Michael POV.

Ik kijk even naar die man terwijl ik op de bank zit. Hij noemt zich telkens mijn papa, maar dat is hij natuurlijk niet.

"Hier, een koekje," zegt hij en hij gooit hem naar mij toe en ik kijk hem geschrokken aan. "Kan je niet vangen?" Vraagt de man dan en ik schud mijn hoofd.

"Ik ben daar niet goed in," zeg ik en hij draait met z'n ogen.

"Daar gaan we dan de komende jaren wel iets aan veranderen," zegt hij waarna hij een nieuw koekje pakt en die wel aan mij geeft en ik eet hem gelijk op, want ik had best wel honger, of trek zoals mijn papa's zeggen hoe ik het moet noemen.

Ik kijk toe hoe de man zijn telefoon ineens opneemt en begint te tieren. Ik vind het niet fijn als hij boos is.

"Niet schreeuwen," zeg ik dan ook angstig, maar de man luistert niet naar mij waarna ik naar mijn kamer loop. Ik wil daar helemaal niet bij zijn. In mijn kamer kijk ik wat rond, maar er is helemaal geen speelgoed. Waarom geven mijn papa's mij mee aan iemand die helemaal geen speelgoed heeft? Ik pak dan mijn knuffeltje, die ik nog we heb en houdt die stevig tegen mij aan. Ik vind dit niet leuk. Ik wil naar huis. Waarom komen mijn papa's mij niet halen? Ze willen mij toch wel halen?

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme micheal!!
    Hij moet naar zijn echte vaders!
    Als de rechters dit zien !!

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen