Voor de verandering laat de wereld ons die middag een beetje met rust, maar het maakt me eigenlijk vooral nerveuzer. Het voelt haast als de stilte voor de storm. Terwijl de mist langzaam weer op de boom af kruipt, lukt het me steeds minder goed om stil te zitten.

Uiteindelijk valt de avond, verdwijnt de zon achter de horizon en verlies ik al mijn besef van tijd. Als uiteindelijk het volkslied door de nachtelijke hemel schalt en het logo van het Capitool verschijnt, schrik ik op. Mijn stok, die ik tussen mijn vingers aan het draaien was, valt uit mijn handen en klettert op de vloer van de boomhut.

Amelia, die in een hoekje ingedommeld was, schiet overeind en kijkt versuft op, terwijl Day wat meer richting de ingang schuift en naar buiten staart. Zijn kalme glimlach, die net nog op zijn gezicht lag, is volledig vervaagd. In plaats daarvan ligt er een ernstige, gespannen frons op zijn gezicht, die niet verdwijnt als ik naast hem ga zitten.

Jade staat op en leunt tegen de boomstam aan, terwijl haar ogen omhoog dwalen. "Ik weet echt niet wat ik nu nog moet verwachten," mompelt ze peinzend.

"Er zijn maar een stuk of tien opties naast ons." Ik haal diep adem en laat in gedachten mijn blik langs de namenlijst in de startkamer dwalen. Er zijn inmiddels negen van de vierentwintig tributen dood. Naast ons vijven zijn er nog vijf Beroeps over, Parveen, Alex uit District 5, Caithlynn uit District 6, Flynn uit District 8, Florian - Samuels teamgenoot - en Dahlia uit District 12. Van sommige tributen is het waarschijnlijker dat ze vandaag de dood gevonden hebben, maar de namen die in me opkomen maken me alleen maar een stuk onrustiger. Parveen is één van hen. Ik kan alleen maar hopen dat de jongen met de witblonde krullen en de nerveuze glimlach zijn kennis wijs inzet. Ik kan alleen maar hopen dat hij veilig is.

"Bizar," mompelt Day. Hoewel hij naar de lucht staart, lijkt hij niet echt het logo te zien. Zijn gedachten lijken bij de eerdere avonden te zitten - bij iedereen die al overleden is. Ondanks alles wat er al gebeurd is, voelt de dood ontzettend ver weg, en tegelijkertijd kan ik haar aanwezigheid overal om ons heen voelen.

Als het niet Parveen is die verschijnt, slaak ik een opgeluchte zucht, maar die verstomd als tot me doordringt wie er op de foto staat. Het is niet Caithlynn, niet Dahlia, zelfs niet die kneus van een Alex. Het is een meisje met blonde krullen en donkere ogen, met de arrogante glimlach van een Beroeps op haar gezicht. Naeve. Samuels districtsgenote, die al jaren met de dood danst, is hier in de Spelen uiteindelijk door die oude vriendin ingehaald.

"Wat?" Jade fronst verward. Naeve was sterk - misschien niet de allersterkste Beroeps, maar zeker wel een kanshebber. Jade heeft met haar gevochten tijdens het Bloedbad, dus zij weet dat als geen ander. "Dat had ik in elk geval niet verwacht."

"Aderyn leeft nog, maar ze moet haast wel gewond geraakt zijn," mompel ik. De bleke, gemene opper-Beroeps was Naeves teamgenote. De regels van deze Spelen zorgen ervoor dat ze maximaal honderd meter uit elkaar konden. "Zij en Naeve zullen vast niet ver uit elkaar geweest zijn, dus zij moet er ook bij betrokken geweest zijn." Ik kijk peinzend uit over het donkere grasveld onder ons, waar mistslierten loom omhoog kringelen. "De meeste mutilanten lijken 's nachts te komen, maar dit kanonschot was overdag. Ik denk dat ze door een andere tribuut vermoord is." Het lijkt me onwaarschijnlijk dat Flynn degene is die haar uitgeschakeld heeft, ook al heb ik geruchten gehoord dat hij een uitgesproken hekel heeft aan de Beroeps en de tributen uit District 2 in het bijzonder. Eén tribuut, zelfs een sterke, getrainde tribuut, kan niet op tegen twee sterke, getrainde Beroeps en dat overleven. Eén iemand krijg dat niet voor elkaar. Twee sterke tributen misschien wel. "Een ander sterk duo," peins ik. Niet May en Alex - de jongen zou dat nooit overleefd hebben. Er is maar één echte optie. "Samuel en Florian."

"Dat moet haast wel." Day denkt even na, maar knikt dan instemmend. "Of andere tributen moeten zijn gaan samenwerken."

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet aan die optie gedacht had, maar het enige scenario dat ik kan bedenken waarin twee andere tributen Aderyn en Naeve het hoofd zouden bieden, zou zijn als Flynn met een Beroeps zou samenwerken. Als de geruchten kloppen, zou het Capitool nog eerder zeggen dat we met z'n alleen mogen winnen en zou Aderyn nog eerder een zoetsappig liefdesgedicht voordragen waarin ze bekend dat zij ook oh-zo-verliefd is op Florian, dan dat Flynn de handen ineen zou slaan met bijvoorbeeld Sean uit District 4. Dat hij zou gaan samenwerken met May, is nog veel onwaarschijnlijker. Het drama dat er tussen die twee gaande is - om Alex? Die kneus? Echt waar? - bezorgt mij hoofdpijn en het Capitool een hoop vermaak, maar de drie betrokken vooral veel, nou ja, drama, en zo nu en dan een botbreuk en een bloedneus.

Day zwijgt even, maar haalt dan diep adem. "Er is geen ander kanon geweest vandaag, toch?" Hij hoeft niet op antwoord te wachten, want de lucht wordt alweer donker. Maar één dode vandaag - maar één teveel.

Jade tikt onrustig met haar voet tegen de vloer van onze hut, met een bezorgde frons op haar gezicht. "Dat was ik vergeten," mompelt ze. Voordat ik kan vragen wat precies, praat ze verder. "Ik heb dat duo onderschat."

Ik knik naar haar. "Ik dacht dat ze volledig voor Aderyn zouden gaan, niet Naeve - ze is wel Samuels districtsgenote." Het is maar hardop nadenken, enkele van de gedachte uitspreken die de afgelopen dagen in de storm voorbij gevlogen zijn. In al mijn gepieker heb ik regelmatig stilgestaan bij dit team, hun bondgenootschap, hun plannen en motieven, maar denken aan Samuel maakt me chagrijnig en Florian kan ik pijnlijk moeilijk peilen. Het leek erop dat hun bondgenootschap vooral een aanval op Aderyn was, maar nu is Naeve degene die de kogels heeft opgevangen. "En ik dacht dat Aderyn er in ieder geval wel voor zou zorgen dat één van hen-" Ik haal een vinger langs mijn keel. "Maar nu Aderyn alleen is, zijn zij het sterkste team dat nog over is." Voor de zoveelste keer wens ik dat ik in het Capitool beter op Florian gelet had.

Jade knikt instemmend. "Maar ik kan me niet voorstellen dat zij er allebei ongeschonden uit zijn gekomen."

Ik haal diep adem en kijk dan de groep rond. Bij Day blijft mijn blik hangen. "Hoe oneerlijk en afschuwelijk het ook is, dit is goed nieuws voor ons."

"Dit kunnen we misschien in ons voordeel gebruiken." Jade knikt nogmaals naar me, maar haar districtsgenoot zwijgt en is wit weggetrokken. Het is niet iets waar hij over na wil denken.

Amelia speelt nerveus met het van gras gevlochten armbandje dat zij, Jade en Day vanmiddag gemaakt hebben. "Ik hoop dat Florian in orde is," zegt ze zacht, maar de frons op haar gezicht verraadt meer dan alleen bezorgdheid. Het jonge meisje lijkt geërgerd, gefrustreerd bij de gedachte aan de oudere jongen. Haar districtsgenoot.

Florian is haar districtsgenoot. Daar heb ik geen seconde bij stilgestaan. De sleutel tot informatie over de jongen die ik over het hoofd zag, is al die tijd al bij ons geweest. "Ken je hem goed?" vraag ik haar. "Hoe is hij?"

Het meisje haalt haar schouders op. "Redelijk goed?" zegt ze aarzelend. "We konden het goed vinden, vandaar." Amelia glimlacht, met de wazige blik van iemand die diep in gedachten verzonken is. "Florians lompe klompen kenmerken de rest van hem ook wel een beetje, want hij kan soms heel lomp uit de hoek komen, maar hij bedoelt het meestal goed. Hij is een beetje een soort grote broer." Haar glimlach vervaagt weer, om plaats te maken voor een veel ernstigere blik. "In elk geval voordat we in de Arena waren. Ik weet niet of hij nu-" Amelia's stem sterft weg, terwijl ze een vaag handgebaar maakt en dan haar schouders ophaalt.

Ik knik naar haar, maar in mijn hoofd probeer ik ondertussen op een rijtje te zetten wat dit voor ons betekent. "Het zou fijn zijn als hij die goede bedoelingen een beetje vast zou houden, maar ik denk eerlijk gezegd niet wat we van hem kunnen verwachten." Ik slaak een diepe zucht. "Hij is er echt met gestrekt been ingegaan. Die stunt tijdens de interviews was niet niks, en zijn bondgenootschap met Samuel was een hele tactische, slimme zet. Hij gaat volledig voor de overwinning en lijkt bereid te zijn om hele grote risico's te nemen om zover te komen. Dat kan heel erg gevaarlijk zijn. Ik denk niet dat het veel zin heeft om te hopen dat de Spelen hem niet veranderd hebben - volgens mij had hij die verandering al omarmd voor de gong."

Amelia, duidelijk niet echt blij met die gedachte, fronst, maar hoewel het lijkt alsof ze de jongen meteen wil vergeten, houdt ze even peinzend haar mond. "Ik begrijp ook niet helemaal waarom hij dat risico nam bij de interviews, maar ik denk ook niet dat er niets van de oude Florian over is," besluit ze dan resoluut.

"Maar misschien zijn ze hier helemaal niet in de buurt." Day werpt haar een geruststellende glimlach toe, maar ook die vervaagt al snel weer. De gedachte aan andere tributen zit hem duidelijk niet echt lekker. "Met een beetje geluk hoeven we er dus gewoon niet achter te komen wie en wat er veranderd is."

"Ik mag hopen van niet," brom ik. "Als zij hier zijn, is Aderyn waarschijnlijk ook in de buurt. Dat is teveel gevaar te dicht bij elkaar."

"Wat een gerustellende gedachte zo voor het begin van de nacht," mompelt Amelia. Het meisje nestelt zich wat dieper in haar slaapzak en zucht zacht.

"De enige troost is dat de mist er waarschijnlijk voor zorgt dat ze niet te dichtbij kunnen komen." Het gras is inmiddels volledig onder een dikke laag mist bedekt, zodat het niet meer zichtbaar is. Het lijkt onschuldig, maar de dreiging hangt voelbaar in de lucht. "Ik denk dat ze te druk bezig zijn voor nu."

"Joepie," zegt Jade droogjes. "Hoera voor de mist." Ze loopt wat verder over de tak voor de hut en tuurt omlaag. "De mist wordt nu snel dikker, maar voornamelijk op de grond." Met een grijns op haar gezicht, kijkt ze om naar haar districtsgenoot. "Het lijkt erop dat de boomhut een goed idee was, Danny."

Day glimlacht scheef naar haar, maar haalt dan zijn schouders op. "Laten we er dan maar zoveel mogelijk van proberen te profiteren." Hij kijkt even van mij naar Jade, en dan naar Ada, die zich tot nu toe tot mijn opluchting afzijdig gehouden heeft. "Wie nemen de eerste wacht?"

"Ik kan nog wel even wakker blijven." Ik voeg meteen de daad bij het woord door op te staan en wissel een blik uit met Jade, die naar me knikt.

Ze loopt terug over de tak en gaat bij de ingang van onze hut zitten. "Wij nemen de eerste wacht wel."

"Maak ons maar wakker als jullie merken dat het lastiger wordt om-" Day gebaart naar de opstijgende mistslierten, "dat uit de buurt te houden. Vermoeidheid helpt vast niet mee, dus dan wisselen we gewoon."

Ik knik naar hem en glimlach flauwtjes. "Ga jij nou maar eerst goed slapen."

Meteen verschijnt er een schuldbewuste blik op zijn gezicht, maar hij loopt wel verder de hut in, op zoek naar een deken. "Ik zal mijn best doen."

"Ik mag hopen dat dit werkt." Ada staat op van haar 'uitkijkpost' buiten de hut, werpt nog een nerveuze blik op de witte zee onder ons, voordat ze wel naar binnen loopt, maar min of meer in de deuropening gaat zitten. Het getuigt niet echt van vertrouwen, ondanks dat het haar eigen teamgenote is die de wacht houdt, maar ik weet dat ik haar net zo min vertrouw.

"Het werkt," antwoord ik met alle zekerheid die ik kan vinden. Alsof het waar wordt als ik het maar stellig genoeg beweer. Ik ga niet aan Day en aan onze plannen twijfelen, niet nu. Niet als zij dat doet.

Ik neem plaats op de tak voor onze hut en speur de horizon af. Er is niets. Nu de wind helemaal is gaan liggen, kan ik enkel mijn eigen ademhaling horen, mijn onrustige hartslag. Als ik uiteindelijk omhoog kijk, langs de takken en bladeren af naar de donkere lucht, merk ik dat er ook daar niets is. Niets dan het donker en een diepe, stille leegte. Ik besef me al snel dat de sterren niet helemaal kloppen, en dat het geen nieuwe maan zou moeten zijn. Ik besef me dat het niet echt bewolkt was en dat we waarschijnlijk ver van alle steden af zitten, dus dat we sowieso veel meer sterren zouden moeten zien. Ik besef me dat de hemel leeg voelt, alsof ik niet naar het hele, oneindige universum staar, maar naar een diepe put of kloof.

Maar het duurt een heel stuk langer voor ik me besef dat ik ergens verwacht had - gehoopt, misschien - dat ik vanavond nog één keer Bo's glimlach zou kunnen zien.

Reacties (3)

  • Incidium

    denken aan Samuel maakt me chagrijnig
    valid maar also rude:D
    Deze hele discussie over Samuel en Florian vanaf Chris' perspectief is leuk om te lezen. Zeker met de kennis met wat er nog aan zit te komen haha
    Die laatste regel is dan wel weer tragisch zeg:|

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Chris heeft er al driehonderd keer over nagedacht, maar in de praktijk gaat alles minder soepel

      2 weken geleden
  • Duendes

    Oké het was gisteravond toch echt te laat en ik was te moe rip dus hier is de betere reactie:Y)

    Mijn stok, die ik tussen mijn vingers aan het draaien was, valt uit mijn handen en klettert op de vloer van de boomhut.

    Het mentale beeld van Chris die met die stok zit te draaien als circus artiest is adorable en iconic en hij is er best goed in probably want stiekem oefent hij vooral dit al een jaarxDgewoon casual cool doen met een stok awhh

    Ondanks alles wat er al gebeurd is, voelt de dood ontzettend ver weg, en tegelijkertijd kan ik haar aanwezigheid overal om ons heen voelen.

    Intens wel gosh en valid want er was veel dood enzo wel maar ook soortvan op afstand en haast surrealistisch en ohno

    Ik ga niet aan Day en aan onze plannen twijfelen, niet nu. Niet als zij dat doet.

    Het begin klonk zo super lief en daarna de disclaimer van "niet als zij dat doet" like ja valid maar oeps :') het is wel precious hoe Chris zo sterk probeert dit vol te houden awh love him

    Ik besef me al snel dat de sterren niet helemaal kloppen, en dat het geen nieuwe maan zou moeten zijn.

    Die is echt wel kinda naar ofzo want like alles is nep en het is niet meer een geruststelling van 'we kijken naar dezelfde hemel' want nee alles is nep en anders en in handen van het Capitool YIKES

    - gehoopt, misschien - dat ik vanavond nog één keer Bo's glimlach zou kunnen zien.

    Ik ga even huilen awh zo valid maar zo pijnlijk nooo

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Hij is daar beter in dan in het vechten zelf, maar ook daar faalt hij kinda in
      Jep en nu komt het kinda steeds dichterbij
      Chris is het sowieso gewoon nooit eens met Ada, dat is het vooral
      Ja dat is balen, ze zitten echt helemaal vast

      3 weken geleden
  • Duendes

    Ohgosh dat einde is zo sneu awh like zo valid maar eh gosh intens OEF natuurlijk wil hij stiekem heel graag nog eens Bo zien maar hij krijgt zijn echte afscheid niet dus het zou niet helpen om iets af te sluiten probably gosh awh

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen