Foto bij 150 - These streets look wrong

Hi! Sorry voor de stilte - again.
Het is nu vakantie, gelukkig, dus ik zou wat meer tijd moeten hebben om te schrijven. <3

[Maud P.O.V.]
Hoewel er voor je gevoel een aantal dingen gebeuren die niet helemaal kloppen, slenter je achter Georg en Gustav aan. Je bent nu eenmaal niet helemaal jezelf de laatste tijd, dus misschien moet je er maar niet zo veel achter zoeken. En misschien leek het alleen maar alsof Gustav het eerste, het beste paar sokken kocht dat jullie tegenkwamen. Misschien heb je niet eens meegekregen dat hij nog naar anderen keek, of dat hij verteld heeft welke sokken hij wilde hebben. Ook het sight see-en vind je maar een beetje vreemd. Alsof ze in al die jaren dat de tweeling in Los Angeles woont nog nooit de stad in zijn geweest. Of tijdens één van de concerten voor die tijd. Of misschien wel überhaupt gewoon op vakantie hier. Aan de andere kant, als jij voor de zoveelste keer naar Londen gaat, ga je ook altijd langs dezelfde toeristische punten; Buckingham Palace, London Eye, Hyde Park, Trafalgar Square… Dus misschien is het helemaal niet zo gek dat Georg en Gustav er nu ook op uit willen. Plus, voor zover je tot nu toe hebt meegekregen, ze spenderen het merendeel van de tijd hier toch in de studio. Dan zie je niet heel veel van de stad, toch?
Je zucht en haalt je pakje sigaretten uit de zak van je spijkerjasje. Je stopt even om een sigaret op te steken en kijkt dan weer op. Tot je verbazing zie je Georg en Gustav nergens meer – zo ver voor je liepen ze toch niet? Je voelt langzaam de paniek opborrelen, terwijl je hart sneller begint te kloppen. Waar zijn ze nou? En waar liepen jullie eigenlijk? Heel dit deel van Los Angeles komt je niet bekend voor en zo heel toeristisch ziet het er nou ook weer niet uit. Je blijft aarzelend staan. Moet je doorlopen om te kijken waar ze zijn, of moet je hier wachten in de hoop dat ze terugkomen? Je moeder zei vroeger altijd dat als je haar kwijt raakte, je gewoon moest blijven staan tot ze je kwam zoeken. Dat heb je geweten ook, soms duurde het uren voordat ze door had dat je nog ergens stond en ze je kwam halen. Of in ieder geval gevoelsmatig, dan. En je bent niet bepaald 5 jaar oud meer, dus je kan toch wel doorlopen om te kijken waar ze zijn? Of, gewoon nadenken, Maud! Je kan ze toch bellen… Je steekt je vrije hand in de zak van je spijkerjasje, terwijl je met de andere de sigaret naar je mond brengt om een trekje te nemen. Je blaast de rook gefrustreerd uit, terwijl je in je andere jaszak voelt naar je telefoon – waar is dat ding?! Je kijkt hopeloos om je heen. Zou hij uit je zak zijn gevallen? Je kijkt achter je op de grond, maar ziet nergens je telefoon liggen. Hoe groot is de kans überhaupt dat hij er nog ligt, als je hem echt kwijt bent geraakt? Je voelt de tranen in je ogen branden, terwijl je je handen in je haar begraaft. Hoe dan?! Hoe kan je nou weer je telefoon kwijt zijn?! Je overweegt om terug te lopen om te zoeken, als je je telefoon in je kontzak voelt trillen.
“Thank god,” mompel je en je trekt de telefoon uit je zak. “Met Maud.”
“Hey,” hoor je Bill aan de andere kant. “Are you okay?”
“Uh. Yeah. I guess.” Je ademt diep in en uit. “I don’t know. I don’t know where I am and I lost Georg and Gustav and I thought I lost my phone and-“
“Breathe,” hoor je hem sussen. Je ademt gehoorzaam opnieuw diep in en uit. “All right. Now, tell me what happened?”
“I was following Gustav and Georg and I wasn’t really paying attention to where we were going. Then I stopped to light a cigarette and when I looked up, I couldn’t find them anywhere. So then I looked around and I noticed I didn’t recognize this part of L.A. and I wanted to call them, but I couldn’t find my phone. And then you called.”
“I’m sure they’re not far. Look around, do you recognize anything?”
Je kijkt nog eens rond en haalt je schouders op. “I don’t know. It looks somewhat familiar, I guess, but I have no clue where I am. I don’t see any signs or anything, either.”
“Look again,” spoort hij aan.
“Why?” Je zucht. “I told you, I don’t know-“
“Just look.”
Je rolt je ogen en kijkt nogmaals rond, als je plots door één van de ramen Bill ziet staan. Je fronst en zucht geïrriteerd als je ziet dat Gustav, Georg, Heidi en Tom naast hem staan, alle vier met dezelfde grote grijns. “What? How? What on earth are you up to, Kaulitz?”

Reacties (3)

  • MelskieB

    Miss this story!

    2 weken geleden
  • Pineapple20

    Wat heb ik dit verhaal gemist ❤️

    2 weken geleden
  • Luckey

    HahahahaxD
    GevondenxD

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen