"Basisregels kunnen geen kwaad." antwoordde Pandora. Haar blik dwaalde even naar de koks, die druk in de weer waren met het aperitief en zo te zien gingen ze bijna aan tafel. "We kennen elkaar niet, dus is het goed om te weten wat de basis principes zijn van het spel." Ze rukte haar blik los van het tafereel en keek hem aan. Haar woorden klonken scherp. Scherpen dan dat ze normaal gesproken deden. Fair enough. Hij kon haar geen ongelijk geven. Sterker nog hij gaf haar groot gelijk om argwanend te zijn, dat zou hij immers ook zijn als hij haar was. Een spel durven te spelen tegen een Selwyn, dan moest je wel van hele goede huizen komen. "En daarnaast wil ik een extra spelelement toevoegen." Hij trok zijn wenkbrauw op. Die durfde. “Een extra spelelement?” vroeg hij haar, zijn nieuwsgierigheid was gewekt. Pandora leek ook langzaam enthousiaster te worden van haar eigen idee, haar wangen begonnen al wat rood te kleuren. Hij vroeg zich af of dat door de opwinding kwam of de alcohol. Beide opties waren reëel.
"Vanavond moeten we allebei een aantal woorden in het gesprek weten te werken..." stelde ze voor. ".. en als je dat lukt dan moet de ander drinken.” Hij dacht even na, dat kon nog leuk worden. “Goed dan, wat jij wil.” Stemde hij in. Hij had haar idee leuker gevonden dan dat hij Pandora liet blijken. “Maar dan wil ik ook nog een extra element toevoegen.” Ze knikte. “Degene die wint mag bepalen wat we vanavond na het diner gaan doen.” Haar enthousiasme had aanstekelijk gewerkt. “De hele avond.” Benadrukte hij. "De woorden die jij in het gesprek moet brengen zijn...." Hij zag haar even denken. "hmmmmm..." ze tikte tegen de rand van haar champagne glas aan. "Flubberwurm... hypocrietspriet... en toast!" sloot ze de reeks tevreden af. Ze pakte de fles champagne uit zijn handen en schonk haar glas opnieuw bij. Hij grijnsde. Ergens had hij zulke bijzondere woorden wel kunnen verwachten van een meisje zoals Pandora. “Easy win,” hij dacht even na. “Jouw woorden worden spinnensnot, schoffelstraf en modderbloedje.” Deelde hij haar nonchalant mee, maar hield haar reactie nauwlettend in de gaten. Happy Hungergames and may the odds be ever in your favor, Pandora Lovegood. Hij pakte de fles champagne weer van haar over en nam nog een slok. Niet veel later werden ze gestoord door iemand van het personeel. Dinner will be served en ze werden verwacht in de eetkamer.
      Zwijgend schoven Pandora en Zaheer aan de prachtig gedekte tafel, waarna het aperitief werd opgediend. Zaheer tikte met zijn vork tegen het volle champagne glas, die er voor “de schijn” – we weten allemaal dat ze dit gewoon gaan opdrinken – voor hem en Pandora erbij waren gezet, en stond op. “Ik wil even een toast…” nadrukkelijk keek hij Pandora aan en hief zijn glas. “…uitbrengen. Meneer en mevrouw Lovegood, hartelijk bedankt voor uw gastvrijheid. Het ziet er allemaal fantastisch uit, en dan geef ik nu graag het woord aan mijn vader.” Hij ging weer zitten en keek Pandora triomfantelijk aan. 1-0, Lovegood; Cheers!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen