landschap dat voorbij suisde. Vanaf het moment dat ze het drukke centrum hadden kunnen verlaten had de bus vaart kunnen maken. Dat mocht ook wel, want ze hadden nog wel een ritje voor de boeg gehad.
“Leuke speech, hoeveel jaar ervaring heb je?” vroeg de man naast wie hij was gaan zitten hem.
Alessio lachte kort. “Telt levenservaring ook?” was zijn antwoord. “Als gids ben ik pas net gestart.” Was het verstandig om meteen een klant te vertellen dat hij een beginner was als gids? Waarschijnlijk niet. Maar daar gaf Alessio niet zo om. Hij wist dat hij de omgeving kende, dat hij de verhalen kende, dat hij beter was dan menig gids die enkel de wikipedia-pagina uit zijn hoofd geleerd had. En eerlijk, waar was de lol in verstandig zijn?
De mannen raakten aan de praat en Alessio leerde dat de man Mark heette. Hij hoefde de naam niet in zijn hoofd te prenten. Hij was altijd goed met namen en gezichten geweest, dus hij zou dit niet snel vergeten dacht hij zo.
Bij aankomst vertelde Alessio het gezelschap nog even waar ze konden inchecken en waar ze het avondeten konden vinden wanneer ze eenmaal opgefrist waren. Iedereen dromde om de bus heen om zo snel mogelijk zijn koffer te pakken te krijgen. Alessio had zijn spullen al hier gehad, waardoor hij zich niet in de drukte hoefde te begeven, maar zich meteen naar zijn huisje kon begeven. De plek waar ze terecht gekomen waren had een aantal kleine huisjes. Ze waren zo ingericht als hotelkamers, met eigen slaapkamer, twee stoelen en een badkamer, maar waren in plaats van in één groot stenen gebouw verspreid over het terrein. Alessio hoorde je er in elk geval niet over klagen. Hij was net zo gelukkig met een slaapmat en een tent, en trok regelmatig op die manier door het land, maar de luxe kamers waar hij nu gratis mocht verblijven waren geen straf.
Rond etenstijd begaf Alessio zich ook naar de eetzaal. Nou ja, zaal… Op dit moment waren de wanden via een slim systeem open geschoven, waardoor je eigenlijk buiten in de natuur zat met een dak erboven. Er zaten al een paar mensen die Alessio van de bus herkende en hij stopte even bij hun tafel om een kort praatje te maken, voor hij algemeen in de groep aankondigde dat er ’s avonds een kampvuur zou worden aangestoken, en dat iedereen welkom was om erbij te komen – maar het was uiteraard geen verplichting als je liever wat rust wilde na de lange dag.
Bij de buffettafel begon langzaam een rij te ontstaan van mensen die opschepten. Alessio had zijn bord gepakt en stond achter dezelfde jongeman als naast wie hij eerder in de bus gezeten had – Mark.
“En, bevalt de kamer een beetje?” vroeg hij aan de jongeman. De meeste mensen hier leken in groepjes gekomen te zijn, en zaten slash liepen daarom ook samen bij het buffet. Mark leek alleen gekomen te zijn, of was tenminste zowel in de bus als nu niet samen met een groepje.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen