Dinsdag 21 juli 2020

We zijn weer terug in Engeland. Waar de volgende Grand Prix wordt gehouden. Ik heb het meeste van mijn spullen inmiddels naar Lando's huis verplaatst. Hoewel we niet veel thuis zijn, wilden we na de verloving wel graag samenwonen.
Ik vouw een stapel schone was die ik in een van de kasten leg. Lando is druk aan het streamen, dus die meldt zich pas later vandaag weer. Als ik de McLaren blouses heb gestreken hang ik ze op en loop naar beneden. Lando kreeg voorheen kant en klaar gemaakt eten van zijn team. Zo hoefde hij zelf niet te koken en kreeg hij wel alles binnen wat hij nodig had. Dat is nog steeds erg handig als we een drukke periode tegemoet gaan, maar als we een week of meer thuis zijn, neem ik die taak over. Nog steeds krijgt hij precies afgewogen porties, alleen is er nu iets meer variatie in het aanbod. Lando klaagt niet natuurlijk. Ik glimlach als ik zijn lach hoor door het huis. Ik zet een kop thee voor mezelf en app Lando of hij ook iets wil. Een paar minuten later als ik mijn eigen thee klaar heb, krijg ik een bevestigend antwoord. Ik schenk het hete thee water in een kopje en loop er mee naar boven. Zacht klop ik op zijn deur. Ik hoor hoe Lando zijn stream onderbreekt om naar de deur te lopen. 'Hello Love.' Zegt hij enthousiast. 'Hi. I've made you some tea.' Hij pakt het dankbaar aan en geeft me een zoen. 'Thank you.' En hij verdwijnt weer naar zijn stream. Eenmaal beneden wil ik naar de keuken toe lopen om mijn eigen thee te pakken, als de deurbel gaat. Ik frons. Ik kan me niet herinneren dat we iemand konden verwachten vandaag. Misschien is het een van Lando zijn vrienden die spontaan langs komt. Aangezien dat nog wel eens gebeurt, loop ik naar de deur en open deze. Een onbekende man staat aan de andere kant van de deur. 'Can I help you?' hij knikt. 'Miss van Veen? I have a delivery for you.' hij houdt me een bos rozen voor. Ik pak ze verbaasd aan. 'Thank you.' en de man verdwijnt weer. Ik sluit de deur en loop met de rozen naar de keuken. Ik app Lando of hij naar beneden kan komen. Zo kan ik hem bedanken. Voorzichtig zet ik ze in een vaas en zet ze op het kookeiland. Lando komt niet veel later naar beneden. 'Yes love?' hij kijkt me verwachtingsvol aan. 'Did you send these?' hij volgt mijn hand naar de rozen. 'Uh no?' hij zoekt naar een kaartje die aan de rozen zou kunnen hangen. 'But if you didn't send these... Who has?' Lando haalt zijn schouders op. 'I don't know. Didn't the delivery guy say something?' ik schud mijn hoofd. 'Well at least they are pretty.' Lando knuffelt me van achter. 'I'm happy to have you here.' ik geniet van het korte moment. 'How's your stream going?' 'I'm done streaming for today. I had not as much viewers as I hoped.'
We praten nog even verder in de keuken, waarna Lando toch weer naar boven gaat om een en ander op te ruimen. Ik kijk even naar een nieuwsprogramma op de tv. 90% gaat over de pandemie. Ik val bijna in slaap als de deurbel weer gaat. Lando heeft het overduidelijk niet gehoord dus ik sta op van de bank en loop weer naar de deur. Het is dezelfde jongen die de rozen bezorgde. 'Did you forget something?' hij reageert niet, maar kijkt me ongemakkelijk aan. Slechts een paar tellen later stapt hij opzij en zijn het handen van een ander persoon die me vast grijpen en naar buiten trekken. Ik slaak een gil maar één van de handen gaat over mijn mond om het te dempen. Wild beweeg ik me om uit de greep te ontsnappen. Even voel ik de ruimte om naar achter te schieten, maar als we dichter bij een wagen komen dat op een busje lijkt, zijn er nog meer armen om me mee te sleuren. Ik word de wagen ingetrokken en mijn ogen worden bedekt met wat lijkt op een doek of een sjaal. Mijn bewegingen worden geremd door een touw om mijn polsen en voeten. 'Laat me gaan!' is het eerste wat ik weet uit te brengen. Maar er volgt geen reactie.


Reacties (2)

  • Vamos

    Noooooooooooo dit mag niet :'(

    2 weken geleden
  • theguardian

    nooooooo

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen