Bill POV.

Wanneer het eten, iets later dan gepland, klaar is zet ik het op tafel. "Dank je Bill. Het deed mij goed, ook al was het maar voor even," zegt Clay.

"Ik weet dat het tijd nodig heeft, maar alle kleine momenten zijn mooi meegenomen," zeg ik en Clay knikt even waarna we aan tafel gaan en Tom roept de kinderen.

Clay POV.

Tijdens het eten merk ik dat de focus van Tom en Bill weer naar de kinderen gaan, wat logisch is, want ze hebben veel kinderen die zorg nodig hebben.

Ik eet nog één hap, waarna ik het bord halfvol laat liggen en naar boven loop, want dat gaan ze nu niet doorhebben.

Boven leg ik mij op het bed en laat mijn hand op mijn buik rusten waarna er een traan over mijn wang loopt. Ik haat het om mij zo te voelen, maar ik kan er niet mee stoppen. Behalve net tijdens het koken, maar dat is allemaal van korte duur. Dat gevoel kan ik niet lang meer aan.

Ik pak dan een boekje uit het nachtkastje en begin er in te schrijven. Ik dacht dat mijn gevoelens van mij afschrijven zou helpen, maar het heeft totaal geen effect. Ik weet ook niet waarom ik het dan alsnog blijf doen, maar ik doe het wel.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Anders word het toch hulp in schakelen

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen